Ἡ Ἱστορία ἀποφαίνεται: δέν ὑπάρχει «μακεδονικό ἔθνος».

Γράφει ο Ανδρέας Σταλίδης.
Δημοσιεύθηκε στην Εστία, 18 Δεκεμβρίου 2018.
Ποίημα του Γεωργίου Δροσίνη, 1896

Ὁ κ. Μητσοτάκης δέχεται τήν σύνθετη ὀνομασία ἀλλά ὄχι τήν ἐθνότητα καί τήν γλώσσα ὡς σκέτα «μακεδονικές». Κανείς δέν τόν ρώτησε ἄν δέχεται «βορειομακεδονικό ἔθνος».
Ὁ κ. Τζανακόπουλος τήν περασμένη ἑβδομάδα στήν ΕΡΤ στό ζενίθ μίας μᾶλλον «νεοφιλελεύθερης» ὀπτικῆς ἀπολυτοποίησε παιδαριωδῶς τό δικαίωμα αὐτοπροσδιορισμοῦ λέγοντας ἐπί λέξη: «ὁ καθείς μπορεῖ νά προσδιορίζεται ἐθνοτικά κατά τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖον νομίζει». Λές καί τό ἔθνος εἶναι παρατσούκλι!
Ἀναλύω τά ἱστορικά δεδομένα μέ χρονολογική σειρά.
Πρῶτος σταθμός οἱ δεκάδες γεωγραφικοί καί ἐθνογραφικοί χάρτες τοῦ 19ου αἰώνα, σέ κανέναν ἀπό τούς ὁποίους δέν ἀναφέρονται πουθενά «Μακεδόνες».
Δεύτερος σταθμός τό 1878. Σέ συνέχεια τῆς ἔκδοσης τοῦ ἀρχείου τοῦ Στέφανου  Δραγούμη τό 1966, ὁ Εὐάγγελος Κωφός ἐξέδωσε τό 1969 ἀνέκδοτα προξενικά ἔγγραφα στό βιβλίο «Ἡ Ἐπανάστασις τῆς Μακεδονίας κατά τό 1878». Στά σπάνια αὐτά ἔργα, διότι ὁ Μακεδονικός Ἀγώνας εἶναι ἐν πολλοῖς ἀδιόρατος στήν ἱστοριογραφία μας, φωτίζεται ἡ ἄμεση ἀντίδραση τῶν Ἑλλήνων στήν ἀπόδοση τῆς Μακεδονίας στούς Βούλγαρους κατά τήν Συνθήκη τοῦ Ἁγίου Στεφάνου. «Μακεδόνες» δέν ὑφίστανται.
Τρίτος σταθμός τό 1884 καί 1885, ὅταν Ἕλληνες τῆς περιοχῆς τοῦ Μοναστηρίου (ἐκ Νιζόπολης, Τυρνόβου καί Μεγαρόβου) ἀπέστειλαν ἐπιστολές στόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη διαμαρτυρόμενοι ὅτι «Γνήσιοι Μακεδόνες ὄντες καί τοιοῦτοι θέλοντες νά εἴμεθα καί εἰς τό μέλλον διά τέ τῆς Ἑλληνικῆς ἠμῶν γλώσσης… ἀποκηρύττομεν πάσας τάς χιμαιρικᾶς ἰδέας καί τάσεις αὐτῶν τῆς ἤν ἐπιδιώκουσιν ἑνώσεως τῆς Μακεδονίας μετά τῆς Βουλγαρίας». Οἱ ἐπιστολές διαβιβάστηκαν στόν Βρετανό πρέσβη. [1]
Τέταρτος σταθμός τό 1893, ὅταν στήν διακήρυξη τῆς ΕΜΕΟ (τήν ὁποία ἔχουν παραποιήσει οἱ Σκοπιανοί) τό κάλεσμα γιά ἐπανάσταση κατά τῶν Ὀθωμανῶν γίνεται πρός ὅλους ἀνεξαρτήτως θρησκείας, γλώσσας καί ἐθνότητας. Ὄχι στούς ἐθνικά «Μακεδόνες».
Πέμπτος σταθμός οἱ ἐκδόσεις τῶν «Μακεδονικῶν Ἡμερολογίων» τοῦ 1897 καί 1908, πού ἔπεσαν στά χέρια μου πρόσφατα. Σ’ αὐτά ὁ Γ. Δροσίνης, Κ. Παλαμᾶς, Ζ. Παπαντωνίου καί ...

Ο Ηπειρώτης λογοτέχνης που τιμωρήθηκε γιατί αγάπησε την Ελλάδα!

Ο σπουδαίος Hπειρώτης λογοτέχνης Χρήστος Χρηστοβασίλης (1861-1937) υπήρξε εξ εκείνων που εκπροσώπησαν τον αδούλωτο Έλληνα. Συνήθως προβάλλεται το λογοτεχνικό του έργο, το οποίο όμως δεν μπορεί να αξιολογηθεί, εάν δεν ληφθoύν υπόψη η μεγάλη εθνική προσφορά και ο αγώνες του. Εξάλλου, μέχρι το τέλος της πολυτάραχης ζωής του, δεν μπορούσε να ξεχάσει ότι Έλληνες τον είχαν εκτοπίσει στη Νάξο το 1917 διότι συμμετείχε στους πολιτικούς αγώνες για την απελευθέρωση της Βορείου Ηπείρου!
Γιος εύπορου κτηματία, συνελήφθη σε ηλικία μόλις 14 ετών από τους Τούρκους και οδηγήθηκε όμηρος στην Κωνσταντινούπολη. Πνεύμα ανήσυχο αλλά και με ισχυρές οικογενειακές διασυνδέσεις, κατόρθωσε να σπουδάσει στο Αυτοκρατορικό Λύκειο. Δραπέτευσε στην Κέρκυρα και από εκεί πέρασε στους Αγίους Σαράντα συμμετέχοντας σε συμπλοκές εναντίον των Τούρκων. Αιχμαλωτίζεται, εξορίζεται στα Τρίκαλα και επιστρέφει στη γενέτειρά του το 1882.
Συμμετέχει εκ νέου σε επαναστατικά κινήματα και καταδικάζεται σε θάνατο. Δραπετεύει και υποδέχεται τα ελληνικά στρατεύματα στη Θεσσαλία. Στα Τρίκαλα χαιρέτισε την είσοδο του ελληνικού στρατού με το ποίημα «Στ’ αδέρφια μας», ενέργεια που πλήρωσε με φυλάκιση. Χαιρέτιζε επίσης με ποιήματά του κάθε κομμάτι γης που απελευθερωνόταν, με αποκορύφωμα «Τα Ελευθερωμένα Γιάννινα» που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ» το 1913.
Η έκταση του λογοτεχνικού έργου του Χρ. Χρηστοβασίλη (λαογραφικού, ιστορικού, διηγηματογραφικού, πεζογραφικού, ποιητικού, γλωσσικού, δραματικού, μεταφραστικού) είναι τεράστια. Το έργο του είναι κυρίως ηθογραφικό και λαογραφικό, γραμμένο στη δημοτική και...

Χωρίς θλίψεις και βάσανα ας μη περιμένη κανείς ανάπαυσιν εις την πέραν του τάφου ζωήν... ( Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης )


Ο βίος του ανθρώπου είναι μαρτύριον, καθ’ ην στιγμήν εξεπέσαμεν εκ της αληθινής ευτυχίας, τώρα τρυγούμεν τον καρπόν της παρακοής, «ακάνθας και τριβόλους ανατελεί σοι η γη» ( Γεν. 3,18 ) και η γη της καρδίας. Πως θα γνωρίσωμεν ότι είμεθα εξόριστοι, ει μη εκ των θλίψεων και των βασάνων;
Δεν υπάρχει άνθρωπος, που να μην έχη και κάτι που να τον θλίβη. Θλίβονται και οι ευσεβείς χριστιανοί, μα έχουν εις το βάθος της ψυχής των και την ελπίδα ότι μίαν ημέραν αι θλίψεις αι πολλαί θα τους προξενήσουν και την μακαρίαν ανάπαυσιν. Χωρίς θλίψεις και βάσανα ας μη περιμένη κανείς ανάπαυσιν εις την πέραν του τάφου ζωήν, η ζωή εκείνη είναι των κοπιασάντων και των πεφορτισμένων το βάρος της παρούσης ζωής. Ένας όσιος Πατήρ ήτο πάντοτε φιλάσθενος και όταν ετύγχανε να υγιαίνη και να παρατείνεται η υγεία, έλεγεν εις τον Θεόν: «διατί, Θεέ μου, με εγκατέλειψες και ζω με ευτυχίαν; Δεν είμαι άξιος της αγάπης Σου, να πάσχω μικρόν δια την αγάπην Σου;».
Βέβαια είχαν οι άγιοι και πολλήν χάριν και...

Να Προσεύχεστε Για Τους Άπιστους Συγγενείς Γιατί Οι Ψυχές Επικοινωνούν Μυστικά

Πονάτε και προσεύχεστε για τους συγγενείς σας που βαδίζουν στο δρόμο της απώλειας.
 
Η θλίψη σας και η προσευχή σας γι’ αυτούς είναι ευάρεστη στο Θεό.
Αν δεν έχει σβηστεί καθετί καλό από τις ψυχές τους, αν υπάρχει ακόμα μέσα τους κάτι, που να επιτρέπει και στην προσευχή σας να καρποφορήσει και στη χάρη του Θεού να ενεργήσει, τότε θα συνέλθουν, θα μετανοήσουν, θα δουν το φως του Κυρίου και θ’ ακολουθήσουν το δρόμο Του.
Να προσεύχεστε όσο μπορείτε πιο εγκάρδια.
Η θερμή και καλοπροαίρετη προσευχή σας δεν...

Ο πλούτος της φτώχειας του Θεού Και η φτώχεια του πλούτου των ανθρώπων - Παύλος Σαββίδης


Ο πλούτος της φτώχειας του Θεού
Και η φτώχεια του πλούτου των ανθρώπων

Πλούτος και φτώχεια δυο  αιώνιοι, ασυνθηκολόγητοι ανταγωνιστές-εχθροί στην πρόσκαιρη, μάταιη, κουραστική και μίζερη καθημερινότητα. Ο πλούτος που σαγηνεύει και υπόσχεται αφειδώλευτα την πολυποίκιλη χαρά και ευτυχία και είναι προνόμιo σπάνιων «τυχερών», και η πολυμέτωπη φτώχεια κληρονομιά και «προίκα» του σύνολου πλανήτη!Kαι όμως αυτές οι ασύνορες και προκλητικές αντιθέσεις θα συναντηθούν και φέτος συμφιλιωμένες(!), στον πλουσιότερο και συνάμα φτωχότερο τόπο και χώρο της οικουμένης: Στην φάτνη της Βηθλεέμ. Άρα πλούσιοι και φτωχοί μαζί στο ίδιο πανηγύρι της σωτηρίας μας, που στήνει ο πλούτος της Θεότητος του Χριστού, φτωχαίνοντας αγαπητικά και εθελούσια, και ντύνοντας με τη στολή της θεότητας πλούσιους και φτωχούς.

Σήμερα είναι πολλοί  και νέοι άνθρωποι που φοβούνται τη φτώχεια. Και μόνο να τη συλλογιστούν τρομάζουν. Γι’ αυτό και όλοι σχεδόν αγωνίζονται να την ξεφύγουν. Προσπαθούν με κάθε τρόπο να μην απαντηθούν μαζί της στη ζωή. Η εμφάνισις όμως του Χριστού μέσα στη φτώχεια του σταύλου της Βηθλεέμ σημαίνει πως η φτώχεια-αν είναι δοκιμασία-που όντως είναι, δεν είναι κακό, αφού ο Θεός την έκανε δικιά του. Σημαίνει πως ταιριάζει στις δυνατές ψυχές, αφού ο Δυνατός Κύριος την έζησε. Σημαίνει προπαντός πως η υλική φτώχεια δεν παίζει κανένα ρόλο, εφ’ όσον η ψυχή είναι πλούσια, αφού ο Άγιος, ο Αγνός έγινε φτωχός από αγάπη για μας, για να πλουτίσει τις ψυχές μας. Έγινε φτωχός με τη θέλησή του. Φτωχός πρώτα πρώτα γιατί πήρε ανθρώπινη σάρκα κι’ έγινε άνθρωπος και έπαθε όσα έπαθε για μας. Φτωχός, γιατί άδειασε τον εαυτό του από το θεϊκό του μεγαλείο και δόξα. Και κατόπιν, γιατί γεννήθηκε στη φάτνη…έγινε φτωχό,ς όχι βέβαια για την ίδια τη φτώχεια μα για να υπηρετήσει μ’ αυτήν ένα σκοπό μεγάλο, μοναδικό, λυτρωτικό. Για να πλουτίσει τη δική μας τη ζωή. Ναι! Το φτωχό Βρέφος της Βηθλεέμ που θα μείνει σ’ όλη την επίγεια ζωή Του φτωχό, θα κάνει πλούσια την ζωή των ανθρώπων με τον αληθινό πλούτο. Με την αρετή και την αγιότητα, με όλες τις άλλες θεοστόλιστες χάρες…
          Tα Χριστούγεννα είναι και  παραμένουν πάντοτε η αβυθομέτρητη αγάπη του Θεού στον άνθρωπο, στο δικό του και προσφιλέστερο πλάσμα του, επειδή επείγεται ο  «προ αιώνων Θεός» στο σταύλο της Βηθλεέμ να το συναντήσει και να το ντύσει μεγαλόπρεπα με τη θεoΰφαντη στολή της ταπεινώσεως και του δώσει τον ασπασμό της υιοθεσίας. Μυστήριο ακατανόητο,  ανυπέρβλητο, φτωχαίνει ο Πλούσιος «εν ελέει Θεός»,  και πλουτίζει τον φτωχό άνθρωπο!                                                   
          Στο μέγα όμως αυτό μυστήριο της θείας ενανθρωπήσεως, ανθρωπίνως τον πρώτο λόγο έχει η πάμφτωχη κόρη της Ναζαρέτ, η Θεοτόκος Μαρία, η οποία συνάμα έχει τον ανυπέρβλητο πλούτο όλων των θεοκόσμητων αρετών που την στολίζουν. Φτωχή  Θεομάνα ενός φτωχού παιδιού Θεού. Συγκερασμός αλλά και γλυκασμός, που θανατώνει κάθε φυσίωση, έπαρση του νού και της λογικής και αποδεικνύει περίτρανα πως η κατά χριστόν «πτωχεία» είναι ο πιο ασφαλής αλλά και πάμπλουτος τρόπος και δρόμος πορείας προς τη θέωση και τη σωτηρία μας! Και σ’ αυτήν την πορεία όλοι καλούνται γιατί όλοι χωρούν πλούσιοι και φτωχοί!
          Να μην αδικήσουμε όμως και τον αφανή, άσημο, ξυλουργό, φτωχό και προστάτη  της Θεοτόκου και του Θείου Βρέφους τον πάγκαλο Ιωσήφ τον οποίον και ευστοχότατα ονόμασαν ως τον «πρώτο χριστιανό». Η σιωπηλή του διακονία και   η  «προκλητική»  του αφάνεια που φανερώνουν απερίγραπτο εσωτερικό πλούτο, είναι κόλαφος, στην μετριότητά μας, την αλαζονεία, που ζητά την προβολή, την υπεροχή, την καταξίωση και την αναγνώριση από τον κοινωνικό περίγυρο.
          Πλούσιοι μέσα στην φτώχεια τους με την άδολη και απλή καρδιά τους, οι Ποιμένες της Βηθλεέμ, και αυτοί σιωπηλοί μάρτυρες του μυστηρίου του σπηλαίου της Βηθλεέμ.
 Μοναδική ίσως «παραφωνία» οι πάμπλουτοι βασιλείς της Ανατολής με τα υπερπολύτιμα και τόσο συμβολικά δώρα στον νεογέννητο και μοναδικό και πραγματικό σωτήρα μας Χριστό. Ο πλούτος στην υπηρεσία και τα πόδια του πάμφτωχου βασιλιά Χριστού μας!
          Τέλος ένας καλαντιστής ο γνωστός σε όλα τα πλάτη και μήκη της γής ο «μικρός τυμπανιστής», έναι ένα «πάμπλουτο» φτωχό παιδάκι γιατί προσφέρει λίγους στίχους απροσμέτρητης, άδολης αγάπης με το μικρό του τύμπανο στο νεογέννητο Βρέφος της Βηθλεέμ.
Η φτώχεια του πλούτου των ανθρώπων
          Μέσα σ’αυτό το οξύμωρο σχήμα κρύβεται το μεγαλύτερο δράμα όχι μόνο αποκλειστικά και μόνο των πλουσίων, που ειδωλοποιούν τα πλούτη, αλλά και όλων όσων στοχοποιούν το χρήμα ως τη μοναδική πηγή κάθε εγκόσμιας χαράς και ευτυχίας, Όμως και οι μεν και οι δε είναι πάμφτωχοι μέσα στα πλούτη και τους οραματισμούς τους. Και ιδού η απόδειξη, που ίσως δεν είναι και η μοναδική. Ομολογούσε ένας από τους μεγαλύτερους δισεκατομμυριούχους του αιώνα μας : «Ευχαρίστως θα έδινα πολλά εκατομμύρια σ’ όποιον θα με απάλασσε από τα δισεκατομμύρια αρκεί να μου χάριζε λίγες στιγμές χαράς και γαλήνης, που τόσο πολύ λείπουν από τη ζωή μου»!
          Βέβαια δεν θα μπούμε στον πειρασμό κατά πόσο έντιμα αποκτήθηκαν τα πλούτη. Αλλά από τους «φτωχούς» πλουσίους, που όσο θέλουν να μας πείσουν πως δεν τους λείπει τίποτε, λείπει το Θεανδρικό Πρόσωπο του Χριστού το ένα και μοναδικό, που μπορεί να νοηματίσει τη ζωή τους, αλλά και να τους δώσει ευκαιρίες και περιθώρια να πλουτήσουν σε έργα αγάπης της διπλανής πόρτας, της ανέχειας της ανεργίας σε τούτες τις δίσεχτες ημέρες αλλά και τις άγιες εορτές που πλησιάζουν. Γιατί είναι δόγμα της πίστης και της ζωής μας πως «όταν ο άνθρωπος, πλούσιος ή φτωχός, παύει να αισθάνεται τον Θεό ως Πατέρα, παύει να αισθάνεται και τους άλλους ανθρώπους ως αδελφούς».  Και μία τέτοια άρνηση οδηγεί νομοτελειακά στην ειδωλοποίηση του εγώ που πλείστες όσες φορές κατά τους πνευματικούς νόμους το άγχος, ο φόβος,η ανασφάλεια και ...

Τα Χριστούγεννα του Μολλά Μουσταφά στην Τραπεζούντα

Παραμονή Χριστουγέννων! Όλη η Τραπεζούντα σκεπασμένη με χιόνι, που δεν έπαψε να πέφτει πυκνό. Ο Νίκος κοιμότανε ακόμη – χόρταινε ύπνο τώρα που είχαν διακοπές, – όταν η Δέσποινα * τυλιγμένη στο σάλι της βγήκε απ’ το σπίτι και τράβηξε κατά την αγορά, περνώντας απ’ τα στενοσόκακα του Αγίου Βασιλείου.
Βρήκε τον Μολλά Μουσταφά τον ωρολογά στο εργαστήρι του, ένα πραγματικό μεγάλο κιβώτιο κολλημένο στο ντουβάρι του τζαμιού που ήταν εκεί στην άκρη της αγοράς. Στην πρόσοψη του δίπλα στην πόρτα είχε ένα παράθυρο, όπου ήταν ακουμπισμένος από μέσα ο πάγκος της δουλειάς του.
Ένα τενεκεδένιο μαγκάλι ζέσταινε όπως-όπως το ιδιόρρυθμο εκείνο εργαστήρι.
-Καλώς την κυρα Δέσποινα! Τι κάνει το παλληκάρι σου;
Κάθησε η Δέσποινα κοντά στο μαγκάλι και, ζεσταίνοντας τα παγωμένα χέρια της, λέγει του Τούρκου:
-Μολλά Μουσταφά, ο μακαρίτης ο άντρας μου μούλεγε πως σ’ αγαπούσε σαν πατέρα και συ τον αγαπούσες σαν παιδί σου. Έτσι κι εγώ, όπως έμεινα έρμη με τ’ ορφανό μου χωρίς κανένα συγγενή, ήρθα σε σένα για μια χάρη, που δεν μπορώ να την ζητήσω από κανένα Χριστιανό, γιατί δεν θα θελα να μάθει κανείς το μυστικό μου…
-Σ’ ακούγω, κυρα Δέσποινα, όπως θάκουγα την κόρη μου λέγε…
Η Δέσποινα έβγαλε απ’ τις δίπλες του ζωναριού της τ’ ωρολόγι με τη χρυσή του καδένα και τ’ άπλωσε του γέρου:
-Είναι τ’ ωρολόγι του Σάββα. Δεν θέλω να....

Κανένας χριστιανός δεν μπορεί να είναι απαισιόδοξος!


Η απαισιοδοξία δεν κέρδισε ποτέ καμία μάχη 


Κανένας χριστιανός δεν μπορεί να είναι απαισιόδοξος. Αυτό πάει κόντρα στην ελπίδα στον Χριστό.

——————————-

Μέσα στην άβυσσο, μέσα στην αμαρτία μας μην αποκάμουμε. Λίγο φιλότιμο θέλει ο Θεός για να μας αρπάξει στον παράδεισο. Λίγο φιλότιμο, λίγη προσπάθεια· ακόμα και τότε που ο λογισμός σου λέγει «η μετάνοιά σου είναι υποκριτική και ψεύτικη».

Μην δώσεις τόπο στον λογισμό αυτό. Το ότι καταλαβαίνεις την πτώση σου είναι μεγάλο πράγμα. Μόνο με τη Χάρη του Θεού ο άνθρωπος καταλαβαίνει την αμαρτία του. Το ότι το κατάλαβες λοιπόν είναι ελπιδοφόρο. Μετανόησε σήμερα. Άσε το αύριο. Προσπάθησε τώρα, άσε το «για πάντα».

——————————-

Ο Θεός το «τώρα» σου δίνει. Εκμεταλλεύσου το, με λίγο φιλότιμο βρε αδελφέ, με λίγη κακοπάθεια για την αγάπη του αδελφού και του Χριστού. Λίγη φιλοπονία χρειαζόμαστε. Δεν γεννηθήκαμε για να πονάμε, αλλά ο πόνος πολλές φορές βοηθά για να αναγεννηθούμε.

——————————-

Ας κάνουμε λοιπόν την προσπάθειά μας και ...