Ο όσιος Πορφύριος μιμήθηκε τον Χριστό όταν τον βρίσανε!
Πριν πολλά χρόνια περπάταγα στην Ομόνοια και συνάντησα τον Παππούλη. Αυτός είχε τη συνήθεια να πηγαίνει στα μαγαζιά εδώ και εκεί όταν περπάταγε.
Όταν τον έβλεπα (μια δυο φορές τον είχα δει έτσι τυχαία) έτρεχα κοντά τον για να πηγαίνουμε μαζί και να τον έχω περισσότερο κοντά μου… Με πήρε μαζί μιλώντας μου στο δρόμο και μπήκαμε μέσα στην Πολυκλινική.
Έκανε κάποια δουλειά και, βγαίνοντας απ’ την κεντρική είσοδο της Πολυκλινικής, στεκόταν κάποιος ή κάποια άγνωστη εκεί πέρα δεν θυμάμαι αν ήταν άντρας ή γυναίκα κι άρχισε να βρίζει σκαιότατα τον Παππούλη να του λέει πολύ άσχημες βρισιές, να τον βλασφημάει…
Εγώ ταράχτηκα πάρα πολύ και πήγα να...
Μέγας Βασίλειος:Κάθε κακό δεν είναι κακό
Ο Μέγας Βασίλειος στο λόγο του, «ότι ουκ έστιν αίτιος των κακών ο Θεός», μας λέγει:
«…Κάθε κακό δεν είναι κακό. Κακά είναι οι αμαρτίες· κακά δεν είναι όσα μας προκαλούν οδύνη στο σώμα, όπως είναι οι αρρώστιες και τα τραύματα του σώματος, η φτώχεια, οι ταπεινώσεις, οικονομικές ζημιές, θάνατοι συγγενών , τα οποία ενεργεί ( κατά παραχώρηση ) προς το συμφέρον της ψυχής ο σοφός και αγαθός Κύριος.
Ο Οποίος αφαιρεί τον πλούτο από αυτούς που τον μεταχειρίζονται αμαρτωλά, για να καταστρέψει έτσι το μέσο του κακού. Παραχωρεί αρρώστιες, σ΄αυτούς που συμφέρει να είναι το σώμα τους δεμένο με τις αρρώστιες, παρά να είναι ελεύθερο για ν’ αμαρτάνει.
Παίρνει με θάνατο εκείνους, που τους συμφέρει ο θάνατος παρά η παράταση της ζωής.
Παίρνει με θάνατο εκείνους, που τους συμφέρει ο θάνατος παρά η παράταση της ζωής.
Επίσης, προκειμένου να σταματήσει ο Θεός τις εκτεταμένες αμαρτίες, φέρει πείνα , ξηρασίες, κατακλυσμιαίες βροχές , που αποτελούν μάστιγες κοινές πόλεων και ολοκλήρων εθνών…»
Αλλού πάλιν ο Μέγας Βασίλειος μας λέγει τα εξής: «Οι αρρώστιες των πόλεων και των εθνών , οι ξηρασίες και οι αφορίες της γης, όπως και οι ατομικές θλίψεις ανακόπτουν την αύξηση των κακών.
Αυτά τα είδη των μη πραγματικών κακών ενεργούνται από το Θεό, για ν’ αναιρέσουν την ενέργεια των αληθινών κακών, που είναι οι αμαρτίες. Επομένως ο Θεός αναιρεί το κακό (που είναι η αμαρτία) αλλά το (όντως) κακό δεν κατάγεται από το Θεό.
Όπως ο γιατρός που δεν εισάγει την νόσο, αλλά αφαιρεί την νόσο από το σώμα.
Οι αφανισμοί των πόλεων , οι σεισμοί και οι νεροποντές, οι καταστροφές στρατευμάτων και τα ναυάγια και όλες οι πολυάνθρωπες συμφορές, που ενεργούνται από τη γη, από τη θάλασσα, από τον αέρα, από τη φωτιά ή από οποιαδήποτε αιτία, γίνονται για τον σωφρονισμό των επιζώντων από το Θεό , που με εκτεταμένες μάστιγες ανακόπτει την πάνδημη αμαρτωλότητα…».
Δεν είναι δυνατό να επιτύχουμε με άλλο τρόπο τα αγαθά που μας έχουν απαγγελθεί, και να αξιωθούμε την βασιλείας των ουρανών , παρά μόνον αν...
«Διασκεδάζουμε όλοι στην κηδεία»
Ανερμήνευτη, σωστό αίνιγμα, η παθητικότητά μας των σημερινών Ελληνώνυμων για όσα συμβαίνουν στη χώρα μας, στο (ακόμα ή περίπου) κοινό μας σπίτι. Θυμίζω:
Επίσημη «Ανεξάρτητη Αρχή» ανακοινώνει ότι «μεγάλη μερίδα» παιδιών (δεν λέει αριθμό ούτε ποσοστό) τελειώνουν το Δημοτικό Σχολείο και το Γυμνάσιο (εννέα χρόνια υποχρεωτικής εκπαίδευσης) χωρίς να έχουν μάθει ανάγνωση και γραφή – είναι παιδιά «λειτουργικώς αναλφάβητα». Εχουν προαχθεί από τάξη σε τάξη και από τη «στοιχειώδη» στη «μέση εκπαίδευση» χωρίς να μπορούν, τα δύστυχα, ούτε να διαβάζουν, ούτε να γράφουν. Η είδηση δημοσιεύεται πρωτοσέλιδη («Κ» 13.9.2019), αλλά αντίδραση καμιά – «δεν κουνιέται φύλλο». Κανένας σχολιασμός από τους πολιτικά υπεύθυνους για την εκπαίδευση, απόλυτη σιγή και αδιαφορία από τα πανεπιστήμια, άφωνοι οι λαλίστατοι συνδικαλιστές. Θέμα ζωής ή θανάτου για την ελληνική κοινωνία, και τα αντανακλαστικά μας νεκρωμένα.
Δεύτερο σύμπτωμα παθητικότητας που βεβαιώνει ανενεργά τα αισθητήρια, νεκρωμένο το ένστικτο αυτοσυντήρησης: η αγλωσσία, ο πρωτογονισμός της εκφραστικής. Στα δυσαρίθμητα τηλεοπτικά κανάλια και ραδιόφωνα η ελληνική γλώσσα κατακρεουργείται ατιμωτικά, βιάζεται, εξαθλιώνεται, και κανένας ποτέ δεν επεμβαίνει. Δεν υπάρχει έλεγχος, ούτε καν δειγματοληπτικός για εκφοβισμό – η γλώσσα υποβαθμίζεται αδιάντροπα από πρωθυπουργούς και κορυφαίους των θεσμών, ο πρωτογονισμός διαχέεται σαν αυτονόητος ως την έσχατη πτυχή του δημόσιου βίου. Η αγραμματοσύνη περιθωριοποιεί τη διαχρονική γλωσσική περιουσία αιώνων, εκχυδαΐζει τον δημόσιο βίο.
Τρίτο, παμμέγιστο σκάνδαλο συλλογικής παθητικότητας, σύμπτωμα επιθανάτιας νάρκης: Η αφελέστατη, βοσκηματώδης ανοχή ή η εμφανέστατα εξαγορασμένη συνέργεια στην προγραμματική αλλοίωση των δημογραφικών δεδομένων του ελλαδικού πληθυσμού. Ολοι οι Ελληνώνυμοι, κάποια χρόνια τώρα, κάθε μέρα, βλέπουμε και ακούμε στα Δελτία Ειδήσεων το σταθερό θέαμα και...
Όταν Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης συνάντησε τον Ανδρέα Παπανδρέου
Ο Πατήρ Αρσένιος περιγράφει ένα συγκλονιστικό περιστατικό, έτσι όπως του το μετέφερε ο ίδιος ο Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης. Το περιστατικό αυτό συνέβη στο Γενικό Νοσοκομείο Αθηνών «Γ. Γεννηματάς».
Ήταν τον Σεπτέμβριο του 1991, όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου, αλλά και Γέροντας, νοσηλεύτηκαν στο «Γεώργιος Γεννηματάς». Τους παρακολουθούσε, μάλιστα, ο ίδιος γιατρός, ο καθηγητής Κρεμαστινός, ο οποίος έβαλε τον Γέροντα Ιάκωβο στον θάλαμο που είχε ετοιμάσει για τον Ανδρέα Παπανδρέου, σε περίπτωση που θα υφίστατο κάποια κρίση.
Η στιγμή δεν άργησε να ‘ρθει, μετέφεραν τον Ανδρέα Παπανδρέου με κρίση στο νοσοκομείο, οπότε αναγκάστηκαν να μεταφέρουν τον Γέροντα σε κάποια υπομονάδα.
Όταν έβαλαν στο κρεβάτι τον Ανδρέα, εκεί όπου προηγουμένως ξάπλωνε ο Ιάκωβος, κάποιοι πληροφόρησαν τη σύζυγό του Δήμητρα να μην ανησυχεί διότι προηγουμένως εκεί ξάπλωνε ένας άγιος άνθρωπος, ο πατήρ Ιάκωβος, και ...
Η αξιόπιστη μαρτυρία μίας γυναίκας από την Σερβία που ήθελε νά γίνει Προτεστάντισσα
Μᾶς ἀναφέρει ὁ Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς ὁ “Χρυσόστομος της Σερβίας” (+1956):
«Τήν ἱστορία, πού θά διαβάσετε μᾶς τήν διηγήθηκε μία γυναῖκα ἀπ᾽ τό χωριό Ζάμπαλ, στήν Μπάτσκα τῆς Σερβίας. Αὐτή ἡ γυναῖκα προσευχόταν καί πήγαινε τακτικά στή Θ. Λειτουργία, κρατώντας σταθερά τήν Ὀρθόδοξη Πίστη.
Μία μέρα ἦρθε σέ αὐτή κάποιος αἰρετικός, πού πουλοῦσε αἱρετικά βιβλία. Ξεκίνησε νά τῆς μιλάη καί νά τῆς λέη ὅτι ἡ αἵρεσί του εἶναι ἡ πιό σωστή στόν κόσμο. Τήν κάλεσε νά ἔρθη σέ αὐτούς, στή συνάντησί τους, γιά νά ἀκούση καί νά μάθη περισσότερα. Ἡ γυναῖκα, ἔχοντας ἀπορίες γιά τήν πίστι της, ἀποφάσισε νά πάη στή συνάντησι τῶν αἱρετικῶν, τό ἑπόμενο Σαββάτο.
Ὅταν ἔφτασε Παρασκευή, πρίν νά πάη γιά ὕπνο στάθηκε μπροστά στήν εἰκόνα τοῦ Σωτήρα καί προσευχήθηκε μέ τόν ἑξῆς τρόπο: “Κύριε, Σέ ἐσένα παραδίνω τόν ἑαυτό μου, Ἐσύ ὁδήγησέ με στό δρόμο τῆς σωτηρίας”.
Τήν ἴδια νύκτα στόν ὕπνο της εἶδε ἕνα παράξενο ὄνειρο: Εἶδε Μάρτυρες τοῦ Χριστοῦ νά πεθαίνουν γιά...
Η επιστήμη της συγχώρεσης από τον π. Ιάκωβο Τσαλίκη...
Ρώτησε τον Γέροντα για το σοβαρό (το σοβαρότερο;) θέμα της συγχωρήσεως των άλλων ανθρώπων, που δυσκολευόταν να το κατανοήσει:
—Αφού βλέπω καθαρά και ολοφάνερα τον άλλον να αμαρτάνει, πως να τον συγχωρήσω; Δεν έχω δίκιο;
—Όλους μας βλέπει ο Θεός αδιάκοπα και ξέρει καθαρά και ολοφάνερα ότι αμαρτάνουμε. Γιατί μας συγχωρεί και μας ανέχεται και μας περιμένει να μετανοήσουμε και να ζητήσουμε άφεση αμαρτιών;
—Πάλι δεν σας καταλαβαίνω, πάτερ μου. Τι πρέπει να κάνουμε; Να πούμε στην αμαρτία μπράβο; Να την επαινέσουμε σιωπώντας;
—Ποτέ δεν πρέπει να επαινούμε την αμαρτία, είπε ο π. Ιάκωβος. Συγχωρούμε τον αμαρτωλό και όχι την αμαρτία. Εάν δεν κάνουμε αυτήν την διάκριση, αυτό το διαχωρισμό μεταξύ αμαρτίας και αμαρτωλού, θα βρισκόμαστε πάντοτε σε λάθος δρόμο.
—Τότε, τι πρέπει να κάνουμε; Πώς να αντιμετωπίζουμε αυτό το θέμα;
—Έχεις δει τους σιδεράδες, που μαστορεύουν τα σίδερα; Δεν τα πιάνουν τα αναμμένα σίδερα με τα χέρια τους, γιατί θα καούν, εξήγησε ο Γέροντας. Έχουν ειδικές τσιμπίδες και δαγκάνες και έτσι τα πλησιάζουν και τα μαστορεύουν. Το ίδιο πρέπει να κάνουμε και για κάθε πρόβλημα και για κάθε θέμα, που πλησιάζουμε. Να έχουμε τα κατάλληλα εργαλεία και στα πνευματικά θέματα τις κατάλληλες προϋποθέσεις. Αυτό ισχύει και για το θέμα της συγχωρήσεως των άλλων.
—Μα, πάτερ μου, εγώ έθεσα ένα συγκεκριμένο ζήτημα. Πώς μπορούμε να συγχωρήσουμε κάποιον, που...
Αββάς Ισαάκ ο Σύρος «Όσο φεύγεις την δόξα, τόσο σε κυνηγάει η δόξα»
Aπόσπασμα από ομιλία του π. Σάββα Αγιορείτη.
Θέλεις πραγματικά ν’ ἀνέβεις; Πρέπει νά κατεβαίνεις. Συνέχεια νά κατεβαίνεις. Θά σέ ἀνεβάσει ὁ Θεός, ὅταν πρέπει. Λέει, πολύ ὡραῖα, ὁ ἀββᾶς Ἰσαάκ ὁ Σύρος «ὅσο φεύγεις τήν δόξα, τόσο σέ κυνηγάει ἡ δόξα».
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
