Κάποτε ὁ διάβολος...

Κάποτε ὁ διάβολος κάλεσε μία παγκόσμια συνέλευση δαιμόνων. Στὴν ἐναρκτήρια ὁμιλία του, ἀνάμεσα στὰ ἄλλα, εἶπε:  «Δὲν μποροῦμε νὰ ἐμποδίσουμε τοὺς Χριστιανοὺς νὰ πηγαίνουν στὴν ἐκκλησία. Δὲν μποροῦμε νὰ τοὺς ἐμποδίσουμε νὰ διαβάζουν τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ νὰ γνωρίζουν τὴν ἀλήθεια. Δὲν μποροῦμε οὔτε ἀκόμα καὶ νὰ τοὺς ἐμποδίσουμε νὰ ἔχουν μία ζωντανὴ στενὴ σχέση μὲ τὸν Σωτήρα τους. Άπὰξ καὶ ἀποκτήσουν αὐτὴν τὴ σύνδεση μὲ τὸν Ἰησοῦ, ἐμεῖς χάνουμε κάθε δύναμη πάνω τους. Ἔτσι, τὸ μόνο ποὺ μᾶς μένει εἶναι νὰ τοὺς κλέψουμε ...

ΤΟ ΓΕΝΕΘΛΙΟΝ ΤΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Κάθε παιδί που έρχεται στην ύπαρξη, από την στιγμή της συλλήψεως του, είναι δώρον Θεού. Ο Άγιος Ιωάννης όμως ο Πρόδρομος και Βαπτιστής είναι Το δώρο του Θεού, τόσο για τους γονείς του, όσο και για ολόκληρη την Εκκλησία μας.

Ο Ευαγγελιστής Λουκάς, μας περιγράφει κατά τρόπο συναρπαστικό και συγκινητικό τα περιστατικά με τον Αρχάγγελο Γαβριήλ και τον Ζαχαρία, αλλά και τη μητέρα του Προδρόμου, την Ελισάβετ.

Ο Γαβριήλ «ο παρεστηκώς ενώπιον του Θεού», αποστέλλεται για να δώσει το μήνυμα του Ευαγγελισμού στον Ζαχαρία «απεστάλην λαλήσαι προς σε και ευαγγελίσασθαί σοι ταύτα».

Αλλά ο πατέρας του Προδρόμου, διστάζει και απορεί: Με ποιο σημείο θα βεβαιωθώ γι’ αυτά; Διότι εγώ και η σύζυγός μου είμαστε ηλικιωμένοι. Και ο Αρχάγγελος αποκρίθηκε: Το σημείο που ζητείς είναι, το ότι θα μείνεις άλαλος έως ότου γίνουν όλα αυτά. Διότι ο Θεός με απέστειλε να σου αναγγείλω το μεγάλο και χαρμόσυνο αυτό γεγονός. Το γεγονός δηλ ότι όχι μόνο θα γεννηθεί το παιδί από μια στείρα και...

Σπόρος είναι

Ερωτάω τον Θεό:

-Γιατί, Θεέ μου, Σύ πού μας εδημιούργησες, γεμίζεις την ζωή μας θλίψεις; Που είναι η ευσπλαχνία Σου; Γιατί μας δίνεις την ζωή και μας την ξαναπαίρνεις;

Τί μου απαντάει;

-Παιδί μου, δεν είναι χαρά το κακό για Μένα. Δεν με ευχαριστεί. Άπλα το επιτρέπω. Για σένα. Για καλό σου! Γιατί είναι «σπόρος»! Ο σπόρος αυτός, του πόνου και των θλίψεων, σου δίνει την ευκαιρία να τρυγήσεις καρπό αιώνιο, χαρά ανείπωτη! Γιατί τότε βλέπεις τον νόμο της φθοράς και του θανάτου! 

Τον βλέπεις, όχι μόνο στο σώμα σου, αλλά και στο καθετί! Ρίξε

μια ματιά γύρω σου. Και θα το ίδεις! Όλα μου τα δημιουργήματα, και το σώμα σου, το βροντοφωνάζουν, ότι αυτή η ζωή δεν είναι η αληθινή ζωή! 

Εδώ δεν υπάρχει τίποτε το μόνιμο! Και αφού δεν είναι μόνιμα, τίποτε από...

Ο Φερνάντο Σάντος για την Ελλάδα...

Ο Φερνάντο Σάντος για την Ελλάδα...

Όταν ήμουν στην Πορτογαλία, παρακολούθησα για λίγο (ένα εξάμηνο) κάποια μαθήματα από το τμήμα Φιλοσοφίας της Φιλοσοφικής Σχολής Λισσαβώνας. Χωρίς να το ξέρω, είχα πάρει το μάθημα που δίδασκε ο διευθυντής του τμήματος Φιλοσοφίας.

Πρώτη μέρα, πρώτο μάθημα και η πρώτη κουβέντα του καθηγητή ήταν: "Εμείς οι Πορτογάλοι δεν μπορούμε να φιλοσοφούμε. Μπορούμε μόνο να μιλάμε για Φιλοσοφία".

Με αυτή την μετριοπαθή διευκρίνηση προσπαθούσε να ...

Ἡ εὐωδιαστή Κάρα καί ὁ δύσπιστος μοναχός

Ο μοναχός Σάββας κατήγετο από το χωριό Μαζέϊκα των Καλαβρύτων. ‘Εκάρη μοναχός στο Κελί Άγιος Νικόλαος, εξάρτημα άλλοτε του παρακειμένου μονυδρίου του Ραβδούχου, σήμερα της Μονής Παντοκράτορος.

Ένα διάστημα κοινοβίασε ο μοναχός Σάββας στη Μονή Έσφιγμένου και είχε το διακόνημα του τυπικάρη. Διακρινόταν για το φιλακόλουθο, τη μεγάλη του ευλάβεια, την αντοχή στους σωματικούς κόπους και την υπομονή του.’ Εκείνο που τον ξεχώριζε πολύ, ήταν η μελέτη της Καινής Διαθήκης. Κάθε μέρα διάβαζε κι από ένα βιβλίο της. Άρα ο πατήρ Σάββας κάθε μήνα μελετούσε μια φορά, ολόκληρη την Καινή Διαθήκη.

Πολλές φορές, καθ’ ον χρόνο είχε την Καινή Διαθήκη και τη διάβαζε, έβγαινε πολλή ευωδία μέσα από τις σελίδες του βιβλίου. Ο ίδιος ο Κύριος του χάιδευε τις...

Πως γνώρισα τον π. Παΐσιο

Πως γνώρισα τον π. Παΐσιο
και πως ιδρύθηκε το Ησυχαστήριο της Σουρωτής

π. Πολύκαρπος Μαντζάρογλου  1929-2012

Το έτος 1965 ήμουν εφημέριος εις τον ιερόν Ναόν της του Θεού Σοφίας Θεσσαλονίκης. Ήταν Κυριακή, ήμουν Λειτουργός και στην αρχή του Όρθρου είδα να στέκονται λίγο πιο μακρυά από το Τέμπλο δύο Μοναχοί.
Μου ήσαν άγνωστοι. Είπα στον νεωκόρο να τους βάλη στο Ιερό μέσα για να μην στεναχωρεθούν όταν η Εκκλησία θα γέ­μιζε από τον κόσμο και στους Αίνους κάθησα κοντά τους και ρώτη­σα τον νεώτερο από που ήταν και αν είχαν ανάγκη από βοήθεια, ευχαρίστως να τους συμπαρασταθώ.
Ο νέος ήταν ο π. Βασίλειος Γοντικάκης και ο μεγαλύτερος ό π. Παΐσιος και ασκήτευαν στην Σκήτη των Ιβήρων. Ο π. Παΐσιος ήταν άρρωστος. Μετά την Θεία Λειτουργία παρεκάλεσα τον ιατρό κ. Παπαδημητρακόπουλο, να δη τον π. Παΐσιο ακτινολογικά και την επο­μένη, σε γνωστή μικροβιολόγο, κάναμε εξετάσεις αίματος καί πτυέ­λων. Συγκέντρωσα αυτές τις εξετάσεις και τους πήγα από το ξενοδο­χείο «ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ» που έμεναν, σε γνωστό μου γιατρό φυματιολόγο ο οποίος ήταν...

Αληθινή δικαιοσύνη - Μέγας Βασίλειος

Όποιος δέν έχει μέσα στήν ψυχή του τήν αληθινή δικαιοσύνη, αλλά ή έχει διαφθαρεί από χρήματα ή χαρίζεται στή φιλία ή ανταποδίδει τήν έχθρα ή υποχωρεί στόν δυνατό, δέν μπορεί να βγάλει δίκαιη απόφαση.

Μέγας Βασίλειος

ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr/2012/06/blog-post_7028.html#ixzz1yRounhpX

Γέροντας Λαυρέντιος Σόβρε ή ένα μάθημα περί ταπεινοφροσύνης

Γέροντας Λαυρέντιος Σόβρε ή ένα μάθημα περί ταπεινοφροσύνης

Ο γέροντας(Λαυρέντιος) επιθυμούσε την ταπεινοφροσύνη με όλη του την ψυχή και επιθυμούσε να τη δει ανθίζοντας και στις καρδιές των υποτακτικών του. Θυμάμαι μια φορά που πήγα στο κελί του και χτύπησα την πόρτα: 

• Ποιος είναι;
• Ο π. Μύρων 
• Ποιος Μύρων;
Έαν δεν πρόσθετες και τη λέξη ο ¨αμαρτωλός¨ δύσκολα ανοίγε. Το έκανε για να καταλάβω την πραγματική κατάσταση της ψυχής μου. 

Αφού έμπαινα πρώτα ταπεινωνόταν ο γέροντας ζητώντας μου να τον ευλογήσω. 
• Ευλογείτε π Μύρωνα. Είμαι γεμάτος τεμπελιά. Εσύ είσαι τεμπέλης; 
• Είμαι γέροντα 
• Δε νομίζω. Εγώ πιστεύω ότι είσαι λίγο. 
• Όχι γέροντα, είμαι πολύ τεμπέλης. 
• Παιδί μου, να θυμάσαι ότι αυτός που ταπεινώνεται βρίσκει παντού ανάπαυση. 

Αυτή η συνήθεια του να θεωρεί τον εαυτό του...

Ο άγιος Τύχων και τα σταφύλια

Ο άγιος Τύχων και τα σταφύλια

Ο Άγιος Τύχων, επίσκοπος 'Αμαθούντος (4ος 5ος αϊ-), είναι ένας από τούς πιο γνωστούς άγίους της Κύπρου. Πήρε την προσωνυμία του θαυματουργού για τα πολλά θαύματα πού έκανε και όσο ζούσε, άλλά και μετά την κοίμησή του.
'Ένα άπ' αυτά, εντυπωσιακό και παράδοξο, είναι και τούτο:
Κάποτε μερικοί εργάτες φύτευαν αμπέλι σ; ένα χωράφι. Πάνω ατή δουλειά ένας άπ' αυτούς πέταξε, σαν άχρηστα, μερικά ξερά κλήματα. 'Ο άγιος πήρε ένα τέτοιο κλήμα κι αφού προσευχήθηκε στο Θεό, παρακαλώντας τον να του δώσει ζωή και βλάστηση και καρπούς, το φύτεψε στο όνομα της 'Αγίας Τριάδος. και, ω του θαύματος! το ξερό εκείνο κλήμα αμέσως ρίζωσε, έβγαλε φύλλα, άνθισε κι έκανε σταφύλια ώριμα και γλυκά!
Κι ας ήταν μήνες πριν από την εποχή των σταφυλιών!
Από τότε κάθε χρόνο το θαύμα επαναλαμ6άνεται. Στις 16 'Ιουνίου, ήμέρα της μνήμης του άγίου, το κλήμα παρουσιάζει πρώιμα σταφύλια, ώριμα και γλυκά, πού προσφέρονται σαν ευλογία στους πιστούς. για πολλά χρόνια μάλιστα μετά την κοίμησή του, γινόταν και τούτο το απίστευτο: τα σταφύλια ήταν πράσινα και ξινά, ως τη στιγμή πού...