Σας ευχαριστώ για την τιμητική σας
πρόσκληση να μιλήσω στη σημερινή σύναξη, που είναι τόσο σημαντική και
για μάς, αλλά και για την ’Εκκλησία του Χριστού τη στρατευομένη στο
μαρτυρικό νησί μας.
Κάθε έργο που τελείται στο χώρο της
αγίας Εκκλησίας εν τω ονόματι του Ιησού Χριστού, “τελειούται Πνεύματι
Αγίω” και γι’ αυτό το λόγο η επιτυχία του σκοπού της όλης δραστηριότητάς
σας είναι βεβαία ενώπιον του Κυρίου.
Πέρα από τους προσωπικούς δισταγμούς για
την καταλληλότητά μου ως ομιλητού περί οικογενείας, η μικρή πείρα στο
έργο της εξομολογήσεως και πνευματικής καθοδηγήσεως των αδελφών μας, που
αγωνίζονται στον κόσμο, στον ευλογημένο χώρο και τρόπο της
οικογενειακής ζωής, με έπεισε να περιοριστώ στην απάντηση του ερωτήματος
και της απορίας, που συχνά ακούμε από τους αδελφούς μας, που μας λέγουν
ότι “Πάτερ μου, εμείς είμαστε μέσα στον κόσμο, βρισκόμαστε στην
κοινωνία, έχουμε οικογένεια, είναι δυνατό να σωθούμε; Είναι δυνατό να
φθάσουμε στα μέτρα αυτών των αγίων, που διαβάζουμε τους βίους τους στα
βιβλία;”
Νομίζω πάνω σ’ αυτό το θέμα μπορούμε για
λίγο να σταθούμε, να δούμε πώς εκτυλίσσεται ο αγώνας της πνευματικής
ζωής μέσα στην οικογένεια, πώς πολεμούν εκεί τα πάθη και πώς
θεραπεύονται και αγιάζεται ο άνθρωπος.
Γνωρίζουμε από τους Ιερούς Κανόνες της
Εκκλησίας μας, που...







