Η σταυροαναστάσιμη πορεία της Μετανοίας
Ένα κλασικό παράδειγμα αγιότητας, το οποίο προέκυψε μέσα από την διαδικασία της μετανοίας, παρά τον όγκο και το μέγεθος της αμαρτίας στον πρότερο βίο, προβάλει σήμερα η Εκκλησία μας, αδελφοί μου, στο πρόσωπο της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας.
Το παράδειγμά της προβάλλεται και προτείνεται, σύμφωνα με τον ιερό Συναξαριστή, «προς διέγερσιν των ραθύμων και αμαρτωλών εις μετάνοιαν».
Από τα δώδεκα έως τα εικοσιεννέα χρόνια της έζησε βίο αμαρτωλό, χρησιμοποιώντας την σάρκα της ως μέσο βιοπορισμού, παρασύροντας τόσο τον εαυτό της, όσο και πλήθη ανδρών στην ακολασία και στην απώλεια. Κάποτε, από περιέργεια, θέλησε να επισκεφθεί τα Ιεροσόλυμα και να συμμετάσχει στην εορτή της Υψώσεως του Σιμίου Σταυρού, μαζί τους πολυπληθείς προσκυνητές.
Καθώς, όμως, επεχείρησε να εισέλθει στον Ναό της Αναστάσεως, ένιωσε μία υπέρλογη και αόρατη δύναμη να την εμποδίζει, την στιγμή που το πλήθος κινούνταν ανεμπόδιστα. Το γεγονός αυτό τη συγκλόνισε και την οδήγησε στον να κατανοήσει ότι η εμμονή στην αμαρτωλή ζωή της ήταν η αιτία για την οποία στερούνταν την Χάρη και την αγιαστική δύναμη του Θεού. Γι’ αυτό και μετανόησε με συντριβή καρδιάς και αποχώρησε από τον κόσμο, ασκήτεψε στην έρημο του Ιορδάνου, επί σειρά δεκαετιών, μη βλέπουσα τα πρόσωπα των ανθρώπων, μόνη ενώπιον του Θεού, κλαίουσα και μετανοούσα για την πρότερη έκλυτη και αμαρτωλή ζωή της. Αξιώθηκε δε οσιακού τέλους, λαμβάνοντας ως επισφράγιση της μετανοίας της, το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου, από τα χέρια του Οσίου ασκητού Ζωσιμά.
Ο βίος της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας, μετά την μεταστροφή της στην ζωή του Χριστού, νοείται ως υπόδειγμα μετανοίας για κάθε άνθρωπο που αντιλαμβάνεται την πτωτική κατάσταση της ψυχής του ως πνευματική ασθένεια και επιζητεί το έλεος του Θεού για την θεραπεία της. Αυτή η πορεία της μετανοίας, στη συνείδηση της Εκκλησίας είναι σταυρική και αναστάσιμη. Είναι σταυρική γιατί προϋποθέτει τη δύσκολη, μα και σωστική απόφαση της ενδοσκόπησης, της αυτοεξέτασης, του αυτοελέγχου και της αυτομεμψίας. Ο άνθρωπος της εποχής μας, που καλείται σε διαρκή εξωστρέφεια, που απογυμνώνεται από κάθε είδους πνευματικότητα, που ναρκισσεύεται διαρκώς στο κάτοπτρο των εφήμερων επιτυχιών του και αυτοπλανάται από την παραζάλη της πλασματικής παντοδυναμίας του, δύσκολα κοιτά μέσα του, δύσκολα αφιερώνει χρόνο για να τα βρει με τον εαυτό του, αρνείται να αναμετρηθεί με τα πάθη του, να σταθεί, ενώπιος ενωπίω, με το επηρμένο εγώ του.
Ταυτόχρονα, όμως, είναι και Αναστάσιμη, γιατί η απόφαση της ριζικής αντιμετώπισης της εσωτερικής πλάνης, αναδεικνύει τον...
