Anthony Bloom: Μας σώζει η Αγάπη!

Μερικὲς φορὲς φοβούμαστε ν' ἀκούσουμε προσεκτικὰ κάποιο πρόσωπο, διότι τὸ ν' ἀκούσεις σημαίνει ν' ἀνταποκριθεῖς κι ὄχι μόνο γιὰ ἕνα λεπτὸ ὅσο ἡ καρδιὰ εἶναι συγκινημένη καὶ μὲ μιὰ περαστικὴ σκέψη ἀλλὰ γιὰ πάντα. Μὲ τὸν τρόπο ποὺ ὁ Χριστὸς ἀνταποκρίθηκε στὴν ἀνθρώπινη θλίψη καὶ τὴ φρίκη τῆς στέρησης τοῦ Θεοῦ κι ἔγινε γιὰ πάντα ἄνθρωπος.

Δὲ σωζόμαστε ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ἀγωνιζόμαστε καὶ πετυχαίνουμε κάποιου εἴδους ἀποτέλεσμα, σωζόμαστε ἀπὸ τῆς ψυχῆς μας τὸν πόθο ποὺ μᾶς τραβᾶ στὸ ζωντανὸ Θεό, ἀπὸ τὴν ἀγάπη ποὺ μᾶς τραβᾶ στὸ Χριστό. Καὶ ὅταν ἀκόμα ἀποτυγχάνουμε - καὶ αὐτὸ ἰσχύει καὶ στὶς ἀνθρώπινες σχέσεις -δὲν πρέπει νὰ ξεχνοῦμε ὅτι ἀκριβῶς, ὅπως καὶ ὁ Ἄπ. Πέτρος ἀφοῦ εἶχε ἀρνηθεῖ τὸ Χριστὸ ἦταν ἱκανὸς νὰ ἀπαντήσει τὴν τριπλῆ ἐρώτησή του, μποροῦμε νὰ ποῦμε: «Κύριε, ἐσὺ γνωρίζεις τὰ πάντα, γνωρίζεις τὴν ἀσθένειά μου, τὶς ἐκτροπές, τὴν ἀβεβαιότητα, τὴν ἀστάθειά μου, γνωρίζεις ὅμως καὶ ὅτι σὲ ἀγαπῶ, ὅτι αὐτὸ εἶναι τὸ τελευταῖο, τὸ βαθύτατο πράγμα μέσα μου».
Κανεὶς δὲν μπορεῖ ν' ἀγαπᾶ ἕναν ἀόρατο Θεὸ ἂν πρῶτα δὲ μάθει ν' ἀγαπᾶ τὸ συγκεκριμένο, ζωντανό, πραγματικὸ πρόσωπο τὸ ὁποῖο ἔχει ἀπέναντί του. Πρὶν λοιπὸν θέσουμε τὸ ἐρώτημά τοῦ πῶς θὰ...

Η ΑΠΙΣΤΙΑ Η ΔΙΑΔΟΣΗ ΤΗΣ ΚΑΙ ΠΩΣ ΕΡΜΗΝΕΥΕΤΑΙ

Στο θέμα αυτό μπορεί νά υπάρχουν δύο περιπτώσεις. Στην μία περίπτωση μπορεί νά ήταν κανείς πολύ πιστός, νά ενήργησε ή δύναμη τού Θεού στην ζωή του μέ πολλά χειροπιαστά γεγονότα, και ύστερα νά έφθασε σέ μιά θόλωση στο θέμα της πίστεως.
Αυτό συμβαίνει, όταν λ.χ. κάνη κανείς άσκηση αδιάκριτη με εγωισμό, πιάνη δηλαδή ξερά την πνευματική ζωή. «Τί έκανε ό τάδε Άγιος; λέει, θά το κάνω καί έγώ», και αρχίζει νά κάνη μιά αδιάκριτη άσκηση.
Σιγά-σιγά όμως, χωρίς νά το καταλάβη, δημιουργείται μέσα του μιά ψευδαίσθηση ότι, άν δεν έφθασε στά μέτρα του τάδε Αγίου, κάπου εκεί κοντά πρέπει νά είναι. Έτσι συνεχίζει την άσκηση. Αλλά, ενώ πριν από αυτόν τον λογισμό τον βοηθούσε ή θεία Χάρις, τώρα αρχίζει νά τον έγκαταλείπη.
Γιατί, τί δουλειά έχει μέ τήν υπερηφάνεια ή Χάρις τού Θεού;
Όποτε δέν μπορεί πιά νά κάνη τήν άσκηση πού έκανε προηγουμένως καί ζορίζει τον εαυτό του. Μέ το ζόρισμα όμως δημιουργείται άγχος. Έρχεται καί ή υπερηφάνεια πού είναι μιά αντάρα καί του δημιουργεί μιά θόλωση.


Καί ενώ είχε κάνει τόσα καί είχε ενεργήσει ή θεία Χάρις καί είχε γεγονότα, αρχίζει σιγά-σιγά νά έχη λογισμούς απιστίας καί νά αμφιβάλλη γιά τήν ύπαρξη του Θεού.
Ή δεύτερη περίπτωση είναι, όταν θέληση ένας αγράμματος νά άσχοληθή μέ το δόγμα. Έ, αυτός δέν είναι καλά!
Άλλο νά ρίξη μιά ματιά, γιά νά γνωρίση το δόγμα. Άλλα καί ένας μορφωμένος άν πάη υπερήφανα νά άσχοληθή μέ το δόγμα, καί αυτόν, επειδή έχει υπερηφάνεια, θά τον εγκατάλειψη ή Χάρις του Θεού, καί θά άρχίση νά έχη αμφιβολίες.
Δέν μιλάω φυσικά γιά έναν πού ...

Μια συγκλονιστική αληθινή ιστορία: Το 1992 υπηρετούσα σε μια Μονάδα του Έβρου και διέμενα στο Διδυμότειχο. Την εποχή εκείνη η σύζυγός μου, Μαρία, ήταν έγκυος στο δεύτερο παιδί και διένυε τον έκτο μήνα της εγκυμοσύνης της.

Το θετικό αποτέλεσμα ενός τεστ ελέγχου αντισωμάτων ερυθράς, μας αναστάτωσε. Μετά από μερικές ήμερες η επανάληψη του τεστ, σε άλλο μικροβιολογικό εργαστήριο, επιβεβαίωσε εκ νέου ότι η σύζυγός μου είχε νοσήσει από ερυθρά, ενώ εγκυμονούσε.

Να σημειωθεί ότι κατά την πρώτη εγκυμοσύνη, πριν από 3 χρόνια περίπου, το αποτέλεσμα του τεστ αντισωμάτων ερυθράς ήταν αρνητικό. Όπως ήταν επόμενο απευθύνθηκα σε ιατρούς γυναικολόγους, πού εμμέσως μας προέτρεπαν σε διακοπή κυήσεως, δεδομένου ότι ο ιός της ερυθράς προσβάλλει τα μάτια, τα αυτιά και τον εγκέφαλο του εμβρύου.

Οι στατιστικές συνηγορούσαν ότι υπήρχαν πιθανότητες στο 80% – 85% το παιδί πού θα γεννιόταν να είναι τυφλό, κωφάλαλο ή και με διανοητική στέρηση. Με όλα αυτά πού άκουγα είχα χάσει πραγματικά τον ύπνο μου, ενώ προσπαθούσα να μη μεταφέρω στη σύζυγό μου τις αγωνίες μου, για να μην επιβαρύνω την κατάστασή της.

Τον Αύγουστο του ’92 πήρα μετάθεση από τον Έβρο στη Μυτιλήνη (ιδιαίτερη πατρίδα μου). Η σύζυγός μου είχε φύγει 10 ημέρες περίπου νωρίτερα για να μπορέσω να μαζέψω την οικοσκευή μας.

Ήταν Παρασκευή προς Σάββατο και ενώ κοιμόμουν είδα στον ύπνο μου έναν Γέροντα ρασοφόρο να με ...

Γέροντας Γρηγόριος: Ἡ πιὸ συνεπὴς κυβέρνηση

Μᾶς προανήγγειλαν πὼς ἄθεοι εἶναι· δὲν πιστεύουν στὸν Χριστό, δὲν πιστεύουν στὴν ἁγία Τριάδα, δὲν ἀναγνωρίζουν τὴν Παναγία, δὲν δέχονται τοὺς ἁγίους Ἀποστόλους, τοὺς Μάρτυρες καὶ τοὺς Ἁγίους. Αὐτὸ τὸ τήρησαν ἐπακριβῶς. Καὶ τὸ τηροῦν ἄχρι τῆς ἄρτι ὥρας. Ὅ,τι μυρίζει λιβάνι καὶ κερί, προμελετημένα τὸ μάχονται. Μάχονται τὴν Ἐκκλησία καὶ προσπαθοῦν αὐτὸν τὸν «μπελὰ» νὰ τὸν διώξουν ἀπὸ τὸν δρόμο τους. Μάχονται λυσσαλέα νὰ μὴν ὑπάρχη σταυρός, νὰ μὴ χτυποῦν καμπάνες, νὰ μὴν ἀνάβη καντήλι. Τὶς ἐρημιὲς καὶ τ᾽ ἀκρογιάλια νὰ μὴ τὰ στολίζουν ἐκκλησιδάκια, ἀλλὰ μπαράκια καὶ καφετέριες. Καὶ τὸ ράσο, τὸ φλάμπουρο τῆς πίστης καὶ τοῦ Γένους, νὰ μὴν ἀνεμίζη στοὺς δρόμους. Ἀφήνουν τὰ χωριά μας χωρὶς παπᾶ, γιατὶ δὲν φτάνουν τὰ λεφτά! Τί νὰ θέλουν τὰ γεροντάκια, οἱ ἀπόμαχοι τῆς ζωῆς; Δάσκαλο καὶ πρόεδρο; Παπᾶ γυρεύουν, λειτουργιὰ ν᾽ ἀκούσουν, καμπάνα νὰ χτυπήση.

Εἶναι φοβερὸ πρᾶγμα νὰ ζῆς σ᾽ ἕνα ὀρεινὸ χωριὸ καὶ νὰ μὴν ἀκοῦς μηδὲ ψάλτη μηδὲ παπᾶ. Γιὰ ὅλα ἔχουν χρήματα. Γιὰ νὰ βοηθήσουν ἕνα παπᾶ νὰ μείνη στὸ φτωχὸ χωριό, ἔχουν ἀνεπάρκεια, ἔχουν δυστυχία. Τοὺς τρώει ἡ ἀνέχεια καὶ ἡ κακομοιριά.

Βρέθηκα παραμονὲς ἑορτῶν στὸν νομάρχη τοῦ Καρπενησίου. Οἱ πρόεδροι, πού, δόξα τῷ Θεῷ, ὑπῆρχαν ἀκόμη τότε στὰ ὀρεινὰ χωριά, κατέβηκαν στὸν νομάρχη νὰ ζητήσουν παπᾶ.

– Δὲν θέλετε –τοὺς λέγει– δάσκαλο;
– Τὰ γράμματα ποὺ θὰ μᾶς πῆ ὁ δάσκαλος τὰ ξέρουμε. Τὰ γράμματα ποὺ θὰ μᾶς πῆ ὁ παπᾶς ζητοῦμε καὶ ἀναζητοῦμε στὰ χωριά μας. Ἡ παρουσία τοῦ παπᾶ στὸ ἐρημωμένο χωριό μας εἶναι ἡ παρηγοριά μας, ἡ παραμυθία μας, εἶναι ἡ παρουσία τοῦ Χριστοῦ. Ὅλοι ρωτᾶνε «Τί λὲς κι ἐσύ, παπᾶ;»

Τόσο ἀφορεσμὸς ἔπεσε στὸ ἑλληνικὸ κράτος ποὺ δὲν...

Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός για την αργία της Κυριακής

Έλεγε, λοιπόν, ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός για την αργία της Κυριακής, σα να ήξερε… Πρέπει και ημείς, αδελφοί μου, να χαιρώμεθα πάντοτε, μα περισσότερον την Κυριακήν, οπού είνε η Ανάστασις του Χριστού μας.

Διότι Κυριακήν ημέραν έγινεν ο Ευαγγελισμός της Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας.

Κυριακήν ημέραν μέλλει ο Κύριος να αναστήση όλον τον κόσμον.

Πρέπει και ημείς να εργαζώμεθα τας εξ ημέρας διά ταύτα τα μάταια, γήινα και ψεύτικα πράγματα, και την Κυριακήν να πηγαίνωμεν εις την εκκλησίαν και να στοχαζώμεθα τας αμαρτίας μας, τον θάνατον, την κόλασιν, τον παράδεισον, την ψυχήν μας οπού είνε τιμιωτέρα από όλον τον κόσμον, και όχι να πολυτρώγωμεν, να πολυπίνωμεν και να κάμνωμεν αμαρτίας.

Oύτε να εργαζώμεθα και να πραγματευώμεθα την Κυριακήν.

Εκείνο το κέρδος οπού γίνεται την Κυριακήν είνε αφωρισμένο και κατηραμένο, και βάνετε φωτιά και κατάρα εις το σπίτι σας και ...

Θαύμα στην πτώση του ελικοπτέρου στο Σαραντάπορο

Καλησπέρα! Σήμερα βρέθηκα σε μια παρέα και ένα παλικάρι μας διηγήθηκε ένα θαύμα που θέλω να το μοιραστώ μαζί σας.  Είναι στρατιωτικός στα ελικόπτερα και φίλος της...
κοπέλας που σώθηκε απο τη μοιραία πτήση του ελικοπτέρου στο Σαρανταπορο. Μας διηγηθηκε τα εξης: Η κοπέλα πιστευε βαθια και ειχε σχεση με τη Μονη της Παναγίας της Σεριφου την οποία ευλαβουνταν πολυ. Μάλιστα μετά την πτηση θα έπαιρνε άδεια και θα επισκεπτονταν το μοναστηρι οπου γνωριζε καλα και καποια μοναχη εκει. Οταν εχασαν το σημα του ελικοπτέρου καποιες ωρες μετα, κάποιος που γνωριζε οτι η κοπέλα ευλαβουνταν την Παναγία της Σεριφου και πριν τους βρούνε, τηλεφώνησε στη Μονη και ζήτησε απο τις μοναχές να προσευχηθουν γιατί είχαν ανησυχήσει. 

Η μοναχη τους ειπε πως θα σωθεί μόνο η κοπέλα και ολοι οι άλλοι θα σκοτωθούν. Μεχρι εκείνη τη στιγμή κανεις δεν ήξερε τίποτα, το ελικόπτερο αγνοούνταν. Έγιναν ολα όπως τα είπε η μοναχη. Όταν άρχισε να πέφτει το μοιραιο ελικοπτερο εμφανίστηκε δίπλα στην κοπέλα μια γυναίκα με κόκκινα ρουχα. Ήταν η Παναγία. 

Την έπιασε από την καρέκλα ξηλωνοντας οχι μονο το καθισμα αλλά και το πάτωμα του ελικοπτέρου με χειρουργικη ακρίβεια (1200 πριτσινια το συγκρατει, για να το ξηλώσει ανθρωπινο χέρι θελει μερες εργασίας με εργαλεία, μας είπε το παλικάρι που έχει αυτην την ειδικότητα στο στρατό) το περασε εκτος του υπολοιπου ελικοπτέρου (που εγινε θρύψαλα) χωρίς να ακουμπήσει πουθενά και το κατεβασε 20 μετρα μακρια πανω σε ενα πουρναρι. Μάλιστα της γυρισε πλατη και την προέτρεψε να μην κοιταει προς τα συντρίμμια για ευνόητους λόγους, να μη φοβάται, οτι όλα θα...

Τα 7 αλησμονητα σημεια της σωτηριας μας

ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΚΕΠΤΕΤΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΤΥΧΕΙ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΤΟΥ

1. Πρώτα πρέπει να θυμάται τις αμαρτίες του, πρωτίστως τις μεγάλες και φοβερές και ντροπιαστικές, με τις οποίες ήρθε σε αντίθεση με τον αιώνιο Νομοθέτη και Δημιουργό μας Θεό, ελύπησε το Πανάγιο Πνεύμα, ασέβησε στο Πάντιμο Αίμα του Κυρίου μας, που χύθηκε επί του Σταυρού στο Γολγοθά, πλήγωσε τη συνείδησή του, αμαύρωσε τον λευκό χιτώνα του βαπτίσματος, σκανδάλισε ψυχές, για τις οποίες «Χριστός απέθανεν» και έδωσε δικαιώματα και χαρά στο εχθρό διάβολο.

2. Δεύτερον πρέπει να θυμάται τον χαμένο χρόνο της ζωής του που εδούλευσε στη ματαιότητα και στην αμαρτία. Πόσες φορές κοινώνησε ανεξομολόγητος και απροετοίμαστος και ο Θεός δεν τον έκαψε. Πόσος χρόνος πέρασε στο σκοτάδι της παρανομίας χωρίς προσευχή, εκκλησιασμό και μελέτη του θείου λόγου. Πόσες Κυριακές και άγιες Ημέρες αυτός μόλυνε την ψυχή του. Αν ίσως και είχε χρόνο στη ζωή του, δεν θα του έφταναν χίλια χρόνια να σβήσει τα χρεωστούμενα και να θυμηθεί και να εξομολογηθεί όλες τις παραβάσεις του. 3. Τρίτον, πρέπει να θυμάται τον άδηλο και αφανέρωτο υπόλοιπο χρόνο της ζωής του και την άγνωστη ώρα του θανάτου, ο οποίος θα έλθει «ως κλέπτης εν νυκτί» και οι άγγελοι θα ζητούν την ψυχήν του χωρίς καλά καλά να το περιμένει. «Οίον αγώνα έχει η ψυχή χωριζομένη εκ του σώματος»! Μάλιστα να σκεφτεί πως σε λίγα χρόνια θα είναι «σκωλήκων βρώμα – κάτω από το χώμα – και δυσωδία», θα έχει γίνει και το μνημόσυνό του και θα βρίσκεται μόνος «ενώπιος ενωπίω» με τον αληθινό Θεό, αυτός και η ψυχή του. 
4. Τέταρτον, πρέπει να θυμάται τα έσχατα και το φοβερό και οικτρό τέλος του κόσμου. Την ανακατάταξη των πάντων, την απώλεια των ορατών και ελκυστικών πραγμάτων του κόσμου τούτου, την θανάσιμη απειλή του Αντιχρίστου, τον φοβερό διωγμό, την πλάνη και ...

Ἐν Δελβινακίῳ τῇ 3ῃ Μαΐου 2017

Ἀριθ.  Πρωτ.: 310

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ  201η

ΘΕΜΑ:  Ἡ Βόρειος Ἤπειρος ποῦ πηγαίνει ;

         

   Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί, ΧΡΙΣΤΟΣ  ΑΝΕΣΤΗ !

-Α-

            Ἡ κατάσταση στὸν κόσμο, ἀλλὰ καὶ στὴν Πατρίδα μας, παρουσιάζει μιὰ γενικὴ ἀναστάτωση καὶ ἀνασφάλεια. Πότε ἐδῶ καὶ πότε ἐκεῖ, ἐξεγέρσεις, δολοφονίες, τρομοκρατικὲς ἐπιθέσεις, σεισμοὶ καὶ τυφῶνες καταστροφικοί, εἶναι, γενικά, ἕνα σκηνικὸ φόβου καὶ ἀβεβαιότητας γιὰ τὸ αὔριο. Ἀλλὰ καὶ τὸ σήμερα δὲν δίνει ἐλπίδες γιὰ κάτι καλλίτερο καὶ πιὸ ἐλπιδοφόρο. Μᾶς τρομάζει ἡ ἀπάθεια ἀρκετῶν συμπολιτῶν μας, ἴσως ἐξ  αἰτίας τῆς οἰκονομικῆς κρίσεως, ποὺ γιὰ μιὰ ἑπταετία ἤδη μαστίζει τὴν Χώρα. Κι’ αὐτὸ εἶναι τὸ πιὸ ἐπικίνδυνο. Γιατὶ ἡ Ἑλλάδα, περιβάλλεται ἀπὸ γείτονες, οἱ ὁποῖοι – οἱ πιὸ πολλοί, τοὐλάχιστον – δὲν τὴν βλέπουν μὲ καλὸ μάτι. Γιὰ παράδειγμα, ὅταν ἡ Ἀλβανία διακηρύττει ἀδιάντροπα ὅτι τὰ σύνορά της φθάνουν μέχρι τὴν Ἄρτα καὶ τὴν Πρέβεζα · ὅταν τὰ Σκόπια καπηλεύονται, συνεχῶς, τὸ ὄνομα τῆς Μακεδονίας μας · ὅταν ἡ Τουρκία ζητάει νὰ βάλῃ πόδι στὰ νησιὰ τοῦ Αἰγαίου καὶ παραβιάζει, κάθε λίγο, τὸν θαλάσσιο καὶ τὸν ἐναέριο ἐθνικό μας χῶρο, ὁ ἐφησυχασμὸς εἶναι ἰδιαίτερα ἐπικίνδυνος …

-Β-

            Ἀλλά, ἄν γιὰ τὰ γενικότερα θέματα εἶναι ἐπικίνδυνος ὁ ἐφησυχασμός, γιὰ τὴν Βόρειο Ἤπειρο, θὰ ἔλεγα, ὅτι εἶναι αὐτόχρημα ἐγκληματικός. Κι’ αὐτό, γιατὶ τὰ ὅσα συμβαίνουν στὴν γῆ τοῦ Πύρρου εἶναι ἄκρως ἀρνητικὰ γιὰ τὸν Βορειοηπειρωτικὸ Ἑλληνισμό.

            Τὰ γεγονότα στὴν Ἑλληνόψυχη Χειμάρρα εἶναι, λίγο – πολὺ, γνωστά. Τὸ ἀλβανικὸ καθεστὼς προσπαθεῖ μὲ πλαστογραφίες δῆθεν σουλτανικῶν φιρμανίων καί, πρὸ παντός, μὲ τὴν βία, νὰ ἁρπάξῃ τὶς περιουσίες τῶν Ἑλλήνων, ἰδίως στὶς παραθαλάσσιες περιοχές, γιὰ νὰ ἀνεγείρῃ ξενοδοχεῖα ἤ ἄλλα προσοδοφόρα κτίσματα. Ἔπειτα, ἀφαιρεῖ τὸ δικαίωμα ἀπὸ τοὺς Βορειοηπειρῶτες νὰ ἀσκήσουν τὸ ἐκλογικό τους δικαίωμα, ἐφ’ ὅσον διαμένουν ἐκτὸς Ἀλβανίας. Ἀλλ’ αὐτὸ εἶναι φανερό, ὅτι ἀποβλέπει στὴν συρρίκνωση τοῦ ἀριθμοῦ τῶν Βορειοηπειρωτῶν, ὥστε νὰ μπορῇ τὸ ἀλβανικὸ καθεστὼς νὰ λέῃ : «γιὰ ποιὰ Βόρειο Ἤπειρο μιλᾶτε ;».

            Ὑπάρχει, βέβαια, καὶ τὸ ζήτημα τῶν συντάξεων τοῦ Ο.Γ.Α., τὸ ὁποῖο δὲν ἔχει, ἀτυχῶς ἐπιλυθῆ, ἐξ αἰτίας τῆς γραφειοκρατίας καὶ τῆς γνωστῆς μιζέριας τῶν κρατούντων στὴν Πατρίδα μας. Φυσικά, καὶ δὲν παραλείπω νὰ ἀναφέρω καὶ τὴν περίπτωση τῶν «Τσάμηδων», οἱ ὁποῖοι, μὲ τὴν ἀφανῆ ἀλλὰ δραστικὴ ὑποκίνηση τῆς ἀλβανικῆς Ἡγεσίας, προβάλλουν ἀπαράδεκτες ἀπαιτήσεις ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα …

-Γ-

            Ἀσφαλῶς, ὑπάρχουν καὶ ἄλλα σοβαρὰ θέματα, ποὺ ἀφοροῦν στὸν Βορειοηπειρωτικὸ Ἑλληνισμό, πέρα ἀπὸ ὅσα ἀκροθιγῶς ἀναφέρθηκαν. Ἐκεῖνο ποὺ εἶναι ἀνησυχητικό, εἶναι ἀφ’ ἑνὸς μὲν ἡ ἀπραξία τῆς Ἑλλαδικῆς Ἡγεσίας ἀφ’ ἑτέρου δὲ καὶ ἡ μὴ δραστηριοποίηση τῶν ἐν Ἑλλάδι Βορειοηπειρωτῶν, ποὺ δὲν εἶναι καὶ λίγοι.

            Παρατηρεῖ κανεὶς τὸν ἀγῶνα τῶν Παλαιστινίων καὶ τῶν Κούρδων. Καὶ οἱ δύο αὐτοὶ λαοὶ ἔχουν ἀπέναντί τους δυὸ πανίσχυρα κράτη : τὸ Ἰσραὴλ οἱ Παλαιστίνιοι καὶ τὴν Τουρκία οἱ Κοῦρδοι. Ἐν τούτοις, δὲν ὑποχωροῦν, δὲν ἀποκάμνουν. Παλεύουν καὶ διεκδικοῦν τὰ ἀνθρώπινα δικαίωματά τους, νὰ ζήσουν σὲ μιὰ δική τους ἐλεύθερη πατρίδα, παρὰ τὶς ἑκατόμβες τῶν θυμάτων ἀνάμεσα στοὺς λαούς τους. Μελαγχολεῖ, λοιπόν, ὅποιος βλέπει τὴν δυναμικότητα τῶν Παλαιστινίων καὶ τῶν Κούρδων, ἀπὸ τὴν μιά, καὶ τὴν ἀπραξία τῶν ἀδελφῶν Βορειοηπειρωτῶν ἀπὸ τὴν ἄλλη. Ἤ ἀπὸ τὸ ἐνδιαφέρον τῆς Τουρκίας γιὰ τοὺς μουσουλμάνους τῆς Θράκης καὶ τὴν ἀχαρακτήριστη τακτικὴ τῶν ἡμετέρων.

-Δ-

            Ἀκριβῶς γιὰ τὸν λόγο νὰ μὴ λησμονήσουμε τὶς ὑποχρεώσεις μας πρὸς τοὺς ἐμπεριστάτους Ἕλληνες Βορειοηπειρῶτες, ἡ Μητρόπολή μας ὀργανώνει καὶ φέτος τὶς σχετικὲς ἐκδηλώσεις στὸ Δελβινάκι, τὴν Κυριακή, 14 Μαΐου 2017 : Ἀρχιερατικὴ Θεία Λειτουργία, ἱερὸ μνημόσυνο γιὰ τοὺς πρωτεργάτες καὶ γιὰ τοὺς πεσόντες ἀγωνιστὲς τοῦ Αὐτονομιακοῦ Ἀγῶνος τῆς Βορ. Ἠπείρου, τὸ 1914. Χρέος ὅλων μας, νὰ συμμετάσχουμε, γιατὶ οἱ καιροὶ καὶ κρίσιμοι εἶναι καὶ δὲν μᾶς περιμένουν. Νὰ βροντοφωνάξουμε γιὰ τὴν Ἕνωση τῆς Βορ. Ἠπείρου μὲ τὴν Ἑλλάδα, καὶ ἡ φωνή μας νὰ φθάσῃ στὰ πέρατα τοῦ κόσμου. Θὰ σᾶς περιμένω ὅλους.

Διάπυρος εὐχέτης ἐν Χριστῷ Ἀναστάντι

Ο   ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+  Ὁ Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης  Α Ν Δ Ρ Ε Α Σ

http://youthimdpk.blogspot.gr/2017/05/201.html

Ἐκδηλώσεις γιὰ τὴν Αὐτονομία τῆς Βορείου Ἠπείρου

Ἐκδηλώσεις γιὰ τὴν Αὐτονομία τῆς Βορείου Ἠπείρου

Οι θλιψεις και στενοχωριες θανατωνουν τα παθη. Η αναπαυση τα τρεφει!

 

 ΑΓΙΟΣ ΙΣΑΑΚ Ο ΣΥΡΟΣ  ΕΚΚΛΗΣΙΑ  ΚΟΙΝΩΝΙΑ  ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΩΦΕΛΙΜΑ

141. Ὁ διάβολος ἀφοῦ μᾶς πείσει νά καταργήσουμε,

α) τήν ἀδιάλειπτη καρδιακή προσευχή, καί 

β) τόν κανόνα, πού μᾶς ἔχει βάλει ὁ πνευματικός μας, μᾶς ρίχνει ἀπό τό κακό στό χειρότερο!...

142. Ἡ γενναιότητα τῆς καρδιᾶς ἀποκτᾶται ἀπό τήν πολλή πίστη στό Θεό καί ἡ πίστη ἀπό τήν ταπεινή καρδιά!...

143. Ὁ δειλός ἄνθρωπος νοσεῖ:

α) ἀπό τή φιλοσωματία, καί

β) ἀπό τήν ὀλιγοπιστία. Ὅποιος νικάει αὐτά τά δύο, ἀληθινά πιστεύει στό Θεό!...

144. Ἡ παρρησία πρός τό Θεό ἀποκτᾶται ἀπό τήν καλή συνείδηση καί τά ἔργα τῆς ἀρετῆς!...

145. Τό νά σιωπᾶς πάντοτε γίνεται ἤ γιά τή δόξα τῶν ἀνθρώπων ἤ ἀπό τό ζῆλο τῆς ἀρετῆς ἤ ἀπό τό ὅτι ἔχεις κάποια Θεία ἐργασία στήν καρδά σου!...

146. Ὁ Θεός καί οἱ ἄγγελοι χαίρουν στίς θλίψεις καί στενοχώριες μας, ὁ δέ διάβολος στίς ἀναπαύσεις μας. Καταφρονοῦμε τό Θεό, ὅταν καταφρονοῦμε τίς θλίψεις καί...