«Μανιφέστο» στρατιωτικών: «Να σταματήσει η παράνομη μετανάστευση» – «Υπάρχει εθνικός κίνδυνος»

Ένα μανιφέστο κατά της μετανάστευσης και της κρίσιμης κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει η χώρα υπογράφουν στρατιωτικοί, καθηγητές, άνθρωποι του πολιτισμού.

Το κείμενό τους είναι ανατριχιαστικό και θα πρέπει αυτοί που παίρνουν αποφάσεις για την Ελλάδα, να το διαβάσουν.

«Παρακολουθούμε με μεγάλη ανησυχία αλλά και κατάπληξη», τονίζουν, «να συνεχίζεται επί χρόνια μια απίστευτη εισβολή παρανόμων μεταναστών στη χώρα, που παρουσιάζονται όλοι, συστηματικά και προσχηματικά, ως πρόσφυγες και αιτούνται παροχή πολιτικού ασύλου».

«Η μαζική παράνομη μετανάστευση», επισημαίνουν, «με τις διαστάσεις εισβολής που έχει προσλάβει και με την ανεξάντλητη δυναμική που διαθέτει, αντιπροσωπεύει, εάν δεν ανασχεθεί και ελεγχθεί εγκαίρως και αποτελεσματικά, άμεση απειλή στην εθνική και κοινωνική συνοχή της χώρας, στην πολιτιστική της ταυτότητα, στην εθνική της ασφάλεια και στο εθνικό της μέλλον».

«Είναι προφανές και κατάδηλο», υπογραμμίζουν «ότι η μαζική παράνομη μετανάστευση έχει εκ των πραγμάτων γεωστρατηγικές διαστάσεις.

Ως εκ τούτου, η πολιτική των ανοιχτών συνόρων εκ μέρους της χώρας είναι ανεδαφική και αυτοκαταστροφική και παρέχει όπλο εκβιασμού στην Άγκυρα, που το εξαργυρώνει αδρά.

Με τα δεδομένα αυτά, έχει διαμορφωθεί στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου,σε ορισμένα νησιά των Δωδεκανήσων, και, κατά δεύτερο λόγο, στον Έβρο, μια άκρως ανησυχητική και ...

Η μεταστροφή ενός Άγγλου ιατρού από τον Προτεσταντισμό στην Ορθοδοξία και η Ευχή του Ιησού, “Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με”

Ἀναφέρει ὁ π. Στέφανος Ἀναγνωστόπουλος:

«Πρίν μερικά χρόνια, κάποιος Ἄγγλος γιατρός βαπτίσθηκε Ὀρθόδοξος Χριστιανός καί ἔμαθε νά λέη τήν Εὐχή “Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με” στά ἀγγλικά. Ἔτσι, ἄρχισε σιγά-σίγα νά τή λέη συστηματικά ὅλη τήν ἡμέρα, μέχρι πού γλυκάθηκε τόσο πολύ, ὥστε νά ἀφιερώνη σ᾽ αὐτή τήν ἐργασία καί κάποιες ὧρες ἀπ᾽ τή νύχτα. Μέ τόν καιρό, ὅμως, ὅσο χρόνιζε αὐτή ἡ ἀδολεσχία μέσα στήν ψυχή του, σέ μία στιγμή ἄρχισε ν᾽ ἀκούη τήν καρδιά του νά κτυπᾶ, νά πάλλεται, μέ τό ὄνομα τοῦ Κυρίου, ἀλλά… στά ἑλληνικά! Ὁ ἴδιος μέ ἀπορία τό περιέγραψε περίπου ὡς ἑξῆς:

—Ἀκούω μέσα μου greek (ἑλληνικά): “Γκύριε, Ἰησοῦ Κριστέ, ἐλέησόν με”. Ἐγκώ λέω μέ τό στόμα english (ἀγγλικά), καί ἡ καρντιά ἀπαντᾶ greek!

Αὐτό τό ἔκτακτο γεγονός τοῦ ἔκανε μεγάλη ἐντύπωσι καί...

Τελικά, «ου δεινόν τα δεινά»!

Ποιος πέρασε απ’ αυτή τη ζωή και δεν πέρασε δυσκολίες και στεναχώριες; Ποιος δεν ένιωσε πόνο κι απογοήτευση; Όμως κάποιες φορές οι δοκιμασίες ήταν τόσο δυνατές που πλήγωσαν την καρδιά και καθόρισαν την πορεία μας. Μας έκαναν να δούμε τη ζωή διαφορετικά.

Το καθετί που ακούμε, το κατανοούμε στο σημείο που βιώνεται ως προσωπικό γεγονός. Έτσι κι οι δοκιμασίες κατανοούνται και ερμηνεύονται ανάλογα με το πώς τις περάσαμε και τι μας άφησαν. Μπορεί να μας ωρίμασαν, να μας ταπείνωσαν, να μας μαλάκωσαν. Μπορεί και να μας έκαναν πιο σκληρούς απέναντι στους άλλους, να ενθάρρυναν την κρυμμένη απιστία μας, να πόρωσαν την καρδία.

Οι όποιες δοκιμασίες, απ’ όπου κι αν προέρχονται, έχουν για τον κάθε ένα ξεχωριστά ένα σκοπό. Άγνωστον, ίσως, σε μας, προς καιρόν. Γι’ αυτό και το «γιατί;» είναι βασανιστικό. Κάποια στιγμή, βέβαια, θα καταλάβουμε το λόγο και ενδεχομένως να ξεπηδήσει το «ευχαριστώ!» προς το Θεό που τις επέτρεψε.

Ο Γέροντας Βασίλειος Ιβηρίτης έγραψε: «τα ασήκωτα βάσανα και οι πειρασμοί που βρίσκουν συχνά τον πιστό είναι γεγονότα που τον συνθλίβουν· αλλά με την υπομονή, κατά το παράδειγμα του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου, μεταβάλλονται σε αφορμές χαράς που γεννούν το “δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν”. Έτσι, καταλήγεις να είσαι ευγνώμων γι’ αυτούς που θέλησαν να ...

H δύναμή σου λέγεται Προσευχή

Προσεύχεσαι; Ναι.
Πού όμως; Στον εαυτό σου, ή στο Θεό;
Μη βιαστείς να πεις "στο Θεό". Διότι, δεν είναι κάτι απλό.

Προσεύχομαι θα πει, αγγίζω το Θεό. Αυτόν που είναι: η ειρήνη, η αγάπη.

Απόδειξη αληθινής προσευχής: Η καλή αλλοίωσή σου. Η ευτυχία σου. Η λάμψη του προσώπου σου. Η μακαριότητά σου.

Εσύ λες ότι προσεύχεσαι, μα το παιδί σου, δεν βλέπει την αλλοίωση του Θεού στην ψυχή σου, παρόλο που λες ότι είσαι πνευματικός άνθρωπος που εκκλησιάζεται και προσεύχεται.

Ο Χριστός μας προσευχήθηκε στον Ιορδάνη και οι Ουρανοί άνοιξαν. Στο Θαβώρ, και έλαμψε. Στο όρος των Ελαιών, και οι Ρωμαίοι στρατιώτες έπεσαν κάτω. Τόση η δύναμή της.

Μας ταιριάζει προσευχή.
Μας παίρνει από την φασαρία, και μας ενώνει με ένα περιβάλλον ήσυχο και ήρεμο.

Σε προχωρημένο επίπεδο προσευχής ξεχνάς: μέρα, ώρα, τόπο, χρόνο, φαγητό, ανάγκες. Ζεις αλλού. Σαν τον άγιο Νεκτάριο, που "χανόταν" στη γαλήνη της προσευχής.

Ταξίδι σε ξωτικά μέρη, υπερατλαντικό ταξίδι, υπερωκεάνιο. Η προσευχή. Ως ανάγκη και γλύκα της ψυχής, και όχι ως καθήκον.

Προσεύχομαι για να γίνω εγώ σαν Αυτόν, κι όχι για να βάλω το Θεό στη δική μου παθογένεια και το άγχος.

Προσεύχομαι για να με αλλάξεις Εσύ, Χριστέ μου. Κι όχι για να "αλλάξω" εγώ Εσένα.
Αναγκαία προϋπόθεση: Ο νους μου, να δώσει άπλα στην καρδιά. Να σιγήσει ο νους, που...

Ακόμη δεν έφτασα στα μέτρα αυτής της γυναίκας!

Κάποτε ο άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς, όταν ακόμη τα αυτοκίνητα ήταν ελάχιστα, πήγαινε σε ένα Σερβικό προσκύνημα (πανήγυρη κάποιου αγίου) επάνω σε μία βοϊδάμαξα.

Στον δρόμο του συνάντησε μία ηλικιωμένη γυναίκα, που πήγαινε και αυτή στην ίδια πανήγυρη. Ο άγιος, με την μεγάλη φιλανθρωπία και ευαισθησία που τον διέκρινε, προσφέρθηκε να την πάρει μαζί του επάνω στην άμαξα.

Όμως η γυναίκα αρνήθηκε ευγενικά, λέγοντας:

• Εγώ είμαι πτωχή και δεν έχω τίποτε άλλο να προσφέρω στον άγιο. Για αυτό πηγαίνω περπατώντας, ώστε να του προσφέρω τουλάχιστον τον κόπο μου.

Ο άγιος Ιουστίνος κτύπησε τότε το μέτωπό του και μονολόγησε:

• Ιουστίνε, έγινες καθηγητής Θεολογίας, αλλά...

ΚΩΝΝΟΣ ΓΑΝΩΤΗΣ ΓΙΑΤΙ ΧΩΡΙΖΟΥΝ ΤΑ ΖΕΥΓΑΡΙΑ

Ὑπό προστασία τό Ἰσλάμ Ὑπό καταδίωξη ἡ Ὀρθοδοξία

«Προσβολή» τά μπάρμπεκιου ἀλλά «σκοταδισμός» ὁ νόμος κατά τῆς βλασφημίας!

ΗΛΠΙΖΕ κανείς ὅτι ἡ δεκαετής κρίσις θά ἄλλαζε θεμελιωδῶς τήν χώρα. Θά τήν ἐξυγίαινε καί θά τήν ἀπήλλασσε ὄχι μόνον ἀπό τά ἄσχημα «δημοσιονομικά» της ἀλλά καί ἀπό τίς ἐθνικές ἁμαρτίες της. Μετά θλίψεως διαπιστώνουμε ὅτι κατά τήν μετάβαση ἀπό τήν μία ἐποχή στήν ἄλλη «παίρνουμε» μαζί μας, μεταφέρουμε τά χειρότερα ἐλαττώματά μας καί τά ἐπιδεινώνουμε κιόλας. Ἡ ἐχθρική στάσις ἀπέναντι στόν νόμο καί ἡ ἄρνησις τῆς ἐφαρμογῆς του, ἡ ἀνοχή στήν βία, ἡ ἀνάγνωσις τῆς Ἱστορίας χωρίς ἑστίαση στά πρόσωπα πού κίνησαν τήν Ἱστορία (θά ἐπιχειρηθεῖ μέ τίς ἐκδηλώσεις γιά τό 2021), ἡ προκατάληψις κατά τοῦ Χριστιανισμοῦ καί ἡ εὔνοια ὑπέρ ὁποιασδήποτε θρησκείας τόν πολεμᾶ, κυρίως τοῦ Ἰσλαμισμοῦ, ἡ ἄρνησις κάθε τι ἑλληνικοῦ καί ἡ ὑποταγή σέ κάθε τι ξένο, ἡ καταδίωξις τῆς πλειοψηφίας καί ἡ ἐπιβολή τῆς μειοψηφίας, εἶναι μερικά ἀπό τά συμπτώματα, παλαιά καί νέα, πού παρατηροῦνται καί στήν νέα ἐποχή.

Τά παραδείγματα δέν εἶναι ἕνα καί δυό. Εἶναι πολλά. Ἄρνησις ἐφαρμογῆς τοῦ νόμου δέν εἶναι ὅταν ἐκλεγμένοι βουλευτές τοῦ Κοινοβουλίου δέν πειθαρχοῦν σέ ἀποφάσεις προκαταρκτικῆς ἐπιτροπῆς πού λειτουργεῖ ὡς οἱονεί δικαστικό συμβούλιο καί ἐκδηλώνουν τάσεις ἀπειθείας; Ἀτιμωρησία καί ἄρνησις ἐφαρμογῆς τοῦ κοινοῦ ποινικοῦ νόμου δέν εἶναι νά ἀπαλλάσσεται ἀπό τήν ἀγωνία τῆς αὐτεπάγγελτης ποινικῆς διώξεως ὁ τραπεζίτης πού «κουρεύει» ἐπιχειρηματικά θαλασσοδάνεια πού ἐδόθησαν ἀπό τό ὑστέρημα τῶν καταθετῶν; Ἄρνησις ἐφαρμογῆς τοῦ νόμου δέν εἶναι ὁ θόρυβος πού ξεσηκώθηκε γιά τούς ἀνηλίκους πού παρακολουθοῦσαν τήν χαρακτηρισμένη ἀπό τίς δημόσιες ἀρχές ὡς «ἀκατάλληλη» ταινία «Τζόκερ»; Ἄρνησις ἐφαρμογῆς τοῦ νόμου δέν εἶναι ὅτι φοιτητές παραβιάζουν ἀπόφαση νομίμως ἐκλεγμένης πρυτανικῆς ἀρχῆς, παραβιάζουν λουκέττα καί εἰσβάλλουν σέ κλειστό πανεπιστημιακό χῶρο; Ἐνδεικτικά τά παραδείγματα. Δυστυχῶς!

Ἀπό τήν κορυφή ἕως τήν βάση ἡ νομιμότης στήν Ἑλλάδα δέν εἶναι αὐτονόητος, ἀκόμη καί μετά τήν χρεοκοπία. Ἡ ἀντίστασις στόν νόμο καί ἡ ὑπονόμευσίς του εἶναι ὅμως. Ἡ Κίνα, τῆς ὁποίας τόν Πρόεδρο ὑποδεχθήκαμε στήν πατρίδα μας, διεκδικεῖ τήν ἡγεμονία τοῦ κόσμου, ἐπειδή συνδυάζει ἰδιωτική πρωτοβουλία καί πειθαρχία. Πειθαρχία στόν νόμο. Ὁ καπιταλισμός της ὀνομάζεται «πειθαρχημένος καπιταλισμός». Στήν πατρίδα μας ἀντιθέτως ἀπολαμβάνουμε «κρατισμό μέ ἀναρχία». Ἀναρχία ἐννοῶντας «χωρίς ἀρχές». Ἄν εἴχαμε ἀρχές, δέν θά μεροληπτούσαμε ἀπέναντι στήν βία. Ἡ φαλτσέτα τοῦ Ρουπακιᾶ στήν Νίκαια, τά ρόπαλα, τά τάγματα ἐφόδου καί οἱ ναζιστικές κραυγές καταγγέλλονται σωστά καί μέ σφοδρότητα κάθε μέρα στόν δημόσιο διάλογο. Ἡ Δημοκρατία κινδυνεύει. Ἀλλά ὅταν ἡ Ἀστυνομία δίδει στήν δημοσιότητα φωτογραφίες ἀπό βαρύ ὁπλισμό τρομοκρατικῶν ὁμάδων –καλασνίκωφ, τσεκούρια κ.λπ.– ἤ ὅταν ἡ Ἀστυνομία δίδει στήν δημοσιότητα καδρόνια, πέτρες, μπουκάλια γιά βόμβες μολότωφ, ἡ τάσις στόν δημόσιο διάλογο εἶναι νά μήν μείνουμε πολύ στό θέμα, ἡ τάσις δέν εἶναι νά σταθοῦμε, ἡ τάσις δέν εἶναι νά καταγγείλουμε αὐτά τά φασιστικά τάγματα ἐφόδου. Ὅταν ἀναλαμβάνει δράση ἡ τρομοκρατία, ἡ Δημοκρατία δέν κινδυνεύει! Πόσο μπορεῖ νά ἔχει σαπίσει ἕνα σύστημα πού παριστάνει τόν ἀμείλικτο τιμωρό τῆς ἀκροδεξιᾶς βίας, ἀλλά εἶναι ἐξαιρετικά ἐπιεικές –ἕως καί ἀθωωτικό στήν ἀκροαριστερή βία;

Ἡ ἄρνησις ἐφαρμογῆς τοῦ νόμου καί ἡ ἀνοχή στήν βία εἶναι ἁμαρτίες πού μετακόμισαν ἀπό τήν μία ἐποχή στήν ἄλλη. Ὑπάρχουν ὅμως καί νέες. Ἡ πρώτη εἶναι ἡ ὑποταγή τοῦ πολιτικοῦ συστήματος στά social media. Δοῦλος τους ἔχει καταστεῖ ὁ πολιτικός κόσμος. Λαμβάνει πιό σοβαρά τίς ἀπόψεις πού διατυπώνονται στόν σύγχρονο καφενέ τοῦ διαδικτύου ἀπό ἰσχυρές μειοψηφίες παρά τήν τεκμηριωμένη ἄποψη ἑνός εἰδικοῦ. Διαφωνεῖ τό «φιλελευθεράτο» μέ τήν ἀπόφαση νά δοθεῖ σέ σταθμό τοῦμετρό τό ὄνομα πολιτικοῦ θύματος τῆς τρομοκρατίας; Ἐπιτίθεται; Ἀνακαλεῖ ἡ Κυβέρνηση ἆρον-ἆρον. Χλευάζει ὁ καφενές τοῦ Twitter τήν διάταξη γιά τήν βλασφημία κατά τῶν θείων καί γίνεται, κατά τήν φράση τοῦ συρμοῦ, «πάρτυ στό Twitter»; Νέος πανικός στήν Κυβέρνηση. Νέα ἀνάκλησις. Ὑποτίθεται ὅτι οἱ ἡγεσίες βλέπουν πιό μακρυά καί δέν ἐπηρεάζονται ἀπό ἐφήμερες ἀντιδράσεις τῆς στιγμῆς.

Ἡ δεύτερη ἁμαρτία εἶναι ἡ καταδίωξις τῆς πλειοψηφίας. Ξεσηκώνεται ὁ λαός τοῦ Twitter γιά τό μπάρμπεκιου στά Διαβατά; Δεκαήμερη ἀφωνία σέ ἀπείθαρχους δεξιούς βουλευτές, δημοσία καταγγελία στό πῦρ τό ἐξώτερον ὅποιος τολμᾶ νά ἐκφράσει διαφορετική ἄποψη, διαγραφές. Τό ἀνθολόγιο τῶν ἐθνικῶν ἁμαρτιῶν, παλαιῶν καί νέων, ἐμπλουτίζεται καθημερινῶς. Ἡ Ἑλλάς (φαίνεται πώς) εἶναι μία τελειωμένη χώρα. Βαθειά διαβρωμένη. Καί ἄς πηγαίνουν καλά τά ὁμόλογα, τά ἐπιτόκια, τά spread. Καί ἄς μᾶς ἀναβαθμίζουν οἱ διεθνεῖς οἶκοι. Ἠθικῶς παραμένουμε σέ κατάσταση χρεοκοπίας.

http://www.estianews.gr/kentriko-thema/upo-prostasia-to-islam-upo-katadioksi-i-orthodoksia/

Η μεταστροφή μέσω των ποιημάτων

Ἕνας πολύ σημαντικός ἄνθρωπος τῆς ἑλληνικῆς πνευματικῆς κοινωνίας μου μίλησε γιά τά νεανικά του χρόνια. Μοῦ εἶπε:

«Ὅταν ἤμουν 20 χρόνων ἀγαπητέ μου καθηγητή, ἤμουν ἀναρχικός. Εἶχα μακριά μαλλιά, εἶχα σκουλαρίκια, εἶχα τυραννήσει πνευματικούς ἀνθρώπους, τους δασκάλους μου. Μέ ἔστειλαν σ’ ἕνα χριστιανικό οἰκοτροφεῖο και τό ἔκανα ἄνω-κάτω!

Μία μέρα, μέ τήν προτροπή ἑνός θείου μου, ἀποφάσισα νά ἐπισκεφθῶ τόν πατέρα Πορφύριο. Νόμιζα ὅτι θά συναντοῦσα ἕνα ἀφελές γεροντάκι, ἀλλά γρήγορα διαψεύστηκα! Μόλις μέ εἶδε ὁ Γέροντάς μου εἶπε:

• «Μωρέ ἐσύ θέλεις νά πιστέψεις, ἀλλά δέν σέ ἀφήνει τό πολύ σου, τό δυνατό σου μυαλό! Ἀλλά ποῦ θά πᾶς; Σέ ἀγαπάει, σέ περιμένει ὁ Χριστός καί θά σέ κερδίσει μία μέρα! Μωρέ, ἔλα αὔριο νά τά ποῦμε!» Πῆγα ἐγώ τήν ἄλλη μέρα νά τά ποῦμε…!

Ὁ Γέροντας, μόλις μέ εἶδε, μοῦ εἶπε:

• «Μωρέ, σού ἀρέσουν τά ποιήματα; Γιατί, κι ἐγώ εἶμαι…ποιητής! Πᾶμε στό δάσος νά σού ἀπαγγείλω;»

Μέ πῆρε ἀπό τό χέρι κι ἄρχισε νά...

Πως εντοπίζουμε τα μικρά καθημερινά μας λάθη, ώστε να οδηγούμαστε σε μετάνοια; | Μ. Μόρφου Νεόφυτος

Ἡ σημασία τῆς ἐξαγόρευσης

Ἀπό τό Γεροντικό

Ἐπισκεφθήκαμε κάποτε ἕναν ἀπό τούς πατέρες καί τόν ρωτήσαμε:

- Ἄν κάποιος, πού πειράζεται ἀπό ἕναν λογισμό καί βλέπει ὅτι νικιέται, διαβάζει συχνά-πυκνά ὅσα εἶπαν οἱ πατέρες γιά τό λογισμό αὐτό καί προσπαθεῖ νά τά ἐφαρμόσει, χωρίς ὅμως νά τό κατορθώνει ἀπόλυτα, τί εἶναι προτιμότερο, νά φανερώσει σέ κάποιον ἀπό τούς πατέρες τό λογισμό του ἤ νά προσπαθήσει μόνος του νά ἐφαρμόσει ὅσα διάβασε καί νά περιοριστεῖ στήν πληροφορία τῆς δικῆς του συνειδήσεως;

- Ἔχει ὑποχρέωση, ἀπάντησε ὁ γέροντας, νά φανερώσει τό λογισμό του σέ ἄνθρωπο πού θά μπορέσει νά τόν ὠφελήσει, καί νά μή βασιστεῖ μόνο στόν ἑαυτό του. Γιατί δέν μπορεῖ κανείς νά βοηθήσει τόν ἑαυτό του, ὅταν μάλιστα ταλαιπωρεῖται ἀπό τά πάθη.

Νά τί συνέβη σέ μένα ὅταν ἤμουνα νέος:

Εἶχα ἕνα ψυχικό πάθος πού μέ νικοῦσε. Ἀκούγοντας, λοιπόν, ὅτι ὁ ἀββᾶς Ζήνων εἶχε θεραπεύσει πολλούς, πού ἦταν σέ παρόμοια κατάσταση, ἀποφάσισα νά πάω καί νά τοῦ μιλήσω. Ὁ σατανᾶς ὅμως μέ ἐμπόδιζε, βάζοντάς μου τή σκέψη: «Ἀφοῦ ξέρεις τί πρέπει νά κάνεις, ἐφάρμοσε ὅσα διαβάζεις, γιατί νά πᾶς καί νά ἐνοχλήσεις τό γέροντα;» Κάθε φορά πού ἀποφάσιζα, ὡστόσο, νά ἐπισκεφθῶ τό γέροντα καί νά τοῦ μιλήσω, ὁ πόλεμος τοῦ πάθους ὑποχωροῦσε, μέ τέχνασμα τοῦ πονηροῦ, γιά νά μήν πάω. Καί ὅταν ἔπαιρνα τήν ἀπόφαση νά μήν πάω, κυριευόμουνα πάλι ἀπό τό πάθος. Σ᾿ αὐτή τήν παγίδα μ᾿ ἔριχνε πολύ καιρό ὁ ἐχθρός, πού δέν ἤθελε νά φανερώσω τό πάθος στό γέροντα. Ἀλλά καί πολλές φορές, πού πῆγα ἀποφασισμένος νά τοῦ πῶ τό λογισμό μου, ὁ ἐχθρός δέν μέ ἄφηνε, γεννώντας μέσα στήν καρδιά μου ντροπή καί λέγοντάς μου μυστικά:

«Ἀφοῦ ξέρεις πῶς πρέπει νά θεραπευθεῖς, τί χρειάζεται νά μιλήσεις σέ κάποιον σχετικά; Ἄλλωστε ἐσύ δέν ἀδιαφορεῖς γιά τόν ἑαυτό σου. Ξέρεις τί εἶπαν οἱ Πατέρες». Αὐτά μοῦ ἔβαζε στό νοῦ ὁ ἀντίπαλος, γιά νά μή φανερώσω τό πάθος στό γιατρό καί θεραπευθῶ.

Ὁ γέροντας, ἀπό τήν ἄλλη μεριά, ἐνῷ καταλάβαινε ὅτι εἶχα λογισμούς, δέν μοῦ ἔκανε παρατήρηση, περιμένοντας νά τούς φανερώσω ὁ ἴδιος. Μέ δίδασκε μόνο γιά τόν σωστό τρόπο ζωῆς, καί μέ ἄφηνε νά φύγω.

Κάποτε ὅμως, γεμάτος θλίψη, εἶπα μέσα μου:

«Ὡς πότε, ταλαίπωρη ψυχή μου, δέν θά ...