Είναι κακός ο γείτονάς σου. Στους άλλους έκανε κακό, μα στον εαυτό του μεγαλύτερο. Απαγόρευσε σ’ αυτούς που μετέφεραν νερό, να περάσουν από τη συνηθισμένη διαδρομή, μέσα από τα δικά του οικόπεδα. Όταν είδε ότι αυτό δεν βοηθά, έφτιαξε περίφραξη. Αλλά οι άνθρωποι που μετέφεραν το νερό, πηδούσαν πάνω από την περίφραξη, επειδή ο άλλος δρόμος ήταν πολύ μακρύς. Τότε αυτός βάζει μεταλλική παγίδα στον φράκτη της εισόδου και...
~ Κάποια μέρα, κατά το σούρουπο, ένας αγρότης, καθήμενος στο κατώφλι του ταπεινού σπιτιού του απολάμβανε το δροσερό αεράκι.
Πολύ κοντά ένας δρόμος οδηγούσε στην πλατεία του χωριού. Ένας άνδρας, καθώς περνούσε, είδε τον αγρότη και σκέφθηκε:
«Αυτός ο άνθρωπος πρέπει να είναι τεμπέλης. Δεν εργάζεται κι όλη τη μέρα την περνά ρεμβάζοντας στο κατώφλι του σπιτιού του!»
Λίγο αργότερα, φάνηκε στην άκρη του δρόμου ένας άλλος...
Ακριβώς σήμερον η ανθρωπότης και ιδίως η Ευρώπη πληρώνει τον φόρον της αμαρτίας, της παρακοής προς τον Θεόν, της παραβάσεως και καταφρονήσεως των Θείων εντολών, και περισσότερον η Ελλάς.
Ο Θεός έδωκεν νόμον, παραγγελίας και κανόνας δια των Αγίων Αυτού Αποστόλων να νηστεύουν οι χριστιανοί Τετάρτας, Παρασκευάς και τας Τεσσαρακοστάς, οι άνθρωποι όμως ...
Νιώθεις μοναξιά, προδοσία, θλίψη, στεναχώρια, πόνο…
Κλαις για τις μέρες που πέρασαν, για τις μέρες που θα έρθουν.
Μπορείς να συνεχίσεις να κλαις και να αφεθείς στην κατάθλιψη.
Ή μπορείς πλέον να πάψεις να κλαψουρίζεις και να αγωνιστείς.
Εάν εσύ δεν νοιαστείς για την ζωή σου, κανείς δεν θα μπορέσει να σε βοηθήσει.
Πάρτο χαμπάρι και άσε τις υστερίες και τα δράματα και άρχισε να ζεις, να προσπαθείς, να αγωνίζεσαι.
Φυσικά και δεν είναι εύκολη η ζωή. Μην την κάνεις όμως ακόμα πιο δύσκολη με την στάση σου και τον τρόπο σκέψης σου.
Η κορυφή του παγόβουνου είναι όσα υποφέρουμε. Το παγόβουνο όμως είναι ο ίδιος ο εγωισμός μας, που μας κάνει να σκεφτόμαστε λες και είμαστε το κέντρο του κόσμου, ή είμαστε οι πιο αδικημένοι.
Μας αρέσει η τραγικοποίηση της ζωής μας, ώστε να δείχνουμε σαν τα θύματα των διαφόρων καταστάσεων και όχι ως οι θύτες.
Ναι, να κλάψεις για τον εγωισμό σου, γιατί όλα από εκεί αρχίζουν. Πάψε όμως να κλαίγεσαι, ενώ επιμένεις στις ίδιες συμπεριφορές, στο ίδιο σκεπτικό, στην ίδια στάση ζωής.
Διότι έτσι το μόνο που αποδεικνύεις είναι ότι ενώ υποφέρεις εξαιτίας σου, συνεχίζεις να κατηγορείς άλλους, αντί να μετανοήσεις και να αλλάξεις. Και αυτό είναι μεγάλη ανοησία.
Η γκρίνια είναι προσευχή στον διάβολο, όπως έλεγε ένας όσιος γέροντας!
Άνθρωποι με γκρίνια και κακομοιριά δεν προκόβουν στην ζωή τους. Είναι άνθρωποι αυτοκαταστροφικοί και παίρνουν τελικά ότι τους αξίζει.
Τέτοιοι άνθρωποι δεν έχουν χαρά στη ζωή τους. Όχι γιατί όλα τους πάνε στραβά, αλλά διότι όλα τα βλέπουνε στραβά. Δεν αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους, γι’ αυτό και κατακρίνουν πάντα τους άλλους.
Δεν ευχαριστιούνται με τίποτα. Πάντα κάτι τους φταίει. Πάντα θα βρούνε μια αφορμή για να βγάλουν το δηλητήριο που υπάρχει μέσα στην καρδιά τους.
Και επειδή το πράττουν αυτό καθημερινά, πλέον δεν το θεωρούν κάτι κακό, αλλά το βλέπουν ως μια φυσιολογική συμπεριφορά.
Όχι, αυτό είναι δαιμονικό!
Αλίμονο εάν η γκρίνια, η μιζέρια, η κατάκριση, η απαισιοδοξία γίνουν η καθημερινότητά μας!
Μην είσαι τέτοιος άνθρωπος!
Αλλά γίνε άνθρωπος της ελπίδας, της δοξολογίας, του αγώνα, του καλού λογισμού!
Ο άνθρωπος του Θεού και με τα λίγα αισθάνεται πλούσιος και έχει ευγνωμοσύνη, ενώ ο εγωιστής και με τα πολλά αισθάνεται φτωχός και έχει γκρίνια…
Τι να τις κάνω τις νηστείες σου και τις γονυκλισίες σου, εάν η ζωή σου είναι μια κλάψα;
Μακάρι να βγούμε από το εγώ μας για να δούμε τον πραγματικό εαυτό μας κι έτσι να τον βοηθήσουμε να βρει την χαρά και την ειρήνη.
Διότι με τον εγωισμό και ο παράδεισος βιώνεται ως κόλαση και η ζωή ως θάνατος.
αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος FB
https://iliaxtida.wordpress.com/2023/02/10/%ce%ae-%cf%8c-%ce%af-%cf%8c-up/
Τεχνική Υποστήριξη: Παρακαλώ, πως μπορώ να βοηθήσω;
Πελάτης: Χμ… μετά από πολλή σκέψη, αποφάσισα να εγκαταστήσω το πρόγραμμα που λέγεται «Αγάπη«. Μπορείτε να με καθοδηγήσετε πώς να το κάνω;
Τ.Υ. : Φυσικά μπορώ. Είστε έτοιμος να ξεκινήσουμε;
Π: Είμαι λίγο άσχετος από τεχνολογία, αλλά ας προσπαθήσουμε. Τι πρέπει να κάνω;
Τ.Υ.: Το πρώτο βήμα είναι να εντοπίσετε και να ανοίξετε το παράθυρο «Η Καρδιά μου». Μπορείτε να την εντοπίσετε;
Π: Ναι, αλλά υπάρχουν άλλα τόσα...
Είναι μερικά ζώα που είναι ολότυφλα, όπως ο τυφλοπόντικας και η νυχτερίδα. Γιατί ο Θεός τα έκανε τα ζώα αυτά εντελώς τυφλά, ενώ λάμπει αυτός ο ήλιος; Είναι άσπλαχνος, σκληρός και μερολήπτης ο Θεός;
Μπαλδιμτσής Νικόλαος, Ιατρός
«Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης»
Ένας άλλος λέει στον Γέροντα: Όταν πάω να κοινωνήσω η γυναίκα μου νευριάζει. Μου λέει: «Γιατί να κοινωνήσεις; Αφού κοινώνησες! Πάλι θα κοινωνήσεις;!». Άκουσα τον Γέροντα να του λέει:
-Παιδάκι μου, κοίταξε να δεις. Όσο και αν σου φανεί περίεργο αυτό που θα σου πω, η γυναίκα ζηλεύει. Ζηλεύει όταν πας να κοινωνήσεις. Θέλει να έχει την...
«*Τί λές, γυναῖκα;*
```Ἔρχεσαι στὸ ναὸ νὰ προσευχηθεῖς, καὶ στολίζεσαι μὲ χρυσαφικὰ καὶ χτενίζεσαι ἐπιτηδευμένα```;
*Μήπως ἦρθες γιὰ νὰ χορέψεις;*
```Μήπως γιὰ νὰ λάβεις μέρος σὲ γαμήλια γιορτή; ```
*Ἐκεῖ ἔχουν θέση τὰ χρυσαφικὰ καὶ οἱ πολυτέλειες· ἐδῶ δὲν χρειάζεται τίποτα ἀπ᾿ αὐτά.*
```Ἦρθες νὰ ...
Να φυλάγεσαι από ανθρώπους που με τα λόγια τους, κοιμίζουν τη συνείδηση.
Δεν είναι δύσκολο, να τους αναγνωρίσεις.
Θα σου μιλήσουνε για αγάπη, για μια αγάπη γενική, για μια αγάπη που δεν έχει μέσα της σταυρό.
Θα σου μιλήσουνε για τη χαρά της ζωής, για μια χαρά, που δεν έχει τα θεμέλια στην Πίστη.
Θα σου μιλήσουνε για δικαιώματα, για το πόσο είσαι καλός, για το ...
Συνήθως ζητούν την ελευθερία οι άνθρωποι, για να κάνουν «ό,τι θέλουν».
Κάποτε ο Γέροντας συνομιλούσε μ’ ένα φοιτητή που επισκέφθηκε τον Άθωνα και έλεγε πολλά περί ελευθερίας. Όπως πάντα, ο Γέροντας παρακολούθησε με πολλή προσοχή τις σκέψεις και τα συναισθήματα του συμπαθούς, αλλά και αφελούς συνομιλητή του. Βέβαια οι ιδέες του περί ελευθερίας συγκεντρωνόταν από τη μια στην απαίτηση για περισσότερες πολιτικές ελευθερίες κι από την άλλη στη δυνατότητα να ενεργεί κανείς γενικά σύμφωνα με τα κίνητρα και τις επιθυμίες του.
Ο Γέροντας απαντώντας του εξέθεσε τις δικές του απόψεις: «Ποιός δεν θέλει ελευθερία; Όλοι την θέλουν, αλλά πρέπει να ξέρεις πού είναι και πώς να την βρεις. Για να γίνεις ελεύθερος, πρέπει να...
Στην παραβολή του Μεγάλου Ιεροεξεταστή από το μυθιστόρημα «Οι αδελφοί Καραμάζοφ» του Ντοστογιέφσκι, ο Ιησούς κατηγορείται ότι έδωσε στους ανθρώπους ελευθερία - εσωτερική ελευθερία, που δίνεται από την πίστη. Όμως ο άνθρωπος είναι πρόθυμος να εγκαταλείψει αυτό το δώρο, το πολυτιμότερο, με αντάλλαγμα «ειρήνη», «ασφάλεια» και πρόσβαση στον «άρτον και θεάματα».
Ο Μεγάλος Ιεροεξεταστής είναι άθεος, αλλά διπλά άθεος: δεν πιστεύει ούτε στον Θεό ούτε στον άνθρωπο, γιατί, όπως λέει ο Νικολάι Μπερντιάεφ στο βιβλίο του «Η Φιλοσοφία του Ντοστογιέφσκι»:
«Ο Μέγας Ιεροεξεταστής δεν πιστεύει στον Θεό, αλλά ούτε στον άνθρωπο. Αυτές είναι οι δύο όψεις μιας πίστης. Χάνοντας την πίστη στον Θεό, δεν μπορεί κανείς πλέον να πιστέψει στον άνθρωπο. Χάνοντας την πίστη του, ο Μέγας Ιεροεξεταστής κατάλαβε ότι οι άνθρωποι δεν είναι ικανοί να αντέξουν το βάρος της ελευθερίας που αποκάλυψε ο Χριστός». Έτσι, ο Μεγάλος Ιεροεξεταστής πιστεύει ότι ο άνθρωπος είναι δύστροπος, διπρόσωπος και μοχθηρός, γι' αυτό δεν χρειάζεται ελευθερία, αλλά έναν «φωτισμένο» τύραννο, μια ηγεσία που ξέρει καλύτερα από αυτόν ποιες είναι οι ανάγκες του, πώς πρέπει να σκέφτεται και να ζει, και από που μπορεί να εξασφαλίσει επαρκώς την ικανοποίηση των αναγκών του.
Μόνο με αυτόν τον τρόπο, εμπιστευόμενος τον εαυτό του ολοκληρωτικά στα χέρια μιας τέτοιας εξουσίας, από φόβο μήπως χάσει την "ασφάλεια", το "ψωμί" ή το "θέαμα", ο άνθρωπος γίνεται μαριονέτα, χάνει την...
Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης (†)
Ή κουλτούρα ως είδωλο ανήκει στις μέρες μας στα πιο τυφλά είδωλα. Απορρίπτοντας το Θεό πού είναι ό μοναδικός εμπνευστής και υποκινητής του πλέον ευγενούς πολιτισμού τόσο της ψυχής όσο και του σώματος, οι αθεϊστές άρχισαν να λατρεύουν τα έργα και τις κατασκευές τους τα όποια ονομάζουν με μία λέξη – κουλτούρα. Όμως το να λατρεύεις τα ανθρώπινα έργα είναι το πλέον μισητό πράγμα ενώπιον του Θεού.
Αφού ό Θεός στις εντολές Του απαγόρευσε αυστηρά στους ανθρώπους να λατρεύουν τα έργα και την κτίση Του, από τα όποια και το πλέον ασήμαντο είναι τελειότερο από την τελειότερη ανθρώπινη κουλτούρα. Και εφόσον ο πολιτισμός τοποθετήθηκε σε εξάρτηση με τα υπόλοιπα είδωλα πού αναφέραμε εδώ, ιδιαίτερα με τα υλικά αγαθά, είναι επειδή κι αυτός υπηρετεί δυναμικά την ...
Λίγο πριν κοιμηθείς, σκέψου…
Σκέψου ποιος είσαι, τι κάνεις πως πορεύεσαι στη ζωή σου.
Σκέψου το πώς κύλησε η μέρα και πώς εσύ αντέδρασες σε κάθε γεγονός.
Σκέψου πως ο Κύριος σε άφησε να ζήσεις και αυτή τη μέρα…
Σου έδωσε άλλη μια ευκαιρία να Τον πλησιάσεις…
Μετά βγες απ’ τον εαυτό σου και σκέψου λίγο τους άλλους. Εσύ έχεις το σπίτι σου, το κρεβάτι σου… Όμως, κάποια παιδιά δεν έχουν να φάνε.
Σκέψου πόσοι άνθρωποι περιφέρονται απελπισμένοι στους δρόμους. Αυτή την στιγμή. Άστεγοι, φτωχοί, πεινασμένοι, παιδιά μπλεγμένα στα ...
Δέκα λεπτά
Δεν είσαι ειλικρινής. Όχι απέναντι σε μένα, ή σε άλλους.
Απέναντι στον εαυτό σου δεν είσαι ειλικρινής.
Και αυτό από μόνο του, και να είσαι σίγουρος για αυτό, είναι πηγή για πολλά κακά και άσχημα.
Τα κρύβεις, τα θάβεις, τα καταπιέζεις μέσα σου, τα όσα σε απασχολούν. Και προσπαθείς να...
Η πολυτελής ταφή είναι πολύ επιζήμια. Γι’ αυτό και οι φιλόθεοι άνθρωποι επιθυμούν σφοδρά τον ευτελή ενταφιασμό, ως ωφέλιμο.
Ο άγιος Εφραίμ, όταν έμελλε να φύγει πλέον από τη ζωή, έδωσε τις ακόλουθες αυστηρές εντολές: «Να μην ψάλετε κανένα άσμα στον Εφραίμ˙ να μη με θάψετε με πολυτελή ενδυμασία˙ να μην κάνετε ειδικό τάφο για το σώμα μου. Έχω δώσει λόγο στον Θεό να ταφώ μαζί με τους ξένους, επειδή εγώ είμαι ξένος και περαστικός, όπως όλοι οι πρόγονοί μου.1 Αν όμως κανείς, από αγάπη στον πνευματικό του πατέρα, μου έχει κιόλας ετοιμάσει πολυτελές ένδυμα προορισμένο για την ταφή, να το δώσει στους φτωχούς».
Τέτοιες λοιπόν αυστηρές εντολές έδινε στους παρευρισκόμενους˙ ένας όμως από αυτούς, που ήταν από τους πιο επίσημους και θερμούς, είχε ετοιμάσει ένδυμα πολυτελές και πανάκριβο και σκόπευε να ντύσει με αυτό το σώμα του αγίου μετά τον θάνατό του. Όταν άκουσε την εντολή του, λυπήθηκε πολύ για τη ματαίωση του θελήματος και της πρόθεσής του, και γι’ αυτό σκέφτηκε να... μην το δώσεις στους φτωχούς, κρίνοντας ότι είναι καλύτερο να δώσει σε αυτούς χρήματα όσα και η αξία του ενδύματος. Δεν ήξερε, φαίνεται, ότι κάνοντας έτσι, δίνοντάς το δηλαδή στους φτωχούς, θα ευχαριστούσε πολύ περισσότερο τον άγιο Εφραίμ, παρά αν ακολουθούσε το δικό του θέλημα και τη δική του κρίση.
Έτσι έμαθε παθαίνοντας, και αμέσως τιμωρήθηκε για την παρακοή του με το να κυριευτεί από πονηρό δαίμονα, εισπράττοντας για τον κακό λογισμό του τιμωρία ίση με εκείνην που θα δεχόταν αν είχε κάνει την πράξη. Εξαιτίας αυτού, και ενώ όλοι γύρω έβλεπαν, πλησίασε στο κρεβάτι του αγίου στραβώνοντας τα χέρια, στρέφοντας τα μάτια, τρίζοντας τα δόντια, βγάζοντας αφρό από το στόμα και κάνοντας όσα άλλα είναι συμπτώματα φανερής μανίας, επειδή για λόγους θείας οικονομίας παραδόθηκε για παιδαγώγηση στον δαίμονα, στον οποίο προτίμησε να πειστεί, αδιαφορώντας για την πατρική εντολή.
Τι έκανε λοιπόν ο άγιος που έβλεπε τα κρυφά και μιλούσε με τον φωτισμό του αγίου Πνεύματος; «Κατάλαβες», του είπε, «ότι αυτό που έπαθες είναι καρπός αμαρτίας;» Τί όμως άπρεπο έκανες, άνθρωπε, που σου προξένησε τόσο μεγάλη συμφορά;» Εκείνος συνήλθε από τη μανία και εξομολογήθηκε την ανομία του, ξεσκέπασε την παρακοή του, κατηγόρησε την αδυναμία των λογισμών του. Και ο άγιος Εφραίμ τον συμπόνεσε για το πάθος του, δέχτηκε και την εξομολόγησή του, και με μόνη την προσευχή του και την τοποθέτηση των χεριών του στο κεφάλι του ανθρώπου, τον απάλλαξε από τον δαίμονα.
Υποσημείωσις.
1. Πρβ. Ψαλμ. 38, 13
Από το βιβλίο: Ευεργετινός: «Ήτοι Συναγωγή των θεοφθόγγων ρημάτων και διδασκαλιών των θεοφόρων και αγίων πατέρων, από πάσης γραφής θεοπνεύστου συναθροισθείσα.»
Τόμος 4-ος. μετάφραση (Νεοελληνική απόδοση): Δ. Χρισταφακόπουλος
Εκδόσεις, Το Περιβόλι της Παναγίας, 2001
Η/Υ επιμέλεια Σοφίας Μερκούρη.
http://www.orp.gr/wordpress/?p=33265
Του π. Χαραλάμπου Παπαδόπολου (Λίβυος)
Ξέρετε, έχουμε αυτή την «μοντέρνα», «ορθολογική» ιδέα ότι η καύση είναι απλώς μια τεχνική λύση: πιο καθαρή, πιο efficient, πιο οικολογική, λιγότερος χώρος, λιγότερη “ταλαιπωρία”.
Αλλά εδώ ακριβώς είναι το πρόβλημα.
Γιατί η πραγματική ερώτηση δεν είναι «τι είναι πιο πρακτικό;»
Η πραγματική ερώτηση είναι: τι είδους πολιτισμός είμαστε όταν θεωρούμε φυσιολογικό να καίμε έναν άνθρωπο;
Αν κάποιος καιγόταν ζωντανός, θα το λέγαμε φρίκη, έγκλημα, αδιανόητη βία. Και τώρα, ξαφνικά, επειδή είναι νεκρός, το ίδιο γεγονός περνάει ως «επιλογή». Ωραία λέξη: επιλογή.
Αυτό είναι ιδεολογικοποίηση της ζωής.
Η ιδεολογία δεν είναι ότι λέμε ψέματα. Είναι ότι το κάνουμε το ψέμα να φαίνεται φυσικό: να ...
