Δώδεκα ευζωνάκια - Dodeka Evzonakia - Γιώργος Νταλάρας

Οι 100 εθελοντές από την Αϊτή που ήρθαν να πολεμήσουν στην επανάσταση του 1821 και πέθαναν στο ταξίδι


Το 1821, η εξέγερση των Ελλήνων κατά του τουρκικού ζυγού, αρχικά δεν ενθουσίασε τους Ευρωπαίους.Μια ενδεχόμενη διάλυση της αυτοκρατορίας των Τούρκων, θα ανέτρεπε ριζικά την κατάσταση στην Ευρώπη.

Για τους λόγους αυτούς, αλλά και για να εξυπηρετήσουν η κάθε μια τα δικά της συμφέροντα, οι δυνάμεις της Ευρώπης δεν αναγνώρισαν την ελληνική επανάσταση.Η αναγνώριση ήρθε από το Χαΐτιον, τη σημερινή Αϊτή
Η πρώτη χώρα που αναγνώρισε επίσημα την επανάσταση των Ελλήνων και τη διεκδίκηση της ελευθερίας τους, ήταν η Αϊτή, που τότε ονομαζόταν στα ελληνικά Χαΐτιον.Η Αϊτή ήταν μια ανεξάρτητη, αλλά πολύ φτωχή χώρα – προϊόν της Γαλλικής Επανάστασης.
Ο Αδαμάντιος Κοραής μαζί με άλλους επιφανείς Έλληνες, είχε γράψει ...
Ἐγκύκλιος ΙΜΠΔΚ γιά τήν ἐπέτειο τῆς 25ης Μαρτίου.







Ἐν Δελβινακίῳ τῇ 25ῃ Μαρτίου 2018
Ἀριθ.  Πρωτ. 259


ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ  208η

ΘΕΜΑ:  Μήπως χρειαζόμαστε μιὰ καινούργια Ἐθνικὴ Παλιγγενεσία ;


            Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί,
-Α-
            Μέσα σ’ ἕνα ἰδιαίτερα ἀρνητικὸ κλῖμα, ἡ Πατρίδα μας ἑτοιμάζεται νὰ γιορτάσῃ τὴν Ἐθνικὴ Παλιγγενεσία τῆς 25ης Μαρτίου 1821. Ἔχουν περάσει ἀπὸ τότε 197 χρόνια, σχεδὸν δύο αἰῶνες, οἱ ὁποῖοι σημαδεύτηκαν ἀπὸ πολλὰ γεγονότα, ἀπὸ νῖκες καὶ δόξες, ἀπὸ ἧττες καὶ καταστροφές : Ἡ προσάρτηση τῆς Θεσσαλίας καὶ τῶν Ἰονίων Νήσων · ὁ ἀτυχὴς  πόλεμος τοῦ 1897 · ὁ Μακεδονικὸς Ἀγώνας · ἡ ἐθνικὴ ἐξόρμηση τοῦ 1912-1913, ποὺ εἶχε ἀποτέλεσμα τὴν ἀπελευθέρωση τῆς Μακεδονίας πρῶτα, καὶ ὕστερα τῆς Ἠπείρου ὁλόκληρης · ὁ Αὐτονομιακὸς Ἀγώνας τῆς Βορείου Ἠπείρου (1914) · ὁ Ἐθνικὸς Διχασμός · ὁ Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, τὸ Ἑλληνικὸ Ἔπος 1940 – 41 καί, τέλος, ἡ μετέπειτα ἐθνική μας τραγωδία, ποὺ τελείωσε τὸ 1950. Ὅλα αὐτὰ εἶναι μία μικρὴ σύνοψη τῶν περιπετειῶν τοῦ Ἔθνους στὸ διάστημα τῶν δύο σχεδὸν αἰώνων ἀπὸ τὴν Ἐθνική μας Παλιγγενεσία.
-Β-
            Ἀλλὰ τί μᾶς ἔχει διδάξει τὸ 1821 καὶ τὰ ὅσα ἐπακολούθησαν ; Ὁ Παλαιῶν Πατρῶν Γερμανὸς ὕψωσε στὴν Ἁγία Λαύρα τὸ Λάβαρο τῆς Ἐπαναστάσεως, ἐνῷ στὴν Κωνσταντινούπολη οἱ Τοῦρκοι ἀπαγχόνιζαν τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη Γρηγόριο τὸν Ε΄ · καὶ στὴν συνέχεια θανάτωσαν πολλοὺς ἀρχιερεῖς καὶ Ἱερεῖς · ὁ Παπαφλέσσας σκοτώνεται στὸ Μανιάκι, πολεμῶντας τὸν Ἰμπραήμ · ὁ Ρωγῶν Ἰωσὴφ σκεπάζει μὲ τὸ μισοκαμμένο ράσο του τὸ θρυλικὸ Μεσολόγγι. Κι’ ὁ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης θὰ πῇ στοὺς μαθητές, πάνω στὴν Πνύκα, ὅτι «ὅταν πιάσαμε τὰ ὅπλα, εἴπαμε πρῶτα ὑπὲρ Πίστεως κι’ ἔπειτα ὑπὲρ Πατρίδος». Τὰ ἴδια τόνιζε κι’ ὁ στρατηγὸς Μακρυγιάννης κι’ ἄλλοι πολέμαρχοι ἐκείνου τοῦ Μεγάλου Ἀγώνα.
            Ἀλήθεια, ὅμως, τί μᾶς ἔχουν διδάξει ὅλα αὐτὰ καὶ πόσο ἔχουν ἐπηρεάσει τὴν ἐθνική μας πορεία ;
-Γ-
            Αὐτὸ τὸ ἐρώτημα πρέπει νὰ μᾶς ἀπασχολήσῃ, καὶ πολὺ μάλιστα, γιατὶ εἶναι ἀνάγκη νὰ δοῦμε πῶς ἐφθάσαμε σήμερα νὰ μπαίνῃ στὸ στόχαστρο ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ ἡ Πίστη μας ;  Πῶς τὰ Σχολεῖα ἔχουν γίνει κράχτες τῆς ἀπιστίας καὶ τῆς διαφθορᾶς ; Γιατὶ ἕνα δεκαπεντάχρονο παιδὶ ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ καθορίζῃ τὸ φῦλο του ; Αὐτὸ πῶς μπορεῖ νὰ χαρακτηρισθῇ, παρὰ ὡς πρόδρομος μιᾶς ζωῆς, ποὺ ὁδηγεῖται μὲ μαθηματικὴ ἀκρίβεια πρὸς τὴν διαφθορά ;
            Οἱ Ἕλληνες τοῦ 1821, ἀσφαλῶς γνώριζαν λιγώτερα γράμματα ἀπὸ τοὺς σημερινοὺς ἀπογόνους τους. Καὶ μπορεῖ νὰ μὴν ἦταν σὲ θέση νὰ κατανοήσουν τὸ ἱερὸ Εὑαγγέλιο ἤ τὰ κείμενα τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας. Εἶχαν, ὅμως, μέσα στὴν καρδιά τους, τὸν φόβο τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν ἀγάπη πρὸς τὴν Πατρίδα. Καὶ παρὰ τὶς προσπάθειες κάποιων, οἱ ὁποῖοι ἦταν ἐπηρεασμένοι ἀπὸ τὸ Εὐρωπαϊκὸ πνεῦμα τοῦ Διαφωτισμοῦ, τὸ Ἔθνος κρατήθηκε γερὰ στὶς Ἑλληνορθόδοξες ρίζες του. Αὐτὸ φάνηκε καθαρὰ τὸ 1940, τότε ποὺ ἄστραψε ἡ Ὀρθόδοξη Πίστη στὰ Βορειοηπειρωτικὰ Βουνά.
-Δ-
            Καὶ τώρα ; Πῶς ἐφθάσαμε νὰ μὴν τιμοῦμε ὅπως πρέπει τὴν Σημαία μας ἤ νὰ πολεμοῦμε τὶς παρελάσεις ; Ἤ πῶς συζητοῦμε γιὰ νὰ παραχωρήσουμε στὰ Σκόπια τὸ ὄνομα τῆς Μακεδονίας μας ; Ἤ πῶς νὰ δεχθοῦμε τὴν ἀμνήστευση τῶν ἐγκληματιῶν «Τσάμηδων», προκειμένου δῆθεν ἡ Ἀλβανία νὰ ἱκανοποιήσῃ τὸ Ἑλληνικὸ αἴτημα γιὰ τὴν περισυλλογὴ τῶν ὀστῶν τῶν πολεμιστῶν τοῦ 1940-1941 ; Κι’ ἄν, ὅ μὴ γένοιτο, τὰ δεχθοῦμε αὐτά, θὰ μποροῦμε νὰ λεγώμαστε ἀπόγονοι τῶν ἡρώων ἐκείνων τοῦ  1821 ; Τί θὰ ποῦμε στὴν νέα γενιά ; Γιατί, μὴ τὸ ξεχνᾶμε αὐτὸ ποὺ εἶπε ὁ ποιητής : «Χρωστᾶμε σ’ ὅσους ἔφυγαν, θά ρθοῦνε, θὰ περάσουν, κριτὲς θὰ μᾶς δικάσουν, οἱ ἀγέννητοι, οἱ νεκροί». Τὰ ἐθνικὰ θέματα δὲν προσφέρονται γιὰ κομματικὰ παιχνίδια, οὔτε γιὰ...

Ηλίας Βρεττός: "Ο Θεός μου έδωσε μια δεύτερη ευκαιρία και να είστε σίγουροι ότι θα την εκμεταλλευτώ για να γίνω καλύτερος άνθρωπος"


Φωτεινό παράδειγμα

Ἕνα περιστατικὸ ποὺ ξεχώρισε πρόσ­φατα μέσα στὸ πλῆθος τῶν καθημερινῶν εἰδήσεων τοῦ ἠλεκτρονικοῦ Τύπου, ἀναφέρεται σ᾿ ἕναν Ἕλληνα καλλιτέχνη: «Ἔπειτα ἀπὸ δύο χειρουργεῖα καὶ 15 ἡμέρες νοσηλείας ὁ Ἠλίας Βρεττὸς πῆρε ἐξιτήριο ἀπὸ τὴν κλινικὴ ὅπου νοσηλευόταν, μετὰ τὸ σοβαρὸ τροχαῖο ἀτύχημα στὸ ὁποῖο ἐνεπλάκη. Ὁ δημοφιλὴς τραγουδιστής, κατὰ τὴν ἔξοδό του, στάθηκε ὄρθιος γιὰ νὰ μιλήσει στοὺς δημοσιογράφους, ἐνῶ δὲν μπόρεσε νὰ κρύψει τὴ συγκίνησή του καὶ νὰ συγκρατήσει τὰ δάκρυά του. “Θαῦμα τὸ ὅτι σώθηκα, καὶ εὐλογία ἀπὸ τὸν Θεὸ ὅτι στέκομαι στὰ πόδια μου αὐτὴ τὴ στιγμή”. Ἐπίσης εὐχαρίστησε τὸν κόσμο ποὺ στάθηκε στο πλευρό του, ἀλλὰ καὶ τοὺς γιατρούς του».

Περιέγραψε μὲ λίγα λόγια πῶς συνέβη τὸ ἀναπάντεχο ἀτύχημα, καὶ τόνισε συγκινημένος: «Ξεκινᾶ μιὰ καινούργια ζωὴ γιὰ ἐμένα σήμερα. Ὁ Θεὸς μοῦ ἔδωσε μιὰ δεύτερη εὐκαιρία καὶ νὰ εἶστε σίγουροι ὅτι θὰ τὴν ἐκμεταλλευτῶ γιὰ νὰ γίνω καλύτερος ἄνθρωπος».

Δὲν εἶναι ἡ πρώτη φορὰ ποὺ ἕνας σύγχρονος καλλιτέχνης ἐκφράζει μὲ εἰλικρίνεια τὴν πίστη του στὸν Θεό. Ὅμως ἡ περίπτωση τοῦ τραγουδιστῆ Ἠλία Βρεττοῦ εἶναι ἰδιαίτερα ἐντυπωσιακή. Διότι ἀποκαλύπτει αὐθόρμητα τὴ βαθιά του πίστη στὸν παν­τοδύναμο Κύριο, τὴν εὐγνωμοσύνη του πρὸς Αὐτὸν καὶ ...

ΜΑΝΑ ΜΟΥ ΤΑ ΚΛΕΦΤΟΠΟΥΛΑ

Μαρτυρία του Aγίου Παϊσίου και του Aγίου Αρσενίου για το κρυφό σχολειό

  

krifo-sxolio2
Τι ξέρουν οι Κορεάτες που εμείς οι Έλληνες αγνοούμε; Ο Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης θεωρούσε ως το καλύτερο θρησκευτικό βιβλίο που γράφτηκε μετά το 1821 το έργο του Αγιορείτη μοναχού π. Παϊσίου (1924-1974) -πλέον Αγίου Παϊσίου – που πρωτοκυκλοφόρησε με τον τίτλο «Ο πατήρ Αρσένιος ο Καππαδόκης».
(Μετά και τη δική του αγιοκατάταξη (1986), που βεβαίως προηγήθηκε του Αγίου Παϊσίου, κυκλοφορεί με τον τίτλο «Ο Άγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης»). Το βιβλίο, που κυκλοφόρησε στα μέσα της δεκαετίας του ’70, αποτελεί έκδοση του Ησυχαστήριου Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος, που βρίσκεται στη Σουρωτή Θεσσαλονίκης. Έχει κάνει πάρα πολλές επανεκδόσεις, ενώ...

Οι Μασόνοι κάνουν κρυφό πόλεμο, γι’ αυτό είναι επικίνδυνοι


Συζητούσα μια μέρα με τον Γέροντα Πορφύριο για τις αιρέσεις κι εκείνος μου διηγήθηκε:

«Μια φορά ήλθε σε μένα μια καλή κοπέλα, μορφωμένη, από καλό σπίτι και χριστιανή, πήγαινε μάλιστα και σε χριστιανική οργάνωση. Μου είπε ότι της προξενεύουν έναν πολύ καλό κύριο, σοβαρό, πλούσιο, μορφωμένο, μόνο πού ήταν μασόνος. Με ρώτησε τι να κάνει. Της είπα να μην τον πάρει, αφού ήταν μασόνος. Άρχισε να μου λέει, ότι είναι πολύ καλός χαρακτήρας και γι’ αυτό θα μπορέσει να τον προσελκύσει στο Χριστό. Της είπα ότι δε θα μπορέσει να πετύχει τίποτε. Δε με άκουσε και τον παντρεύτηκε. Από τότε δεν ξαναήρθε για πολλά χρόνια...

Ώσπου μια μέρα, έφθασε με τον άνδρα της και το παιδί της. Μπήκε μόνη της στο κελί μου. Τη ρώτησα, πώς τα περνάς; Μου είπε καλά. Κάθε πότε πηγαίνεις για εξομολόγηση και Θεία Κοινωνία; Περίπου κάθε χρόνο. Κάθε πότε πάς στην Εκκλησία; Κάπου κάπου, αραιά. Τη ρώτησα και μερικά άλλα και πήρα ανάλογες απαντήσεις. Της λέω: Φώναξε τον άνδρα σου. Ήρθε ο άνδρας της με το παιδί τους. Είπα στον άνδρα της: Ξέρεις, η γυναίκα σου, πριν σε παντρευτεί, με βεβαίωσε ότι θα σε κάνει χριστιανό, αλλά βλέπω, ότι εσύ την έκανες μασόνα».
Γέροντα, ρώτησα, πώς πίστεψε αύτη η γυναίκα ότι θα...

"Γρήγορα θα 'ρθει η λευτεριά" - Νέο τραγούδι για την απελευθέρωση των Ελλήνων στρατιωτικών


Ο καρπός μιας νυχτερινής προσευχής (Συγκλονιστικό διήγημα!)

Σχετική εικόνα
– Δι’ ευχών των αγίων Πατέρων ημών…, η φωνή του Αφυπνιστή* αντήχησε μέσα στην παγωμένη νύχτα του χειμώνα και ταυτόχρονα ένας ρυθμικός χτύπος ακούστηκε στην πόρτα του κελλιού. Ο μοναχός ξύπνησε. Κοίταξε γύρω του. Σκοτάδι απλώθηκε σ’ όλο το κελλί του. Η αμέλεια ρίχνει τα πρώτα βέλη της, για να λαβώσει τον αγωνιστή.
– «Είναι νωρίς ακόμη», του ψιθυρίζει. «Κοιμήσου λίγο να ξεκουραστείς και αργότερα με όρεξη… θα κάνεις τα πνευματικά σου».
Ο μοναχός όμως δε φαίνεται να συμφώνησε με το λογισμό.
– «Αμήν», απαντά αμέσως. Η πρώτη νίκη της νύχτας! Και ταυτόχρονα χαρά μεγάλη στον ουρανό. Οι άγγελοι χειροκρότησαν τον αγωνιστή. Αλλά ο δαίμονας της αμέλειας δεν αποθαρρύνεται.
– «Είναι νύχτα και έχει υγρασία. Πώς θα προσευχηθείς;»
Και είναι αλήθεια πως στον Άθω αυτή την εποχή έχει υγρασία. Το «δι’ ευχών» ακούγεται και πάλι έξω από την πόρτα.
– «Αμήν! Αμήν!», ξαναφώναξε ο Αδελφός. Δεν υπέκυψε στη φωνή του Πονηρού, που προσπαθούσε να τον δελεάσει με την πρόσκαιρη απόλαυση του ύπνου.
– «Ὥρα ἡμᾶς ἤδη ἐξ ὕπνου ἐγερθῆναι», ψέλισσε. Ύστερα επικαλέστηκε τον Κύριο: «Βοήθα με, Θεέ μου, να σηκωθώ». Ο φύλακας άγγελος της ψυχής, που αγρύπνησε όλη τη νύχτα στο κελλί του μοναχού, χαρούμενος τού έδωσε το χέρι, για να τον σηκώσει, κι έτσι ο αδελφός πετάχτηκε ολόρθος επάνω. Φόρεσε το μάλλινο χοντρό σκούφο του και ψηλαφώντας με τα ροζιασμένα χέρια του τους κρύους τοίχους, άναψε με δυσκολία το καντήλι.
Έπειτα σταυροκοπήθηκε με ευλάβεια αργά-αργά κι ατένισε διστακτικά και με φόβο προς το αμόλυντο πρόσωπο του Κυρίου. Ύστερα γύρισε προς την Κυρία του Όρους. Εκεί πήρε η έκφραση του προσώπου του ένα παρακλητικό ύφος. Τέλος στράφηκε και πάλι προς τον Παντοδύναμο με αποφασιστικότητα.
– «Εις το Όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος…», πρόφερε με τη βραχνή φωνή του και άρχισε την προσευχή του. Αυτό ήταν όλο. Έφυγε ο δαίμων της αμελείας σκυθρωπός και κατησχυμμένος.
Στο εικονοστάσι η εικόνα του Χριστού με το Ευαγγέλιο ανοιχτό. Ο αδελφός δεν μπορεί να διακρίνει τι γράφουν οι σελίδες του, μέσα στο ταπεινό φως του κελλιού του.
– «Θα προχωρήσω κοντά να διακρίνω τι λέει», σκέφτηκε.
«Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καί πεφορτισμένοι κἀγώ ἀναπαύσω ἡμᾶς…».
«Αν βάλω εγώ ένα βήμα να πλησιάσω την εικόνα Του, θα βάλει κι Εκείνος άλλα εννέα, για να σώσει την εικόνα Του, την πανάθλια ψυχή μου. Αρκεί να δει την προσπάθειά μου. Αν διώξω την αμέλεια, θα μου δώσει προσευχή. Αν διώξω τον ύπνο, θα μου δώσει τη θεία Χάρη Του.
«Μας καλεί ο Χριστός να τον πλησιάσουμε. Να αφήσουμε τα γήινα, τις αναπαύσεις, τις απολαύσεις, τις υπερβολικές μέριμνες, το άγχος, τα πάθη μας, τις μικρότητές μας, τις ατέλειές μας, την οκνηρία μας, τον πόνο, τις θλίψεις μας και να κάνουμε ένα βήμα προς Αυτόν. Αυτό το λίγο, το ένα βήμα που θα κάνουμε, θα το πολλαπλασιάσει. Θα μας ανακουφίσει από ό,τι μας βαραίνει. Θα μας γεμίσει απ’ ό,τι έχουμε ανάγκη. Θα μας λυτρώσει από όποια θλίψη πιέζει την ψυχή και το σώμα μας».
Αυτά μονολόγησε κι έπειτα έμεινε για λίγο σιωπηλός.
Σε λίγο κοίταξε το εικόνισμα. Σαν να συνήλθε από τους λογισμούς του και άρχισε να γυρίζει το κομποσχοίνι. Το κομποσχοίνι μοιάζει με ιμάντα, ο οποίος κινεί τη μηχανή της ψυχής. Συνδέει το σώμα με την ψυχή. Σε λίγο, ενώ τραβούσε ρυθμικά το κομποσχοίνι, άρχισε να σκέφτεται τα ουράνια, να ανεβαίνει σε θεωρίες υψηλές, να σκέφτεται για τον Θεό, για τους Αγγέλους, για τη Δημιουργία του Σύμπαντος, για την Ενανθρώπηση του Λόγου του Θεού, για την Παγκόσμια Ανάσταση όλων στους εσχάτους χρόνους, για τη Δευτέρα Παρουσία, για την Κόλαση και τον Παράδεισο. Θυμήθηκε θαυμαστά γεγονότα που ...

Κάθε φορά που λέτε: "Κύριε, ελέησον το παιδί μου"



Κάθε φορά που λέτε: "Κύριε, ελέησον το παιδί μου", το παιδί σας θα λάβει από τον Χριστό μια καλή σκέψη ... Όσο πιο πολύ προσευχηθείτε, τόσο πιο καλές σκέψεις θα αποκτήσει το παιδί σας.
ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗΣ


Ὁ διάβολος μᾶς ἐνοχλεῖ πονηρά, γιατί εἶναι πονηρός ὅπως τήν ἀλεπού. Κάποτε, μιά ἀλεπού μπῆκε σ’ ἕνα μανδρί, ἔφαγε ἀρκετά ἀρνάκια καί δέν μποροῦσε νά πηδήξει πάνω ἀπό τήν φρακτή γιά νά φύγει. Γι’ αὐτό, δούλεψε ἡ πονηριά της καί καμώθηκε τήν ψοφισμένη. Κάποιος πού ...