Ποιο είναι το καλύτερο πνευματικό μέσο με το οποίο μπορεί να πιστέψει κάποιος στον Θεό;

Σχετική εικόνα
π. Κλεόπα Ήλίε
Το πρώτο μέσο με το όποιο μπορεί κανείς να πιστέψει στον Θεό είναι το κήρυγμα, δεδομένου ότι ή πίστης έρχεται δια της ακοής καί ή ακοή έρχεται με την διήγηση του λόγου του Θεού (Ρωμ. 10,17). Διότι πώς θα πιστέψει εάν δεν ακούσει; (Ίωάν. 1,7 17,20 Πράξ. 8,12 14,27 Ρωμ. 1,5 Έφεσ. 1,13 Β’ Θεσ. 1,10).
Το δεύτερο μέσον είναι ή ανάγνωσης των Αγίων Γραφών, κατά την μαρτυρία ή οποία λέγει: «Ταύτα δε γέγραπται ίνα πιστεύσητε ότι Ιησούς εστίν ό Χριστός ό Υιός του Θεού, καί ίνα πιστεύοντες ζωήν έχητε εν τω ονόματι αυτού» (Ίωάν. 20,30-31).
Το τρίτο μέσον είναι τα θαύματα του Θεού «Είπον ούν αύτω· τι ούν ποιείς συ σημείον ίνα ίδωμεν καί πιστεύσωμεν σοι;» (Ίωάν. 6,30 7,31 11,23 20,30-31).
Το τέταρτο μέσον είναι θεωρία των κτισμάτων του Θεού, όπως είναι γραμμένο στην προς Ρωμ. επιστολή (1,20) «Τα γαρ αόρατα αύ-του από κτίσεως κόσμου τοις ποιήμασι νοούμενα καθοράτε, ή τε αΐδιος αυτού δύναμις καί θειότης, εις το είναι αυτούς αναπολόγη­τους». Γι’ αυτό καί ό άγιος Διονύσιος ό Αρεοπαγίτης ονομάζει αλη­θινή θεολογία τους λόγους των κτισμάτων με τα όποια από τα κα­τώτερα ανερχόμεθα στα ανώτερα, δηλαδή από τα αιτιατά ανερχόμεθα στον αίτιο. «Έτσι στην κτίση σαν σε ένα καθρέπτη, βλέπουμε τον Κτίστη καί τον δοξάζουμε καί τον πιστεύουμε ότι είναι ό Θεός, κατά τον άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή. Καί όλα δημιουργήθηκαν καί υπάρχουν με την θεία βούληση, διότι Αυτός είναι ό αίτιος όλων (καταφατική θεολογία, θετική), καί τίποτε από όλα δεν είναι υπερά­νω αυτού (Αποφατική – αρνητική θεολογία)
Λέγει ακόμη ό θείος Διονύσιος ότι: «Ό Θεός από όλα, όσα υ­πάρχουν μεγαλύνεται καί είναι ό αίτιος των. Καί υπάρχει πάλι ή θεία γνώσις του Θεού ή οποία με την αγνοία – τον θείο γνόφο – γνωρίζεται με την μυστική ένωση του νου μετά των θείων μυστηρίων».
Καί πάλι «ό Θεός σ’ όλα υπάρχει καί σ’ όλα δεν υπάρχει. Καί όντας ανάμεσα σε όλα από όλα γνωρίζεται καί σε τίποτε δεν γνωρίζεται από κανένα».
Καί ό μέγας Βασίλειος λέγει ότι: «Ολόκληρη ή δημιουργία του Θεού είναι σχολή των πνευματικών λόγων (των σκοπών της υπάρξε­ως των) καί τόπος διδασκαλίας της γνώσεως του Θεού. Από τα ορώμενα καί αισθητά αναγόμεθα με τον νου μας στην θεωρία των αο­ράτων».
Το πέμπτο μέσο με το όποιο πείθεται κάποιος να πιστέψει στον Θεό είναι το...

Και ο βλαστός της μετανοίας βγάζει τον καρπό της καινής ζωής


Το σκοτάδι, ως συνέπεια της πτώσεως του ανθρώπου, δεν βγάζει ποτέ στο φως. Το φως διαλύει το σκοτάδι, διότι το σκοτάδι είναι ανυπόστατο, δεν έχει ουσία. Υπάρχει όμως μία περίπτωσις την οποία πανσόφως εκμεταλλεύεται ο παντουργός Θεός για το καλό μας, βγάζοντας και από το κακό καλό, από το σκοτάδι φως.
Πώς;
Δια της μετανοίας. Βλέπω την κακία μου, την αμαρτία μου,μετανοώ, κλαίω, θρηνώ, οδηγούμαι στον Θεόν, αναλαμβάνω τις ευθύνες μου, νήφω, καρτερώ, και μέσα μου καλλιεργείται ο καινούργιος άνθρωπος που βγαίνει από την μετάνοια.
Άρα, το καλό δεν βγαίνει από το κακό, αλλά από την μετάνοια, που είναι άλλος νους, ο νους που τον παρέχει ο Θεός μέσα στην καρδιά.

Όταν ανησυχεί, λόγου χάριν, ο πατέρας ή η μητέρα, επειδή αμαρτάνει το παιδί, και το κτυπά, οπωσδήποτε θα βγάλει αντίθετο αποτέλεσμα. Διότι, εάν το παιδί κάνη αμαρτίες, σημαίνει ότι ζητάει την αμαρτία και θα τα βάλει με σένα, που γίνεσαι κήρυξ της αρετής. Και τώρα μεν φοβάται να αμαρτήσει, αλλά μόλις απελευθερωθεί από σένα, θα οδηγηθεί αμέσως στο κακό. Η βία, το κακό, δεν μπορεί να βγάλει καλό.
Πες λοιπόν στο παιδάκι σου το καλό, μάθε του τι είναι ο Θεός. Μίλησέ του από το πλήρωμα της δικής σου καρδιάς, φώτισέ του λίγο την συνείδηση με την δική σου λαχτάρα και θεία εμπειρία,και μπαίνοντας μέσα του ο Θεός, θα...

Με αυτά τα 9 κόλπα το σπίτι σας θα «γυαλίζει» στο λεπτό!


Με αυτά τα φυσικά κόλπα καθαρισμού, αποφεύγετε τα χημικά απορρυπαντικά ο καθαρισμός του σπιτιού θα γίνει πιο εύκολος από ποτέ, αλλα και πιο ανέξοδος! Παρακάτω θα βρείτε μερικά από τα πιο διάσημα μυστικά καθαριότητας!


Πλύνετε τα γυάλινα μπουκάλια με ρύζι

Σε περίπτωση που θέλετε να καθαρίσετε ένα γυάλινο μπουκάλι με λεπτό στόμιο, δεν έχετε παρά να ρίξετε μέσα μερικές κουταλιές στεγνό ρύζι. Στη συνέχεια, βάλτε λίγο απορρυπαντικό πιάτων και χλιαρό νερό. Ανακινήστε το μπουκάλι για πέντε λεπτά και στη συνέχεια, ξεπλύντε το. Το ρύζι θα καθαρίσει κάθε σημείο του μπουκαλιού μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα.

Χρησιμοποιήστε μισό λεμόνι για να «φωτίσετε» τη βρύση

Αν έχει περισσέψει μισό λεμόνι από τη χθεσινή μαγειρική, χρησιμοποιήστε το για να χαρίσετε λάμψη στις βρύσες από ανοξείδωτο χάλυβα, τις σανίδες κοπής από πλαστικό και ξύλο ή τα έπιπλα του σπιτιού. Ακουμπήστε το κομμένο λεμόνι πάνω στη λερωμένη επιφάνεια και ...

Τι έλεγε ο Άγιος Παΐσιος για τους νεκρούς, τα μνημόσυνα και το Ψυχοσάββατο!


Αποτέλεσμα εικόνας για αγιος παισιος για κεκοιμημενους
Με αφορμή το πρώτο Ψυχοσάββατο παραθέτουμε τα λόγια του αγίου Παϊσίου, ο οποίος μας καλεί να προσευχηθούμε και να προσφέρουμε ελεημοσύνη για την ανάπαυση των ψυχών των κεκοιμημένων. Οι προσευχές και τα μνημόσυνα έχουν τη δυνατότητα και από την κόλαση να βγάλουν τη ψυχή.
-Γέροντα, οι υπόδικοι νεκροί (πλην των Αγίων) μπορούν να προσεύχονται;
-Έρχονται σε συναίσθηση και ζητούν βοήθεια, αλλά δεν μπορούν να βοηθήσουν τον εαυτό τους. Όσοι βρίσκονται στον Άδη μόνο ένα πράγμα θα ήθελαν από τον Χριστό: να ζήσουν πέντε λεπτά για να μετανοήσουν. Εμείς που ζούμε, έχουμε περιθώρια μετανοίας, ενώ οι καημένοι οι κεκοιμημένοι δεν μπορούν πια μόνοι τους να καλυτερεύσουν την θέση τους, αλλά περιμένουν από εμάς βοήθεια. Γι’ αυτό έχουμε χρέος να τους βοηθούμε με την προσευχή μας.
Μου λέει ο λογισμός ότι μόνο το δέκα τοις εκατό από τους υπόδικους νεκρούς βρίσκονται σε δαιμονική κατάσταση, και, εκεί που είναι, βρίζουν τον Θεό, όπως οι δαίμονες. Δεν ζητούν βοήθεια, αλλά και δεν δέχονται βοήθεια! Γιατί, τι να τους κάνει ο Θεός; Σαν ένα παιδί που απομακρύνεται από τον πατέρα του, σπαταλάει όλη την περιουσία του και από πάνω βρίζει και τον πατέρα του. Ε, τι να το κάνει αυτό ο πατέρας του;
Οι άλλοι όμως οι υπόδικοι, που έχουν λίγο φιλότιμο, αισθάνονται την ενοχή τους, μετανοούν και υποφέρουν για τις αμαρτίες. Ζητούν να βοηθηθούν και βοηθιούνται θετικά με τις προσευχές των πιστών. Τους δίνει δηλαδή ο Θεός μία ευκαιρία, τώρα που είναι υπόδικοι, να βοηθηθούν μέχρι να γίνει η Δευτέρα Παρουσία. Και όπως σε αυτή τη ζωή, αν κάποιος είναι φίλος με τον βασιλιά, μπορεί να μεσολαβήσει και να βοηθήσει έναν υπόδικο, έτσι κι αν είναι κανείς φίλος με τον Θεό, μπορεί να μεσολαβήσει στο Θεό με την προσευχή του και να μεταφέρει τους υπόδικους από την μία φυλακή σε άλλη καλύτερη, από το ένα κρατητήριο σε ένα άλλο καλύτερο. Ή ακόμα μπορεί να τους μεταφέρει και σε ένα δωμάτιο ή σε διαμέρισμα.
Όπως ανακουφίζουμε τους φυλακισμένους με αναψυκτικά κλπ που τους πηγαίνουμε, έτσι και τους νεκρούς τους ανακουφίζουμε με τις προσευχές και τις ελεημοσύνες που κάνουμε για τη ψυχή τους. Οι προσευχές των ζώντων για τους κεκοιμημένους και ταμνημόσυνα είναι η τελευταία ευκαιρία που δίνει ο Θεός στους κεκοιμημένους να βοηθηθούν, μέχρι να γίνει η τελική Κρίση. Μετά την δίκη δεν θα υπάρχει δυνατότητα να βοηθηθούν….
…Ο Θεός θέλει να βοηθήσει τους κεκοιμημένους, γιατί πονάει για τη σωτηρία τους, αλλά δεν το κάνει, γιατί έχει αρχοντιά. Δεν θέλει να δώσει δικαίωμα στο διάβολο να πει: Πως τον σώζεις αυτόν, ενώ δεν κοπίασε; Όταν εμείς προσευχόμαστε για τους κεκοιμημένους, Του δίνουμε το δικαίωμα να επεμβαίνει. Περισσότερο μάλιστα συγκινείται ο Θεός όταν προσευχόμαστε για τους κεκοιμημένους παρά για τους ζώντες.
Γι’ αυτό και η Εκκλησία μας έχει τα κόλλυβα, τα μνημόσυνα. Τα μνημόσυνα είναι ο καλύτερος δικηγόρος για τις ψυχές των κεκοιμημένων. Έχουν τη δυνατότητα και από την κόλαση να βγάλουν τη ψυχή. Κι εσείς σε κάθε Θεία Λειτουργία να διαβάζετε κόλλυβα για τους κεκοιμημένους. Έχει νόημα το σιτάρι: Σπείρετε εν φθορά, εγείρεται εν αφθαρσία (Α’ Κορινθ, κεφ 15, εδ 42)(δηλαδή συμβολίζει το θάνατο και την ανάσταση του ανθρώπου), λέει η Γραφή…
-Γέροντα, αυτοί που έχουν πεθάνει πρόσφατα έχουν μεγαλύτερη ανάγκη από προσευχή;
-Εμ, όταν μπαίνει κάποιος στη φυλακή, στην αρχή δεν δυσκολεύεται πιο πολύ; Να κάνουμε προσευχή για τους κεκοιμημένους που δεν ευαρέστησαν στον Θεό, για να κάνει κάτι και γι’ αυτούς ο Θεός. Ιδίως, όταν ξέρουμε ότι κάποιος ήταν σκληρός, γιατί μπορεί να νομίζουμε ότι ήταν σκληρός, αλλά στη πραγματικότητα να μην ήταν-και είχε αμαρτωλή ζωή, τότε να κάνουμε πολλή προσευχή, Θείες Λειτουργίες, Σαρανταλείτουργα για τη ψυχή του και να ...

Την ευχή μου παιδί μου… (Συγκλονιστική ιστορία!)

Σχετική εικόνα
*Μια συγκλονιστική και συγκινητική ιστορία στα χρόνια της κρίσης που περνάμε, που μας δείχνει ότι υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που συμμερίζονται τον διπλανό τους!
~ Στο φαρμακείο είμαι. Τεχνητά δάκρυα θέλω. Τα φυσικά μου τελείωσαν. Έχει κόσμο και χαζεύω. Δίπλα μου ο κυρ Μανώλης, ο γείτονας. Συνταξιούχος εμποροϋπάλληλος, 75άρης.
Την τελευταία τριετία,η σύνταξή του έχει κατρακυλήσει στα 634,80 ευρώ το μήνα. Έχει έναν γιό. Ανειδίκευτο. Εργάτη. Άνεργο. Χωρισμένο. Μένουν μαζί πατέρας και γιός, για να μοιράζονται τα έξοδα. Τα βασικά ε; Ενοίκιο για το δυάρι, θέρμανση, λογαριασμούς, τη διατροφή για το εγγόνι, κάτι να φάνε. Και τα φάρμακα του παππού…
Ο γέροντας στέκεται με μάτια χαμηλωμένα και ...

Μετάνοια την Τσικνοπέμπτη...

 «Πως αγριεύουν έτσι οι άνθρωποι; Πώς μεμιάς αφήνονται έρμαια στις ροπές και στις τάσεις τής φθαρτής ανθρώπινης τους φύσης; Πώς κατάντησε απόψε αυτή η ήσυχη επαρχιακή πόλη; Θαρρείς και δεν την κατοικούν άνθρωποι αλλά ανθρωπόμορφα τέρατα πού άλλος με κεφάλι γαιδάρου, άλλος λιονταριού, άλλος πιθήκου τρέχουν να προλάβουν να γλεντήσουν, να μεθύσουν, να άμαρτήσουν όσο γί­νεται περισσότερο. Γιατί απόψε είναι Τσικνοπέμπτη και γέμισε ή πόλη μασκαράδες. Απόψε κάθε λογικός άνθρωπος δεν ξεμυτίζει από το σπίτι του». Αυτά σκεφτότανε ο παπα-Θανάσης, καθώς έμπαινε ατό σπίτι του γυρνώντας από το ναό.

- Α, παπαδιά μου, τό κακό παράγινε! Ο Θεός νά μας συγχωρέσει, είπε στή γυναίκα του, μόλις μπήκε μέσα.Εκείνη τόν κοίταξε μέ κατανόηση.
- Ο Θεός νά μας φυλάει, είπε καί άρχισε νά ετοιμάζει τό βραδινό φαγητό.
Στό σπίτι του παπα-Θανάση, περασμένα πιά τά μεσάνυχτα, επικρατεί ησυχία. Τά παιδιά καί ή παπαδιά είχαν ήδη κοιμηθεί κι ό παπα-Θανάσης ετοιμαζότανε καί κείνος νά πάει γιά ύπνο,όταν ακούστηκε τό κουδούνι τής πόρτας. Τινάχτηκε μέσα στόν ύπνο της η παπαδιά καί βρέθηκε δίπλα στόν παπα-Θανάση.
- Μην ανοίγεις τέτοια νύχτα, πάτερ μου! τόν παρακάλεσε φοβισμένη.
- Γιατί φοβάσαι; τήν καθησύχασε εκείνος. Είναι η πρώτη φορά πού μάς κτυποϋν τέτοια ώρα τήν πόρτα; Αφού τό ξέρεις τό σπίτι του Ιερέα διανυκτερεύει κάθε βράδυ.
- Ναι, μά απόψε...
Της χαμογέλασε ό παπα-Θανάσης καί άνοιξε τήν πόρτα.
- Πάτερ μου, μέ συγχωρείτε πού ήρθα τέ­τοια ώρα, όμως ή μάνα μου πεθαίνει καί ζητά νά έξομολογηθεί καί νά κοινωνήσει.
'Ο άνθρωπος πού στεκόταν μπροστά του, παρό­λο πού ήταν άντρας, έτρεμε ολόκληρος κι άφηνε τά δάκρυά του δίχως ντροπή νά τρέχουν.
- Πήγαινε εσύ κοντά της, παιδί μου, καί γώ πάω ώς τήν εκκλησία νά πάρω τή θεία Κοινωνία καί έρχομαι αμέσως.
’Έφυγε ό άντρας αφήνοντας στόν παπα-Θανάση τή διεύθυνσή του.
- Που θά πας, πάτερ μου, μόνος σου τέτοια ώρα, μιά τέτοια νύχτα; Δέ φοβάσαι; Γ ιατί δέν τόν κρατούσες νά πάτε συντροφιά;»
Ή παπαδιά μιλούσε καί κείνος τήν κοίταζε αυστηρά.
- Μόνος είπες, παπαδιά, μόνος; Κι ό Κύριος πού θά κουβαλάω στά χέρια μου;’Ά, παπαδιά μου, κάτι σ’ έχει πιάσει απόψε καί δέ μιλάς γνωστικά.
Ντύθηκε ό παπα-Θανάσης καί βγήκε στό δρό­μο. Ξέχασε πώς ήταν νύχτα Τσικνοπέμπτης. Δέν τόν άπασχολούσαν καθόλου οί μασκαράδες πού έβλεπε γύρω του.Ένα μόνο τόν απασχολούσε, νά προλάβει νά δώσει τό «φάρμακο τής αθανασίας» στην ετοιμοθάνατη.Πήρε με δέος στά χέρια του τό Σώμα καί τό Αίμα του Χρίστου καί ξαναβγήκε στό δρόμο. Δέν κοιτούσε ούτε δεξιά ούτε αριστερά. Μόνο έτρεχε νά προλάβει.Σέ μιά στροφή του δρόμου ακούσε γέλια καί φωνές. Κάποιος φώναξε κοροϊδευτικά: «Τήν ευχή σου Δέσποτα!», μά δέν γύρισε νά κοιτάξει. Καί τότε, δέν κατάλαβε πως, βρέθηκε κυκλωμένος από μιά παρέα μασκαράδων, πού προσπαθούσαν νά τόν σταματήσουν.
- Συνάδελφε, που πάμε;
Ένας νεαρός μασκαρεμένος σέ παπά, μέ χνώτο πού μύριζε ποτό, στεκόταν μπροστά του κρατώντας στό χέρι ένα σταυρό. Τα’χασε ό παπα-Θανάσης καί πριν προλάβει νά πει τίποτα, δέχτηκε τήν επίθεση όλου του τσούρμου. Άλλος τόν τραβούσε άπό τά ράσα κι άλλος του έβγαζε τό καλυμμαύχι.
'Ο παπα-Θανάσης έσφιξε στό στήθος του τ’ άχραντα Μυστήρια καί προσπάθησε νά τούς μι­λήσει, μά κανένας δέν άκουγε. Κάποιος τότε του τράβηξε τή γενειάδα καί -σάν νά τόν κτύπησε ηλεκτρικό ρεϋμα- άρχισε νά φωνάζει;
- Είναι αληθινός, ρέ, είναι αληθινός!
Ή παρέα κοκκάλωσε στή θέση της κι ό παπα- Θανάσης, μέ τό πρόσωπο μουσκεμένο από τόν ιδρώτα της αγωνίας καί τά δάκρυα του, τούς κοίτα­ξε χωρίς νά μιλα.
- Συγγνώμη, πάτερ! είπε εκείνος που του τρά­βηξε τή γενειάδα. Νομίζαμε πώς ήσασταν ψεύτικος σάν κι αύτόν καί...
- Σας είδαμε καί τέτοια ώρα έξω καί ήμασταν σίγουροι πώς ήσασταν μασκαρεμένος. Συγχωρέστε μας! είπε ένας άλλος.
- Πάω νά κοινωνήσω μιά ετοιμοθάνατη, παιδιά μου.'Ο θάνατος δέν έχει ώρες κατάλ­ληλες καί ακατάλληλες κι εγώ τρέχω νά τόν προλάβω. Καί σύ, παιδί μου, βγάλε τά ράσα τά τι- μημένα. Μην αμαρτάνεις άλλο ρεζιλεύοντάς τα. Είναι πολύ ιερό τό ράσο, γιά νά...

Όταν ο Άγιος Πορφύριος συνάντησε τον π. Ευμένιο τον Λεπρό (Μητροπολίτου Μόρφου Νεόφυτου)


Αποτέλεσμα εικόνας για Όταν ο Άγιος Πορφύριος συνάντησε τον π. Ευμένιο τον Λεπρό
Αν με ρωτάτε, εγώ αυτόν τον μοναχισμό έζησα. Του Οσίου Δαυίδ και ενός άλλου ανθρώπου, του πατρός Ευμενίου του Λεπρού, μαθητού και υποταχτικού του Αγίου Νικηφόρου του Λεπρού, εδώ στο Λεπροκομείο στο Αιγάλεω.
Ο γερω-Ευμένιος ήταν ο αγαπημένος του Αγίου Πορφυρίου.
Μια φορά μου λέει, τυχερέ, βρήκες και τον Ιάκωβο, βρήκες και τον Ευμένιο, εγώ έναν άνθρωπο βρε δεν έχω.
Του λέω, Γέροντα είσαι παραπονιάρης. Όλο παράπονα κάνεις.
Είμαι βρε, είμαι παραπονιάρης. Του άρεσε έτσι να μηδενίζεται. Καλά με κατάλαβες, καλά με κατάλαβες, αλλά ξέρεις βρε τι σημαίνει να περνά τόσος κόσμος και να μην έχω και ‘γω έναν, έναν, να εξομολογηθώ και ‘συ να ‘χεις δυό; Πώς να μην έχω παράπονο;
Και τι θέλετε του λέω, πως μπορώ να βοηθήσω;
Να μου φέρεις τον Ευμένιο να εξομολογηθώ.
Λέω και ‘γω, πως θα το πω τώρα του Ευμένιου; Θα δεχτεί ο Ευμένιος να εξομολογήσει τον Πορφύριο;
Ο Ευμένιος, βαθιά απλότητα χιλιόμετρα μακριά από την δική μου την πολυπλοκότητα.
Μου λέει, πότε θέλει;
Του λέω, καμιά Κυριακή που δεν...

Οι Αποκαλύψεις Αγγέλου στον Αββά Μακάριο. Περί Απόκρυφων και Άρρητων Μυστηρίων


Πορευομένου κάποτε του Αββά Μακάριου στην έρημο, τον ακολούθησε άγγελος Κυρίου και του είπε : «ευλόγησον, πάτερ άγιε»… Τότε αφού έκανε ο άγγελος μετάνοια στον Αββά Μακάριο, του είπε : «ευλόγησον πάτερ. εγώ, καθώς βλέπεις, δεν είμαι άνθρωπος, αλλά άγγελος, και ήλθα να σε διδάξω μυστήρια, εκείνα τα οποία δεν ξέρεις και επιθυμείς να μάθεις. Λοιπόν ρώτησέ με ό,τι θέλεις και θα σου απαντήσω». 
Τότε ο Γέρων, έκανε μετάνοια στον άγγελο και είπε : «Σε ευχαριστώ Κύριε, διότι μου έστειλες οδηγό για να μου διδάξει εκείνα τα οποία δεν γνωρίζω και επιθυμώ να μάθω, απόκρυφα και άρρητα μυστήρια». Και ο άγγελος του είπε : «Λοιπόν ρώτησέ με, πάτερ». Και ο Γέρων του είπε : «Πες μου άγιε άγγελε, αν γνωρίζονται μεταξύ τους στην αιώνια ζωή οι κεκοιμημένοι». 
Και είπε ο άγγελος. «άκουσε, πάτερ άγιε, καθώς σε αυτό τον κόσμο οι άνθρωποι, από το βράδυ κοιμούνται ως το πρωί και την άλλη μέρα σηκώνονται και γνωρίζουν τους ανθρώπους της προηγούμενης μέρας και τους χαιρετούν και συνομιλούν μεταξύ τους και πολλές φορές κάθονται και περνούν καλά μαζί συζητούν, έτσι γίνεται και εις εκείνο τον κόσμο, ο ένας τον άλλο γνωρίζει και συνομιλούν………. Αλλά μόνον για τους Δικαίους, διότι οι αμαρτωλοί και αυτό ακόμη το στερούνται». 
Τότε λέγει ο Γέρων, «πές μου σε παρακαλώ, μετά τον χωρισμό της ψυχής από το σώμα, τί γίνεται και γιατί γίνονται τα μνημόσυνα των κεκοιμημένων» ; Και ο άγγελος, είπε : «άκουσε, πάτερ άγιε. μετά τον χωρισμό της ψυχής από το σώμα, παίρνουν την ψυχή οι άγγελοι μετά την τρίτη ημέρα και την ανεβάζουν στον ουρανό, για να προσκυνήσει τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό. 
Από τη γη δε ως τον ουρανό είναι σκάλα, και κάθε σκαλοπάτι έχει ένα τάγμα δαιμόνων, τα οποία λέγονται τελώνια και απαιτούν την ψυχή εκείνη τα πονηρά πνεύματα και φέρουν τα χειρόγραφά της και τα δείχνουν στους αγγέλους λέγοντας : “την τάδε ημέρα, ώρα τάδε και τόσο του μηνός, έκανε αυτή η ψυχή αυτό. ή έκλεψε ή πόρνευσε ή μοίχευσε ή μαλακίστηκε ή είπε ψέματα ή συμβούλευσε άνθρωπο να κάμει κακό έργο. και ό,τι άλλο κακό έκαμε”, όλα τα δείχνουν στους αγγέλους. Τότε δείχνου και οι άγγελοι ό,τι αγαθό έκαμε η ψυχή εκείνη, ελεημοσύνη, ή προσευχή ή λειτουργίες, ή νηστείες ή ό,τι άλλο αγαθό έκανε, και αντισταθμίζουν οι άγγελοι και οι δαίμονες. 
Και αν βρεθεί κάποιο αγαθό περισσότερο, αρπάζουν τη ψυχή οι άγγελοι με μεγάλη χαρά και ανεβαίνουν σε άλλο σκαλοπάτι και οι δαίμονες τρίζουν τα δόντια τους σαν άγριοι σκύλοι και βιάζονται για να αρπάξουν τη ελεεινή ψυχή από τους αγγέλους. Η δε ψυχή συστέλλεται και τρομάζει πολύ και κρύβεται στους κόλπους των αγγέλων και γίνεται μέγας θόρυβος και μεγάλη διάλεξις έως ότου να ελευθερώσουν την ελεεινή εκείνη ψυχή από τα χέρια των δαιμόνων. 
Και πάλι ανεβαίνουν άλλο σκαλοπάτι και εκεί βρίσκουν άλλο τελώνιο δεινότερο και αγριότερο από το προηγούμενο και εδώ πάλι γίνεται πολύ φασαρία και ταραχή ανεκδιήγητη, ποιός να πάρει την ελεεινή εκείνη ψυχή, κι κραυγάζοντας οι δαίμονες ελέγχουν την ψυχή εκείνη και λένε : “Πού πηγαίνεις ; δέν είσαι εσύ που πόρνευσες και καταμόλυνες το άγιο βάπτισμα ; δέν είσαι εσύ που μόλυνες το αγγελικό σχήμα ; πού πας τώρα ; γύρισε πίσω, επέστρεψε κάτω στον σκοτεινό Άδη, στο πυρ το εξώτερον, στον σκώληκα τον ακοίμητο”. Τότε, αν είναι η ψυχή εκείνη καταδικασμένη, την επιστρέφουν οι πονηροί δαίμονες κάτω από την γη, σε τόπο σκοτεινό και οδυνηρό. και ουαί στην ψυχή εκείνη, ουαί στην ώρα εκείνη που γεννήθηκε ο άνθρωπος εκείνος ! Και ποιός να διηγηθεί πάτερ άγιε την ανάγκη εκείνη που έχουν οι ψυχές που καταδικάστηκαν στον τόπο εκείνο ; Αν βρεθεί όμως η ψυχή καθαρή και αναμάρτητη, ανεβαίνει στον ουρανό με μεγάλη χαρά και την συναντούν οι άγγελοι με λαμπάδες και θυμιάματα και την ασπάζονται. 
Μετά πηγαίνει στον δεσποτικό θρόνο και προσκυνεί τον Κύριο και Θεό ημών Ιησού Χριστό και τότε βλέπει του χορούς των Αγίων Αποστόλων, των Αγίων Μαρτύρων, των Αγίων Πατέρων, των εννέα Ταγμάτων των Αγίων Αγγέλων, την λαμπρότητα εκείνη την άρρητον, και ακούει την αγγελική εκείνη μελωδία και το κάλλος το αμήχανον. Ρώτησες πάτερ και για τα Μνημόσυνα, πώς και γιατί γίνονται. Επειδή όμως είπαμε, μετά τρεις ημέρες ανεβαίνει η ψυχή για προσκύνηση (του Θεού)……… Μετά την προσκύνηση την επιστρέφουν στη γη η άγγελοι και δείχνουν σε αυτήν τα μέρη και τους τόπους όπου περπάτησε στη ζωή και θυμίζουν σε αυτή τις πράξεις της, τις πονηρές και τις αγαθές, λέγοντας : «εδώ έκλεψες, εκεί πόρνευσες, εκεί αδίκησες, εκεί βλασφήμησες, εκεί τόκισες, εκεί μέθυσες, εδώ μοίχευσες, εκεί σκανδάλισες». 
Μετά πάλι τα καλά. «εδώ ελέησες, εκεί νήστευσες, εδώ μετανόησες, εκεί έκανες Λειτουργία, εδώ παράκληση, εκεί αγρυπνία, εδώ προσευχή, εκεί γονυκλισία, εκεί εγκράτεια». 
Και αυτό γίνεται ως την ένατη ημέρα. Και την ένατη ημέρα ανέρχεται η ψυχή πάλι εις προσκύνηση του Θεού, όπως ακριβώς και τη τρίτη, τα δε μνημόσυνα γίνονται ως ενθύμηση υπέρ της ψυχής στον Κύριο, όπως υποδεχθεί αυτή με έλεος, επειδή πολύ ωφελούν την ψυχή οι ελεημοσύνες και οι Λειτουργίες και τα μνημόσυνα, διότι μπορούν να εκβάλουν ψυχή από την κόλαση. Μετά τη δεύτερη προσκύνηση, οι άγγελοι φέρουν πάλι την ψυχή στον κόσμο και της δείχνουν τον Παράδεισο, τον ελεώνα, τον κόλπο του Αβραάμ, τις σκηνές και τις αναπαύσεις των Δικαίων. 
Και όταν δει την χαρά εκείνη την άφατο, παραμυθείται και χαίρει και παρακαλεί τους αγγέλους να κατασκηνώσει κι αυτή εκεί με τους Δικαίους. Έπειτα δείχνουν στην ψυχή και τις κολάσεις των αμαρτωλών λέγοντας. αυτός είναι ο πύρινος ποταμός, αυτός είναι ο σκώληξ ο ακοίμητος, αυτό είναι το σκότος το εξώτερο και αυτό το εσώτερον. αυτός είναι ο βρυγμός των οδόντων και καθεξής όλες τις κολάσεις των αμαρτωλών. Δεν είναι άγιε Πάτερ, άλλη δριμύτερη και φοβερότερη κόλαση σαν του πόρνου και του κλέφτη, εξαιρετικά του πόρνου μοναχού και της μοναχής, του πόρνου ιερέως και της πρεσβυτέρας. 
Μετά δε όλα αυτά ανεβάζουν πάλι την ψυχή για προσκύνηση την τεσσαρακοστή ημέρα και γι΄ αυτό γίνεται μνημόσυνο των κεκοιμημένων, διότι μέλει η ψυχή την τεσσαρακοστή ημέρα να λάβει την απόφαση και να απέλθει όπου βούλεται ο Φιλάνθρωπος Θεός κατά τα έργα και τις πράξεις που έκαμε στον κόσμο τούτο και αποκαθίσταται η ψυχή όπου βούλεαι ο Θεός, ως την ημέρα της Αναστάσεως, για να αναστηθεί και το σώμα και απολαύσει κατά τα έργα του». 
Τότε στέναξε ο γέρων και δάκρυσε λέγων : «Ουαί τη ημέρα εκείνη, εν η εγεννήθη ο άνθρωπος εκείνος»……. Τότε λέγει ο Όσιος. «παρακαλώ πές μου και αυτό. έχει κάποια άνεση ο αμαρτωλός ή τέλος η κόλασή του;» Ο άγγελος είπε. «όχι Πάτερ άγιε, ούτε η Βασιλεία των Δικαίων έχει τέλος, ούτε η κόλαση των αμαρτωλών. Αν έπαιρνε κανείς κάθε χίλια χρόνια ένα κόκκο άμμου από τη θάλασσα και μετέθετε αυτόν, υπήρχε ελπίδα να τελειώσει αυτό, η κόλαση όμως των αμαρτωλών δεν έχει τέλος». Λέγει πάλι ο Όσιος. 
Παρακαλώ πές μου και τούτο. ποιοί άγιοι είναι φιλευσπλαχνώτεροι στον άνθρωπο, για να παρακαλεί αυτούς ο ελεεινός άνθρωπος προκειμένου να πρεσβεύουν γι΄ αυτόν ;» Και ο άγγελος απάντησε. «όλοι οι άγιοι εύσπλαχνοι είναι σε σας τους ανθρώπους και ευγνώμονες, αλλά εσείς οι άνθρωποι ως αγνώμονες και αχάριστοι τους κάνετε να οργίζονται με σας. 
Διότι οι άγιοι άγγελοι έχουν πολλή ευσπλαχνία στον άνθρωπο, επειδή εξαιτίας της σωτηρίας των ανθρώπων, είδαν κι αυτοί τα παράδοξα του Θεού. Εκτός από αυτούς η Κυρία Θεοτόκος, η Δέσποινά μας, ευσπλαχνίζεται περισσότερο το γένος των ανθρώπων. Έπρεπε, πάτερ άγιε, ο άνθρωπος να έχει ανεξάλειπτο το όνομα της Θεοτόκου στο στόμα του. Αλλά ο διάβολος τον απάτησε και έγινε αχάριστος. Διότι με τις πρεσβείες και τις ικεσίες της στέκεται ο κόσμος μέχρι σήμερα. Επειδή καταφρόνησαν οι άνθρωποι τον Θεό και τους αγίους, καταφρόνησε και ο Θεός αυτούς, καθώς και οι άγιοι». 
Λέγει πάλι ο όσιος. «Πες μου, άγιε άγγελε, ποιο αμάρτημα είναι το μεγαλύτερο από όλες τις αμαρτίες ;» 
Και ο άγγελος είπε. κάθε αμαρτία, τίμιε πάτερ, χωρίζει τον άνθρωπο από τον Θεό. Η δε μνησικακία και η βλασφημία κυριεύουν όλες τις αμαρτίες, διότι αυτές και μόνο είναι ικανές να κατεβάσουν τον άνθρωπο στον Άδη και στα καταχθόνια της γης και της θαλάσσης». Και πάλι ο γέροντας είπε. «ποιό αμάρτημα πλέον των άλλων μισεί ο Θεός ;» Και ο άγγελος αποκρίθηκε. «την κενοδοξία. αυτή μόνο όλο τον κόσμο έχασε, διότι εξ΄ αυτής ο πρωτόπλαστος των δαιμόνων χάθηκε, εξ΄ αυτής ο Φαρισαίος έχασε τους κόπους του. διότι ο άνθρωπος αν πέσει σ΄ αυτό το πάθος, είναι δύσκολο να σηκωθεί». 
Ο γέρων πάλι ρώτησε. «ποιοί άνθρωποι κολάζονται περισσότερο των άλλων ;» Και ο άγγελος είπε. «ο πόρνος και ο βλάσφημος. σου λέω κι αυτό, ότι κάτω από όλες τις κολάσεις υπάρχει κόλαση δεινή και πονηρά, η οποία ονομάζεται αφάνεια. εκεί κολάζονται οι πόρνοι ιερείς και μοναχοί και μοναχαί που πορνεύουν. Διότι, τίμιε πάτερ, θα ανακαινιστεί το πεσόν τάγμα, από τους καλούς ιερείς και μοναχούς και θα λάβει μεγάλη τιμή. 
Λοιπόν οι πονηροί και κακοί μοναχοί θα ...

ΚΟΝΙΤΣΑ-Η Μονή Οσίου Νικάνορος, στην κορυφή απόκρημνου βράχου!


 Ακολουθώντας την εθνική οδό Κόνιτσας – Κοζάνης, στο 12,5 χλμ συναντάτε διακλάδωση με επαρχιακό δρόμο στα δεξιά, που οδηγεί σε άλλα 3 χλμ στο χωριό Νικάνορας. Ο Νικάνορας, παλιά Κορτίνιστα (υψ. 720 μ.), είναι κτισμένος μέσα σ’ ένα υπέροχο δάσος από βελανιδιές και οι λιγοστοί κάτοικοί του σήμερα ασχολούνται με γεωργικές, κτηνοτροφικές, δασικές και οικοδομικές εργασίες.Πάνω από το χωριο, στην κορυφή απόκρημνου βράχου , δεσπόζει Μονή Οσίου Νικάνορος. Χτίσηκε το 1816 . Για να επισκεφθείτε το καθολικό της...
Μονής πρέπει να ανεβείτε εξήντα σκαλοπάτια που...

«Τσάμηδες αυτή είναι η ιστορία σας»: Μία αποκαλυπτική μελέτη

Μία ανάλυση για την ιστορία των τσάμηδων που νομίζουμε ότι καλό είναι να διαβάσουμε όλοι μας. Το παραμύθι των τσάμηδων θα μας απασχολήσει απ΄ ότι φαίνεται για πολύ και καλό είναι να ξέρουμε ποιοι πραγματικά ήταν.
Το κείμενο-μελέτη του Όθωνα Κ. Κυπριωτάκη* που ακολουθεί είναι αναλυτικό, κατατοπιστικό, διαφωτιστικό.
Γεωγραφία
«Τσαμουριά» (Cameria) είναι το ανεπίσημο όνομα μίας ευρύτερης περιοχής του γεωγραφικού διαμερίσματος της Ηπείρου. Έχει σχήμα αχιβάδας με δυτικό προσανατολισμό. Οριοθετείται ανατολικά από Βορρά προς Νότο από τους ορεινούς όγκους Μακρύκαμπου, Τσαμαντά (Μουργκάνας), Κασιδιάρη και Κουρέντων, τις προσβάσεις του όρους Τόμαρου (Ολύτσικα) και τα όρη του Σουλίου, της Παραμυθιάς και των Θεσπρωτικών (Ζάλογγο).
Δυτικά βρέχεται από το Ιόνιο πέλαγος, από το νότιο άκρο του Δέλτα του ποταμού Αχέροντα στο Νότο (Ελλάδα) και μέχρι τη λιμνοθάλασσα «Βουθρωτού» (Butrint) στην περιοχή Αγίων Σαράντα (Sarandë) στο Βορρά (Αλβανία) απέναντι από την Κέρκυρα.
Ονοματοδοσία
Όσον αφορά στο όνομα, υπάρχουν πολλές εκδοχές: η πιο πειστική θέλει να προέρχεται από παραφθορά του αρχαίου ονόματος «Θύαμις» του ποταμού Καλαμά, που διασχίζει το κέντρο της γεωγραφικής περιοχής. Έτσι, η λέξη «Θυαμουρία» κατέληξε να προφέρεται στην Ελληνική «Τσαμουριά» και στην Αλβανική «Τσαμερία» (Cameria).
Πληθυσμιακή προέλευση
Είναι γνωστό ότι το τιμαριακό (φεουδαλικό) καθεστώς, που υπήρχε κατά την περίοδο της αυτοκρατορίας της Κωνσταντινουπόλεως, δεν άλλαξε μετά την Άλωση. Οι Οθωμανοί δυνάστες, για να εξασφαλίσουν τον έλεγχο επί των πληθυσμών που κατέκτησαν, εκτός από την καταπίεση και τους εκβιασμούς, συνεργάσθηκαν με ορισμένους κυρίους τιμαρίων της πρώην Αυτοκρατορίας, οι οποίοι για να διατηρήσουν τα προνόμιά τους προσηλυτίσθηκαν στο Ισλάμ μαζύ με τους υπηκόους τους.
Οι Μουσουλμάνοι ή αλβανόφωνοι Τσάμηδες προέρχονται από τοπικό χριστιανικό ελληνικό και αλβανικό στοιχείο, που εξισλαμίσθηκε μετά την οθωμανική κατάκτηση (15ο αιώνα) και κυρίως με τη βία το 17ο αιώνα, μετά την εξέγερση και το μαρτυρικό θάνατο του επισκόπου Τρίκκης Διονυσίου του Φιλοσόφου (1611), που οι Τουρκαλβανοί αποκάλεσαν ειρωνικά «Σκυλόσοφο».
Οι προσπάθειες για προσηλυτισμό εντάθηκαν την περίοδο 1740-80, όταν πολλοί των Ελλήνων εξισλαμίσθηκαν για να μην αρπάξουν τις περιουσίες τους Αλβανοί «κύριοι» (μπέηδες/bey). Με εντολή του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ο κήρυκας και εθνομάρτυρας Κοσμάς ο Αιτωλός ξεκίνησε περιοδείες ενίσχυσης του χριστιανικού στοιχείου, χάρις στις οποίες αποφεύχθηκε ο πλήρης εξισλαμισμός. Γι’ αυτό, το 1779 κατηγορήθηκε και μαρτύρησε στο Καλικόντασι (Kolkondas) μεταξύ Φιέρι (Fier) και Αντιπάτρειας (Berat) της σημερινής Αλβανίας.
Την πρώτη περίοδο μέχρι τον 19ο αιώνα, η συντριπτική πλειονότητα των εξισλαμισμένων κατοίκων της Θεσπρωτίας μιλούσε μόνο την ελληνική γλώσσα.
Λόγω των συναλλαγών τους, όμως, με Αλβανούς μπέηδες, υιοθέτησαν σταδιακά την Αλβανική. «Τσάμηδες» (Cami) ήταν αρχικά γεωγραφικός προσδιορισμός όλων των κατοίκων της Θεσπρωτίας. Επειδή οι Έλληνες Χριστιανοί κάτοικοι προτιμούσαν τον...

Αυτή η επιστολή πρέπει να διαβαστεί από όλους - Δείτε πώς ονομάζονταν τα Σκόπια επί 1000 χρόνια!


Μια άκρως αποκαλυπτική επιστολή που είχε σταλεί το 2010 για το Μακεδονικό προς τον τότε Πρωθυπουργό της Ελλάδος, πρέπει να διαβαστεί ΚΥΡΙΩΣ σήμερα απ’ όλους.
Η εν λόγω επιστολή αποκαλύπτει το πώς ονομαζόταν η περιοχή των Σκοπίων εδώ και αρκετούς αιώνες, καταρρίπτοντας τα περί Μακεδονίας σε όλους όσοι μπορεί να διατηρούν και την παραμικρή αμφιβολία.
Δείτε αναλυτικά ολόκληρη την επιστολή:  
«ΠΕΤΡΟΣ Α. ΓΕΩΡΓΑΝΤΖΗΣ Ξάνθη 15 Οκτωβρίου 2010
Δρ. Θ. – ιστορικός
Τρις βραβευμένος από την Ακαδημία Αθηνών
Αντίκα 19 Ξάνθη. τηλ. 2541024872 Ανοιχτή επιστολή
Προς:
1. τον Πρωθυπουργό της Ελλάδας κ. Γ. Παπανδρέου,
2. τον Πρόεδρο της Βουλής των Ελλήνων κ. Φ. Πετσάνλικον,
3. τους κ. αρχηγούς των Κομμάτων της Ελληνικής Βουλής και
4. όλους εν γένει τους Βουλευτές του Ελληνικού Κοινοβουλίου.
Αξιότιμοι Κύριοι,
Παρακολουθώ εξ αρχής, όσο μπορώ περισσότερο από την απόμακρη και ακριτική Ξάνθη, τα όσα κατά καιρούς λέγονται και γράφονται γύρω από το θέμα της ονοματοδοσίας της χώρας που σήμερα φέρει την ονομασία Π.Γ.Δ.Μ. και τις θέσεις των ελληνικών κομμάτων γύρω από την υιοθέτηση ή μη της ονομασίας «Μακεδονία» ή «με προσθήκη γεωγραφικού προσδιορισμού» (π.χ. Άνω ή βόρεια Μακεδονία ή Μακεδονία του Βαρδάρη κ.λπ) ή τα «παράγωγα» αυτής, και απορώ γιατί όλοι αυτοί οι δόλιχοι και μαιανδρισμοί και δεν αξιώνετε να λάβει το δικό της όνομα, για το οποίο ευθύς στη συνέχεια ο λόγος.
Αρχικά θέλω να σημειώσω ότι δεν είναι δυνατόν να προσδιορισθεί ένας χώρος μόνον γεωγραφικά, χωρίς να υπ εμφαίνεται αυτού η ιστορία.
Π.χ. δεν μπορούμε να λέγουμε «Θερμοπύλες» ή «Μαραθώνας» ή «Σαλαμίνα» χωρίς συνειρμικά να συνδέονται αυτοί με τα ιστορικά γεγονότα που έλαβαν χώρα σε κάθε χώρο. ΄
Άλλες λέξεσι η γεωγραφία και η ιστορία ενός χώρου είναι αλληλένδετες ώστε το ιστορικό γεγονός να συνδέεται άρρηκτα με κάποιο γεωγραφικό χώρο και τανάπαλι κάθε γεωγραφικός χώρος έχει την ιστορία του. Εάν χωρισθούν αυτά τα δύο τότε η ιστορία καταντά μύθος η δε γεωγραφία terra ingognita (χώρα παρθένα και ανεξερεύνητη).
Όσον αφορά στη χώρα που σήμερα «αυτοπροσδιορίζεται» ως Π.Γ.Δ.Μ. και φιλοδοξεί να «βαπτισθεί» διεθνώς ως «Μακεδονία», είναι απορίας άξιο γιατί δεν σας ενημέρωσαν εδώ και τόσα χρόνια οι καθ΄ ύλην αρμόδιοι σύμβουλοί σας ή έστω τα ανώτατα πνευματικά ιδρύματα της χώρας μας ή οι σοφοί αυτών καθηγητές, ότι η χώρα αυτή είχε επί χίλια και πλέον χρόνια δική της ονομασία, η οποία δεν είχε ποτέ καμιά απολύτως σχέση ούτε με την ονομασία Μακεδονία ούτε με τα γεωγραφικά ή ιστορικά παράγωγά της.
Η περιοχή, αξιότιμοι κύριοι, που σήμερα παρουσιάζεται ως κρατίδιο με την ονομασία Π.Γ.Δ.Μ ή κοινώς των Σκοπίων, καθ΄ όλη τη ρωμαϊκή και τη βυζαντινή εποχή όχι μόνον δεν ελογίζετο ως Μακεδονία αλλ΄ ούτε ως τμήμα αυτής της «πρώτης» ούτε της «δεύτερης» , αλλ΄ ως εντελώς ιδιαίτερη χώρα που έφερε την ονομασία «ΔΑΡΔΑΝΙΑ ».
Με αυτή την ονομασία ήταν γνωστή ήδη από τα χρόνια του Μ.Αλεξάνδρου, προχριστιανικά Ρωμαϊκά χρόνια μέχρι το μεσαίωνα. Συγκεκριμένα (περιοριζόμενος μόνον σε ελάχιστες ιστορικές μαρτυρίες) :
1. Ο ιστορικός Αππιανός,
α) στα «Ιλλυρικά» του (1,1), έγραφε:
«Ιλλυριούς ΄Ελληνες ηγούνται τους υπέρ τε Μακεδονίαν και Θράκην <όντας>… Ιλλυριω δε παίδας Εγχελέα και Αυταριέα και Δάρδανω και Μαίδον…»,
β) στα «Μιθριδατικά» του (222,2) σημείωνε:
« Σύλλας… Ενετούς και Δαρδανέας και Σιντους, περίοικα Μακεδόνων έθνη, συνεχώς ες Μακεδονίαν εμβάλλοντα, επιών επόρθει» και
γ) στον «Εμφύλιο πόλεμο» βιβλ.5, κεφ. 8 ανέφερε:
«τους δ΄ επί Δαρδανέας, έτερον Ιλλυριών γένος, αεί Μακεδονίαν επιτρέχοντας»
2. Ο γεωγράφος Κλαύδιος Πτολεμαίος στη Γεωγραφία του (βιβλ.3 κ.9) προσδιορίζει αυτή τη χώρα γράφοντας:
«Κατέχουσι δε της επαρχίας… τα προς τη Μακεδονία Δάρδανοι» (δηλ. στα σύνορα προς τη Μακεδονία, όχι όμως μέσα στη Μακεδονία) και λίγο πιο κάτω κατονομάζει τις πόλεις αυτής « της Δαρδανίας δ΄ πόλεις : Ναϊσσός, Αρριβάντιον, Ουλπιανόν, Σκούποι (τα σημερ. Σκόπια)».
3. Ο έτερος γεωγράφος Στράβων γράφει στά «Γεωγραφικά» του, Βιβλ. 7 κεφ. 5:
«… και τοις άλλοις έθνεσι τοις ταύτη συνέβη… οι γαρ πλείστον δυνάμενοι πρότερον τελέως εταπεινώθησαν και εξέλιπον, Γαλατών μεν Βοίοι και Σκορδίσται. Ιλλυριών δε Αυταριάται και Αρδιαίοι και Δαρδάνιοι, Θρακών δε Τριβαλλοί υπ΄ αλλήλων μεν εξ αρχης, ύστερον δε υπό Μακεδόνων και Ρωμαίων εκπολεμούμενοι…» (Σχόλιον: Αρα οι Δαρδάνιοι δεν θεωρούνταν ως Μακεδόνες-Ελληνες αλλ’ ως Ιλλυριοί».
Και λίγο πιό κάτω Βιβλ. 7 κεφ. 5 προσθέτει:
« Δρίλων ποταμός ανάπλουν έχων προς έω μέχρι της Δαρδανικής, η συνάπτει τοις Μακεδονικοίς έθνεσι και τοις Παιονικοίς προς μεσημβρίαν», όπου διακρίνονται και πάλι οι Δαρδάνιοι από τα «Μακεδονικά έθνη». (άρα μαρτυρείται και εδώ ότι η Δαρδανία είναι μεν όμορος αλλά δεν είναι Μακεδονία.).
Σε άλλη δε ενότητα σημειώνει ο ίδιος γεωγράφος:
«άγριοι δ’ όντες οι Δαρδάνιοι τελέως, ώσθ΄ υπό ταις κοπρίαις ορύξαντες σπήλαια ενταύθα διαίτας ποιείσθαι».
4. Ο ιστορικός Πολύβιος εξιστορεί Βιβλ. 4 κεφ. 66 :
«Ετι δε περί ταύτα γινομένου του βασιλέως, παρήν εκ Μακεδονίας άγγελος διασαφών ότι συμβαίνει τοις Δαρδανείς, υπονενοηκόταν την...

ΤΟ ΡΑΜΜΕΝΟ ΣΤΑΥΡΟΥΔΑΚΙ



Ο Άγιος Γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης (1924-1994) είχε κάποτε γνωρίσει μια γυναίκα, πιστή χριστιανή, που ωστόσο ήταν δυστυχισμένη, γιατί ο άντρας της είχε μπλέξει με μάγους. Επειδή, λοιπόν, δεν ήθελε ούτε Σταυρό να φορέσει, εκείνη, για να τον βοηθήσει, έραψε κρυφά στο γιακά του σακακιού του ένα σταυρουδάκι.

Μια μέρα ο άντρας της χρειάστηκε να περάσει από ένα ποτάμι. Μόλις πάτησε στο πέτρινο γεφύρι, που ένωνε τις δύο όχθες, άκουσε μια φωνή να του λέει:
–Τάσο! Τάσο! Βγάλε το σακάκι, για να ...

Κυριακή του Ασώτου: Η σκανδαλώδης ελευθερία του πατέρα


του Αρχιμανδρίτη Παύλου Παπαδόπουλου
Βρισκόμαστε αδελφοί μου ήδη στην δεύτερη Κυριακή του Τριωδίου. Θα λέγαμε στην προπαρασκευαστική περίοδο πριν εισέλθουμε στην Μεγάλη και Αγία Τεσσαρακοστή.
Βλέπεται πόσο σοφά η Εκκλησία, μας εισάγει σιγά σιγά στους πνευματικούς αγώνες και όχι απότομα και σκληρά; Και το κάνει αυτό γιατί; Γιατί η Εκκλησία έχει μια βαθειά ψυχολογική γνώση της ανθρώπινης φύσης. Ξέροντας την έλλειψη αυτοσυγκέντρωσης και την τρομακτική “κοσμικότητα” της ζωής μας, αναγνωρίζει την αδυναμία μας να αλλάξουμε αυτόματα, να πάμε ξαφνικά από μια πνευματική ή διανοητική κατάσταση σε μια άλλη. Έτσι, αρκετά πριν αρχίσει η ουσιαστική προσπάθεια , η Εκκλησία προκαλεί τη προσοχή μας στη σοβαρότητα της Μ.Σαρακοστής και μας καλεί να σκεφθούμε τη σημασία της.
Η Κυριακή του Ασώτου Υιού ή αλλιώς όπως σωστά λέγεται του σπλαχνικού και φιλάνθρωπου Πατέρα, η Εκκλησία θέλει να μας μιλήσει με αυτό το ευαγγελικό ανάγνωσμα για άλλη μία φορά για πολλά και καίρια ζητήματα για την πνευματική μας πρόοδο.
Συνήθως λοιπόν όταν ομιλούμε για αυτήν την παραβολή εστιάζουμε την προσοχή μας στην μετάνοια που έδειξε ο άσωτος υιός, ή στην ανεξικακία και την φιλανθρωπία που επέδειξε ο άκακος Πατέρας του αλλά και στην αδιαλλαξία και την μνησικακία που είχε ο μεγαλύτερος υιός.
Όμως σήμερα θα μου επιτρέψετε να σταθώ κάπου αλλού. Διαβάζοντας και μελετώντας την παραβολή θα διακρίνουμε εκτός από τα παραπάνω και κάτι άλλο πολύ σημαντικό.
Διαπιστώνουμε από την παραβολή ότι ο Θεός πατέρας σέβεται σκανδαλωδώς την ανθρώπινη ελευθερία και βούληση. Ο πατέρας της παραβολής δεν νοιάζεται για το κύρος του, για το τι θα πει ο κόσμος, ότι θα χάσει το στήριγμά του, τον βοηθό του, το παιδί του. Λυπάται για τη φυγή μα δεν θέλει να την αποτρέψει ενώ μπορεί.
Ο Θεός πολλές φορές σκανδαλίζει με αυτήν την μεγάλη ελευθερία που μας δίνει. Μια ελευθερία όμως που όπως φαίνεται δεν ξέρουμε να την διαχειριστούμε προς όφελός μας. Η αγάπη του Θεού όμως είναι αρχοντική. Ο Θεός πατέρας θέλει πλησίον του παιδιά που τον αγαπούν και θέλουν να είναι κοντά του και όχι σκλάβους και δούλους ανελεύθερους, φοβισμένους, τρομαγμένους ανθρώπους που βρίσκονται κοντά του μόνο και μόνο επειδή φοβούνται τις μέλλουσες τιμωρίες.
Και γι’ αυτόν τον λόγο αφήνει τον μικρό του υιό να καταχραστεί όχι την περιουσία που του έδωσε, αυτό είναι το λιγότερο, αλλά την ελευθερία του, τον αφήνει να επιλέξει ακόμα και τον δρόμο που θα τον οδηγήσει στην εξαθλίωση.
Ο πατέρας ξέρει ότι ο υιός του θα αποτύχει, θα ζήσει ίσως κάποιες μέρες με επίγειες ηδονές αλλά γρήγορα όλα θα τελειώσουν και αυτό που θα μείνει θα είναι το ανεκπλήρωτο κενό της αμαρτίας μέσα στην ψυχή του.
Ο πατέρας αγωνιά για τον υιό του αλλά δεν τον βιάζει, δεν τον ζορίζει, δεν του αρνείται τίποτα αλλά με καλή διάθεση του προσφέρει αυτά που ...

Ή μου λες ότι έρχεσαι ή θα πάω τώρα αυτή τη στιγμή να με δουν στο Δαφνί

Τολμώ να γράψω ένα πνευματικό συμβάν της Αγγελικής τώρα που συγχωρέθηκε, τώρα που ο γέροντας μας, πατήρ Προκόπιος, την πήρε πλάι του, όπως ήταν στο μοναστήρι. 
Τι δεν είχε ζήσει αυτή η αγαπημένη ψυχή κοντά στο μεγάλο γέροντα.
Ο γέροντας την είχε σώσει και από τότε μια ιδιαίτερη σχέση πατρός θυγατέρας είχε αναπτυχθεί μεταξύ τους.
Η Αγγελική ήταν η φροντίδα του. Του μαγείρευε το φαγητό του και πρόσεχε να παίρνει τις "χούφτες" τα χάπια του....για να μπορεί να στέκεται όρθιος ...να διακονεί τα παιδιά του.
Ένα από τα πολλά χαρίσματα που είχε ο γέροντας και ζήσαμε, ήταν το χάρισμα να μεταφέρεται ... 

Νοερά;....εν σώματι;...Κύριος οίδε!!!
Ήταν άγρυπνος φρουρός των παιδιών του, έβλεπε όλα όσα τους απασχολούσαν από κοντά....και τα "επιθεωρούσε".
Ήταν πλάι μας...όλοι είχαμε ζήσει "κάτι" από αυτή την αίσθηση!
Χαρακτηριστικά θα αναφέρω την ιστορία της Αγγελικής...

Η κομμουνιστική προδοσία της Βορείου Ηπείρου

Επί τη ευκαιρία, της επετείου ανακηρύξεως της αυτονομίας της Β. Ηπείρου, πριν λίγες ημέρες, θα αποκαλύψουμε μια ακόμη προδοσία του ΚΚΕ (κι όταν λέμε του ΚΚΕ, εννοούμε ολοκλήρου αυτού του εσμού που αποκαλείται αριστερά και που μέχρι το 1968 είχε ενιαία έκφραση το ΚΚΕ). Μια προδοσία συνεχή και απροκάλυπτη , αλλά άγνωστη εν πολλοίς στο ευρύ κοινό.

Μέχρι την έναρξη του Β΄ Π.Π., το ΚΚΕ είναι αδιάφορο ως προς την Β. Ήπειρο, εφόσον η «μάνα των λαών» (ΕΣΣΔ) δεν είχε συμφέροντα εκεί. Αλλά, κατά την διάρκεια του πολέμου, αλλάζουν τα πράγματα. Το 1942, ακραιφνείς Έλληνες δημιουργούν το Μέτωπο Απελευθερώσεως Βορείου Ηπείρου (Μ.Α.Β.Η.), με σκοπούς προφανείς.
Το Μέτωπο βρέθηκε από την αρχή εν μέσω δύο πυρών: των κομμουνιστών ανταρτών του Χότζα και των Τουρκαλβανών Τσάμηδων.
Οι τελευταίοι, είχαν συμμετάσχει στον Ελληνο-ιταλικό πόλεμο με δύο τάγματα πεζικού, που είχαν ενσωματωθεί στον ιταλικό στρατό και κατά την διάρκεια της ιταλικής κατοχής σχημάτισαν συμμορίες και δρούσαν ως βοηθοί των κατακτητών, κυρίως στην περιοχή της Θεσπρωτίας, όπου ήταν η «βάση» τους. Οι Ιταλοί είχαν υποσχεθεί ότι μετά τον πόλεμο θα παραχωρούσαν την Ήπειρο στους Τουρκαλβανούς, για την δημιουργία της «Μεγάλης Αλβανίας», δορυφόρου της «Μεγάλης Ιταλίας». Οι Τσάμηδες αποδείχθησαν αντάξιοι της εμπιστοσύνης των Ιταλών.
Ιδού τα εγκλήματά τους με αριθμούς: 

630 δολοφονίες, 460 απαγωγές, 210 βιασμοί, 2.330 πυρπολήσεις κατοικιών (αφού πρώτα τα λεηλατούσαν…) και χιλιάδες αρπαγές ζώων.
Όπως ήταν φυσικό κι επόμενο, μετά...