ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ



( Μαρκ. Θ΄ 17-31 )

Δεν υφίσταται χειρότερη τυραννία, από αυτή που επιφέρει ο εχθρός, ο διάβολος, στα θύματά του.
Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη αφέλεια, από το να ισχυρίζεται κανείς ότι δεν υπάρχει διάβολος.
Αυτή ακριβώς την πραγματικότητα, του φοβερού μίσους του εχθρού μας, αλλά και την αντιμετώπιση αυτού, βλέπουμε στην Ευαγγελική περικοπή της Δ΄ Κυριακής των νηστειών.
Ο τραγικός πατέρας, απελπισμένος από την ανίατη κατάσταση και τον δαιμονικό βασανισμό του τέκνου του, προστρέχει στους μαθητές του Χριστού. Αυτοί όμως, οι μαθητές, παρά την προσπάθεια τους, δεν κατόρθωσαν να εκβάλουν τον φοβερό δαιμόνιο από την ταλαίπωρη νεανική ύπαρξη, και τελικώς η θεραπεία επέρχεται από τον ίδιο τον Θεάνθρωπο Κύριο Ιησού.
Να σταθούμε για λίγο αδελφοί μου, στο μεγάλο θέμα του δαιμονισμού. Της τυραννίας δηλαδή που επιβάλει ο εχθρός, όταν για διαφόρους λόγους, κατορθώσει να κυριεύσει την ανθρωπίνη ύπαρξη.
Όντως, δεν μπορεί να υπάρξει χειρότερος βασανισμός για έναν άνθρωπο, από το να πέσει στα νύχια του διαβόλου, και το ακάθαρτο ή τα ακάθαρτα πνεύματα να κυριεύουν το σώμα.
Όσοι δε έχουν γνώση και εμπειρία τέτοιων φρικτών καταστάσεων, ομολογούν ότι ο άνθρωπος κατά τις στιγμές της δαιμονικής κρίσεως, στην κυριολεξία υφίσταται μαρτύριο.

Σελήνη, Καινούργιες ανακαλύψεις



ΣΕΛΗΝΗ Νέες ανακαλύψεις επιστημόνων της NASA, έρχονται να επιβεβαιώσουν ότι στο φεγγάρι υπάρχει ακόμη και άργυρος (ασήμι), το οποίο σημαίνει ότι υπάρχει και πολύ περισσότερο νερό από ότι αρχικά πίστευαν ενώ το έδαφος του είναι πλούσιο σε διάφορα στοιχεία. Οι επιστήμονες μελέτησαν για λογαριασμό της Αμερικανικής Διαστημικής Υπηρεσίας περίπου 155 κιλά από τα σωματίδια της σεληνιακής σκόνης, που εκτοξεύτηκαν ψηλά, όταν περίπου πριν από έναν χρόνο, το διαστημικό όχημα LCROSSτης NASA έκανε σκοπίμως ελεγχόμενη πρόσκρουση στην επιφάνεια δορυφόρου με ταχύτητα 9.000 χλμ την ώρα, σε ένα σκιερό κρατήρα, όπου δεν έχει πέσει φως του ηλίου επί δισεκατομμύρια χρόνια. Μελετώντας λοιπόν...

Δόμνα Σαμίου - Θρήνος μεγάλος έγινε - Domna Samiou

ΘΕΜΑ: Τότε αγώνας, με σύμμαχο την φτώχεια, για την Ελλάδα. Σήμερα, τι ;


                                                     
                                              ΙΕΡΑ  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ
                  ΔΡYΪΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ,  ΠΩΓΩΝΙΑΝΗΣ  &  ΚΟΝΙΤΣΗΣ


Αριθ.  Πρωτ15                                                                           Εν Δελβινακίω τη 19η Μαρτίου 2012


ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ  154η

ΘΕΜΑ: Τότε αγώνας, με σύμμαχο την φτώχεια, για την Ελλάδα. Σήμερα, τι ;

             Αγαπητοί μου Χριστιανοί,
-Α-

             Η εθνική επέτειος της 25ης Μαρτίου 1821 μας γυρίζει 191 χρόνια πίσω. Και μας φέρνει στην Αγία Λαύρα, στα Δερβενάκια, στο Μανιάκι, στην Γραβιά, στο Μεσολόγγι, στην Χίο και στα Ψαρά. Σε όλους εκείνους τους θρυλικούς και αιματοπότιστους τόπους, όπου οι Έλληνες, με ελάχιστα πολεμικά μέσα, τα έβαλαν με την πανίσχυρη τότε Οθωμανική Αυτοκρατορία. Και την ενίκησαν κατά κράτος. Μόνοι τους, με την Ευρώπη εχθρική απέναντί τους, αφού έτσι το ήθελε η λεγόμενη «ιερά», αλλά στην πραγματικότητα ανίερη συμμαχία, που είχε επί κεφαλής ένα φοβερό μισέλληνα, τον διαβόητο Μέττερνιχ.
-Β-
            Αξίζει να δούμε τις συνθήκες που προηγήθηκαν της εθνικής μας Παλιγγενεσίας, αλλά και το τι επακολούθησε μετά το τέλος της Επαναστάσεως και την δημιουργία του μικρού Ελληνικού Κράτους. Κάποιοι κατηγορούν τους προκρίτους ότι εκμεταλλεύονταν τους συμπατριώτες τους και ότι επλούτιζαν σε βάρος των ραγιάδων Ελλήνων. Και τους κληρικούς κατηγορούν, ιδιαίτερα τους αρχιερείς, ότι καλοπερνούσαν κάνοντας τα χατήρια των Τούρκων. Για ωρισμένα - ελάχιστα, πάντως, πρόσωπα - πιθανώς να ισχύουν αυτοί οι χαρακτηρισμοί. Άλλωστε, τις ανθρώπινες κοινωνίες ποτέ δεν τις αποτελούσαν μόνον άγγελοι. Στο σύνολό τους, όμως, οι πρόκριτοι και ο Κλήρος και τα Μοναστήρια τα έδωσαν όλα για τον ιερό Αγώνα. Κι' όχι μόνο χρήματα και πλοία και τροφές και πολεμοφόδια πρόσφεραν για την λευτεριά, μα και την ζωή τους κι' αυτά τα παιδιά τους. Διαβάζουμε για την Μόσχω, την γυναίκα του Λάμπρου Τζαβέλα : Το καλοκαίρι του 1792 ο Λάμπρος Τζαβέλας , αφού παράτησε τον γιο του τον Φώτο, όμηρο στα χέρια του Αλή πασά, ήρθε στο Σούλι. Όχι με σκοπό να του το παραδώση, όπως ξεπλάνεψε τον Αλή για να τον ελευθερώση, μα να ξεσηκώση τους Σουλιώτες  να χτυπήσουν τους Αλβανούς του φοβερού πασά των Ιωαννίνων. - Άϊντε, στ' άρματα, μικροί και μεγάλοι, άντρες και γυναίκες, είπε ο Λάμπρος, τελειώνοντας στη σύναξη, που είχαν οι Σουλιώτικες φάρες.  - Μα ο Φώτος είναι στα χέρια του εχθρού, τόλμησε να ξεστομίση δειλά κάποιος Σουλιώτης. Και τότε, μια γυναικεία φωνή ακούστηκε μέσα στη σύναξη να του απαντάη: - Το παιδί μου είναι παιδί του Σουλίου. Και σαν γλυτώση το Σούλι, γλυτώνει και το παιδί μου. Μα σαν χαθή το Σούλι, ε ας χαθή κι' ο Φώτος μου κι' εγώ  η ίδια. Ήταν η μάνα του Φώτου, η Μόσχω Τζαβέλαινα....

Ὁ Γέροντας Παΐσιος καί ὁ ἀναρχικός



Ἤμασταν ἔξι περίπου πατέρες καί καθόμασταν μαζί μέ τόν Γέροντα ἔξω ἀπό τό κελί του, ἀπό τή μπροστινή πλευρά, κάτω στό γρασίδι καί μᾶς ἔλεγε διάφορα. Ἐκείνη λοιπόν τήν ὥρα ἔφτασε ἐκεῖ ἕνας νεαρός ἀναρχικός μέ μαλλιά μακριά, μέ φουλάρι στό λαιμό καί μ' ἕναν τρόπος κάπως ἀναιδῆ ρωτᾶ:
-Ποῦ εἶναι αὐτός ὁ Παΐσιος;
Τότε ὁ γέροντας σηκώθηκε καί πλησιάζοντας τόν τοῦ λέει:
-Τί τόν θέλεις, ρέ παιδί;
-Τόν θέλω τοῦ πάντα ἐκεῖνος.
Ὁ Νεαρός στήν ἀριστερή τσέπη στό πουκάμισό του εἶχε ἕνα πακέτο τσιγάρα. Τό πιάνει ὁ Γέροντας καί τοῦ λέει:
-Τί ἔχεις ἐδῶ μέσα, τό Τετραβάγγελο;
-Ὄχι τσιγάρα τοῦ ἅπαντα΄καί βγάζοντας τό τοῦ προσφέρει καί τοῦ λέει: Θέλεις κανένα;
Τότε τοῦ λέει ὁ Γέροντας:
-Ὄχι
Ἐπειδή ὅλοι κοιτούσαμε τόν Γέροντα καί γελούσαμε κατάλαβε ὁ νεαρός ὅτι αὐτός ἦταν ὁ Γέροντας καί ἀφοῦ μᾶς ρώτησε καί τό ἐπιβεβαίωσε γυρνᾶ καί τόν ρωτᾶ:
-Θέλω νά μοῦ πεῖς πώς μέ λένε.
Καί ὁ Γέροντας ξύνοντας δῆθεν ἀπό ἀμηχανία τό κεφάλι τοῦ λέει:
-Πῶς σέ  λένε... πῶς σέ λένε... σέ λένε... πῶς τά λένε αὐτά μωρέ πού ἔχουν ἐκεῖ στήν Ἀθήνα καί σταματᾶνε κι...

 ἀφήνουν τά αὐτοκίνητα νά περνᾶνε... (Ἐννοοῦσε τούς σηματοδότες) Πεταγόμαστε τότε ἐμεῖς καί τοῦ λέμε:
-Τό "Σταμάτη" καί τό "Γρηγόρη" λέτε Γέροντα (λαϊκή ἔκφραση καί ὁρολογία τῶν σηματοδοτῶν)
- Α ναί ἀπ' αὐτό σέ λένε.
Αὐτόν τόν ἔλεγαν Γρηγόρη καί ὅταν τ' ἄκουσε τά 'χασε καί ἀμέσως ζήτησε ἀπό τό γέροντα νά τόν δεῖ ἰδιαιτέρως. Ἔτσι ἀπομακρύνθηκαν λίγο τά εἶπαν κι ἔφυγε ὁ νεαρός.
Μετά ἀπό ἔξι μῆνες ἦρθε ξανά στό Ἅγιον Ὅρος καί τόν συνάντησα ἔξω ἀπό τήν Ἱερά Μονή Κουτλουμουσίου. Δέν θύμιζε, ὅμως, τίποτα ἀπό τόν παλιό ἐκεῖνο ἀναρχικό. Εἶχε μία ὁλοφάνερη ἀλλοίωση πού μέ ἔφερε σέ δίλημμα κι ἀποροῦσα ἄν ἦταν αὐτός. Τότε τόν ρώτησα:
-Συγγνώμη μήπως πρινέξι μῆνες εἴχατε καναέρθει κι εἴχατε πάει στόν Γέροντα; Γιατί μου θυμίζετε κάποιον.
Μοῦ λέει:
-Αὐτός πάτερ ποῦ σᾶς θυμίζω μήπως ἦταν ἕνας ποῦ μιλοῦσε ἔτσι μέ ἀναίδεια στό Γέροντα;
-Ἐ ναί κάπως ἔτσι τοῦ λέω.
-Ἐ ἐγώ τό ζῶον ἤμουν πάτερ!
Νά εὔχεσθε ὅμως νά συμμορφωθῶ δί' εὐχῶν τοῦ Γέροντα.
Ἀπό τό βιβλίο "Ὁ γέρων Παΐσιος" τοῦ Ἱερομονάχου Χριστοδούλου Ἁγιορείτου

25η Μαρτίου - Ελληνική Επανάσταση - Greek Revolution - 1821

Οσία Μαρία η Αιγυπτία (Ουκρανική έκδοση)

Ο άνθρωπος του Χριστού και τη δυσκολία και τη θλίψη όλα τα κάνει προσευχή



chutes_006_jpg.jpg

Ο άνθρωπος του Χριστού όλα τα κάνει προσευχή.
Και τη δυσκολία και τη θλίψη, τις κάνει προσευχή. Ό,τι και να του τύχει αμέσως αρχίζει: «Κύριε Ιησού Χριστέ ...».
Η προσευχή ωφελεί σε όλα, και στα πιο απλά. Για παράδειγμα, πάσχεις από αυπνία. να μη ακέπτεσαι τον ύπνο.
Να σηκώνεσαι, να βγαίνεις έξω και να έρχεσαι πάλι μέσα στο δωμάτιο, να πέφτεις στο κρεβάτι σαν για πρώτη φορά, χωρίς να σκέπτεσαι αν θα κοιμηθείς ή όχι.
Να συγκεντρώνεσαι, να λες τη δοξολογία και μετά τρεις φορές το «Κύριε Ιησού Χριστέ ...;» κι έτσι θα έρχεται ο ύπνος.

Το Craco βρίσκεται στην περιφέρεια της Basilicata και στην επαρχία Matera της Ιταλίας και κατοικήθηκε τον 8ο αιώνα από Έλληνες αποίκους με την ονομασία Montedoro…




Τάφοι που βρέθηκαν στην περιοχή υποδηλώνουν την έντονη παρουσία του ελληνικού στοιχείου, ενώ το σημερινό της όνομα έλαβε η πόλη το 1060, όταν η ευρύτερη περιοχή ήταν στην κατοχή του Αρχιεπισκόπου Arnaldo, ο οποίος την ονόμαζε «Grachium», δηλαδή «μικρό ανώμαλο έδαφος». Η πόλη είναι χτισμένη επάνω σε έναν ψηλό λόφο, γεγονός που της προσδίδει εντυπωσιακή εμφάνιση και τη διακρίνει από τα γύρω πεδινά εδάφη, ενώ οι κάτοικοι ασχολούνταν ως επί το πλείστον με τη γεωργία και κυρίως με την ...

Κυρά μου Πορταίτισσα Αστυπάλαια

Το κτίσιμο του χαρακτήρα του παιδιού γίνεται από τους γονείς.



France Baume-les-Messieurs 002.jpg


Το κτίσιμο του χαρακτήρα του παιδιού γίνεται από τους γονείς. Χρειάζονται και οι έλεγχοι, αλλά με διάκριση. Έτσι μπορεί το παιδί να τους αφομοιώσει και να αποκτήσει την απαραίτητη εσωτερική δομή που θα επιτρέψει την ανάπτυξη και ολοκλήρωση της προσωπικότητάς του.

Λέγει ο άγιος Ιωάννης: «Όταν ένας πατέρας κάποιου πάρα πολύ μαλθακού παιδιού, αν είναι άρρωστο του δίνει γλυκίσματα και δροσιστικά και μόνο ο,τι το ευχαριστεί, τίποτε όμως απ’αυτά που χρειάζονται για την αρρώστια του» και όταν μετά ο γιατρός τον ελέγξει, απολογείται λέγοντας: «Τι μπορώ να κάνω; Δεν μπορώ να βλέπω το παιδί να κλαίει». Φτωχέ και άθλιε και προδότη!

Γιατί μόνο πατέρα δεν μπορώ να τον ονομάσω έναν τέτοιο» πόσο καλύτερα θα ήταν για σένα, στενοχωρώντας το παιδί για λίγο να το κάνεις υγιές για πάντα, παρά να κάνεις αυτή την σύντομη ευχαρίστηση το θεμέλιο μιας διαρκούς λύπης»40. Με την ικανοποίηση κάθε επιθυμίας του παιδιού το κάνουμε εγωκεντρικό» και με ένα τέτοιο χαρακτήρα θα δυστυχήσει μέσα στον κόσμο.

Τονίζει ο άγιος: «Σαν τους γλύπτες να καταβάλλετε κάθε προσπάθεια ώστε να κάνετε τα παιδιά σας θαυμάσια αγάλματα που να μοιάζουν με τον Θεό. Θα γίνουν δε, αν αφαιρείτε απ αPτά κάθε περιττό, αν προσθέτετε ο,τι πρέπει, και κάθε μέρα τα επιθεωρείτε για να δείτε ποιό φυσικό ελάττωμα έχουν για να το εξαλείψετε».

Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

http://1myblog.pblogs.gr/tags/goneis-paidia-gr.html

Γέροντας Παΐσιος: Μήν ἀνησυχεῖτε. Πολλά διατάγματα δέ θά προλάβουν καν νά δακτυλογραφηθοῦν



Εἶπε ὁ γέροντας Παΐσιος: Θά κανονίσει ὁ Χριστός τίς ὑποθέσεις τοῦ Ἔθνους. Ἄν ἔμενε σ' ἐμᾶς αὐτή ἡ δουλειά, τό τινάζαμε στόν ἀέρα τό Ἔθνος. 
-Τί θά γίνει μέ τή σημερινή κατάσταση;
Μήν ἀνησυχεῖτε. Πολλά διατάγματα δέ θά προλάβουν καν νά δακτυλογραφηθοῦν.
- Μέ τό γένος μᾶς τί θά γίνει;
Τό Γένος μας θά μεγαλώσει, ἄν καί οἱ ὑποτιθέμενοι φίλοι μας θά ἤθελαν νά τό τσαλακώσουν καί θά τούς ἦταν πολύ εὐχάριστο. Ἀλλά ὁ Θεός δέ θά ἐπιτρέψει. Ἡ
Τουρκία θά καταστραφεῖ. Ἔρχεται μεγάλη μπόρα σύντομα. Θά μᾶς ἀγγίξει, ἀλλά δέ θά μᾶς καταστρέψει. 
Μετά ἀπ' αὐτή τήν μπόρα, θά ἐπέμβη ἡ Χάρη τοῦ Χριστοῦ. Ὅλοι ἀνεξαιρέτως θά πιστέψουν. Δέ θά ὑπάρχει οὔτε ἕνας ἄνθρωπος ἄπιστος. Ὡστόσο, δέ θά

Η Θεία Λειτουργία με τον Γέροντα Πορφύριο. Μια μαρτυρία



Βρέθηκα τελευταία σε μια κεντρι­κή εκκλησία των Αθηνών καιέζησα βαθύ πόνο. Την ώρα πού κοινωνούσαν οι "Αρχιερείς και οι ιερείς, γύρω μου είχαν στηθεί «πηγαδάκια» -και όχι από ανθρώπους χωρίς παιδεία..Δέκα βήματα από το "Αγιο Ποτήριο, και οι «τρελές αγελάδες» με το «ουράνιο των Βαλκανίων» έκάλυπταν την παρουσία του Κυρίου.Ή θλιβερή αυτή σκηνή έφερε στη μνήμη μου μια συζήτηση με τον γέροντα Πορφύριο πριν από πολλά χρόνια. Θα προσπαθήσω να
μεταφέρω μερικά κεντρικά νοήματα από εκείνα πού μου ελεγε καί έμειναν ζωηρά στη μνήμη μου.Ήταν και εκείνος στενοχωρημένος, γιατί οι πιστοί έχουν απαιτήσεις -καί δικαίως-από τον ιερέα, να είναι προσευχόμενος στο αγιό βήμα. αλλά οι ίδιοι πολλές φορές με τη οτάοη τους δεν τον βοηθούν.
Εγώ, έλεγε, τους θυμιάζω καί εκείνοι δέν υποκλίνονται. Λέω «στώμεν καλώς» καί αυτοί κάθονται. Τους ευλογώ καί εκείνοι κουβεντιάζουν. Καί το τραγικότερο:λεω «πίετε εξ αυτου πάντες»καί προσέρχονται στη Θεία Κοινωνία ελάχιστοι. Μεγάλος πόνος για τόν ιερέα.
Ρώτησα: Πρέπει, γέροντα, να κοινω­νούν όλοι;
 - Βρε, δεν το λεω εγώ. Το λέει ό Κύριος. «Πάντες»! Μήπως έχει καμμιά άλλην έννοια ή λέξη καί δεν την ξέρω; Καί παρακάτω ή ευχή λέει: «καί δι' ημών παντί τω λαώ». Φυσικά, όσοι δεν έχουν κωλύματα. Οι άλλοι πρέπει να πάρουν προηγουμένως άφεση πνευματικου-Αλλιώς, χωρίς Θεία Κοινωνία, χωρίς Χριστό. πώς θα βγεις μέσα στην καθημερινότητα; Ήρθες στην εκκλησία και έχασές το σπουδαιότερο, το Δώρο,το πάν: Έμεινες με το αντίδωρο.  Ξέρεις, βρε Γιωργάκη, τί είναι το «το Άγιο Θυσιαστήριο; Ό,τι πολυτιμότερο επί της γής.Οί βασιλικοί θρόνοι, οι προεδρικοί θώκοι, οι ακαδημαϊκές έδρες έχούν μικρή αξία. Ή Αγία Τράπεζα είναι ή φλεγόμενη βάτος. Εδώ κατεβαίνει ό Χριστός, το άγιο Πνεϋμα παρόν, οί άγγελοι τριγύρω.Φοβερό θέαμα.Εγώ πολλές φορές φοβόμουνα να άκουμπήσω τά χέρια μου επάνω στην αγία Τράπεζα
Καί σ' αυτό το θαύμα μπροστά, να άκοΰς τους πιστούς να ψιθυρίζουν για πεζά θέματα, να μη βιώνουν το μοναδι­κό γεγονός.
Ποιος λειτουργεί, μωρέ; Ό παπάς μόνος του ή όλοι -κλήρος καί λαός- μα­ζί; Γιατί τη λέμε «λειτουργία»; Είναι ή δεν είναι «έργο του λάου»; "Ε!"Οπως στέκεται ό ιερέας πρέπει να στέκεται καί ό πιστός. Συγκεντρωμένος. "Απόλυτα παραδομένος στο Θεό. Αυτή την ώρα δεν είμαστε στη γη. «Οί τα χερουβείμείκονίζοντες» είμαστε στον ουρανό, μπροστά στην Αγία Τριάδα. Χωρίς «βιωτική μέριμνα». Είμαστε όλοι ιε­ρουργοί... Πω, πω, πω! Τί μας αξιώνει ό Θεός νά ζούμε!
Εάν πιστεύουμε ότι μπροστά μας τελεσιουργείται ή Μεγάλη θυσία, θα πρέ­πει να στεκόμαστε «μετά φόβου Θεού». Να κλαίμε από ευτυχία πού ό ίδιος ό Θεός κατέρχεται καί θυσιάζεται από αγάπη για μας.
Εάν δεν τα πιστεύουμε, γιατί ερχό­μαστε στην Εκκλησία; Ποιόν κοροϊδεύ­ουμε; Πιο συνεπείς εΐναι αυτοί πού δεν μπαίνουν στο ναό.
-   Πάς, βρε Γιωργάκη, σε συναυλίες μουσικής;
-   Ναι, γέροντα, με ξεκουράζουν.
-   "Άκουσες κανένα να κουβεντιάζει έκεί; Όλοι είναι σιωπηλοί. Να μη δια­κόψουν το έργο."Ε!Ποιο έχει μεγαλύ­τερη αξία; Οι «ήχοι» της μουσικής, πού πράγματι ξεκουράζουν, ή ή «βοή» του Αγίου Πνεύματος, πού σώζει;
Εάν σε καλέσει ό βασιλιάς ή ό Πρόε­δρος της Δημοκρατίας καί φωνάξει το όνομα σου να πάρεις το δώρο του, μπο­ρείς να του γυρίσεις την πλάτη καί να του πεις «δεν το θέλω»; Γιατί στο Χρι­στό πού για «την πολλή Του αγάπη» θυ­σιάζεται αυτή τη στιγμή για σένα, εσύ δεν προσέρχεσαι, αλλά γυρνάς την πλά­τη καί ψιλοκουβεντιάζεις; Καί τί δώρο προσφέρει! Τον Εαυτό Του.
Στήν εκκλησία σιωπούμε, συγκε­ντρωνόμαστε καί μιλάμε στο Θεό....
Τα κατάλαβες αυτά πού λέω;
Εάν ναι, έχεις ευθύνη να ευαισθητο­ποιείς καί τους άλλους άδελφούς μας πού αγνοούν τα τελεσιουργούμενα φρι­κτά μυστήρια.
"Ετσι είναι, όπως τα λέω.
Να μας δίνει ό Θεός δύναμη να αντέ­χουμε το «θαύμα».
Κανονικά θα έπρεπε καί ό ιερέας καί ό πιστός να πεθαίνουν, ζώντας τόσο κο­ντά στο Μυστήριο, τόσο κοντά στον Ήλιο. "Αλλά ευδοκεί ό πολυεύσπλαχνος Θεός καί -άκου φρικτό πράγμα- αναπαύ­εται κι' δλας στη μηδαμινότητά μας...
Εδώ έκλαψε ό σεβάσμιος γέροντας, ό αληθινός λειτουργός... Καί πρόσθεσε:
Φεύγεις, έτσι, από τη Θεία Λειτουργία γεμάτος γαλήνη, πού άκτινοβολεί καί στο περιβάλλον... Τώρα μεταφέρεις Χριστό. "Έγινες χριστοφόρος.
Μια ευχή τα λέει όλα: «Δός ήμίν εν όσιότητι λατρεύειν Σοι»

ΟΛΗ ΔΟΞΑ ΟΛΗ Η ΧΑΡΗ (25Η ΜΑΡΤΙΟΥ 1821)

ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΡΙΑ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΜΟΝΑΧΗ

Η Ταπείνωση ! Το μονοπάτι για Τον Ουρανό !



«Ο­σο ει­σαι σπου­δαιος, αλ­λο τό­σο νά ει­σαι τα­πει­νός. Ο­ταν α­νεβεις ψη­λά, ε­χεις α­νά­γκη νά πά­ρεις τά μέ­τρα σου, γιά νά μήν πέ­σεις... 
Για­τί εχεις με­γά­λη ι­δέ­α γιά τόν ε­αυ­τό σου, ενω ει­σαι αν­θρω­πος, συγ­γε­νής μέ τή γη, τό ι­διο πράγ­μα μέ τή στά­κτη σέ ο­λα: καί στή φύ­ση καί στή γνώ­μη καί στήν ε­κλο­γή των πραγ­μά­των. 
Σή­με­ρα ει­σαι πλού­σιος, αυ­ριο φτω­χός· σή­με­ρα υ­γι­ής, αυ­ριο αρ­ρω­στος· σή­με­ρα χα­ρού­με­νος, αυ­ριο λυ­πη­μέ­νος· σή­με­ρα δο­ξα­σμέ­νος, αυ­ριο πε­ρι­φρο­νη­μέ­νος· 


σή­με­ρα νέ­ος, αυ­ριο γέ­ρος. 

Ευχαριστώ τον Θεό που μου έδωσε αυτή τη δοκιμασία (Ιωάννα Μίλλερ)


ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Μετάφραση ενός αποσπάσματος από το ημερολόγιο της εικοσάχρονης Αμερικανίδας Ιωάννας Μίλλερ, που εκοιμήθη από λευχαιμία τον Αύγουστο του 2001.
Το κείμενο μας το εμπιστεύθηκε η μητέρα της Μαρία Μίλλερ, μαζί με την πληροφορία ότι η Ιωάννα είχε ζητήσει να λάβει το μοναχικό σχήμα.


«Οτι χίλια έτη εν οφθαλμοίς Σου, Κύ­ριε, ως η ημέρα η εχθές ήτις διήλθε και φυ­λακή εν νυκτί». (Ψαλμός 89,4)

Είναι πάρα πολύ εύκολο να λησμονή­σουμε την αλήθεια αυτών των λόγων καθώς και το πόσο γρήγορα αυτή η ζωή πα­ρέρχεται. Ο κόσμος αυτός μπορεί να μας αναλώσει με τις υλικές ανάγκες του, τις υποχρεώσεις του και τη διασκέδαση, κάνοντάς μας να ξεχνούμε ότι βαδίζουμε σε τεντωμέ­νο σχοινί πάνω από την απέραντη αιωνιό­τητα. Ανησυχούμε για τις ώρες, τις ημέρες, τα χρόνια, αλλά τί είναι όλα αυτά; Μήπως δεν είναι παρά μικροσκοπικές σταγόνες μέ­σα στον απέραντο ωκεανό της αιωνιότητας; Πού είναι η ειρήνη μας; Η απάντηση, φυ­σικά, βρίσκεται στον Χριστό.
Οι φτωχές μας ψυχές μπορεί να συνθλι­βούν κάτω από την πίεση της μέριμνας για τον κόσμο τούτο, ώστε...