Προσέχετε, μήπως ο παράδεισος, που υπάρχει μέσα σας, μετατραπεί σε κόλαση. ( Αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως )




 Φροντίζετε να περιφρουρείτε στην καρδιά σας τη χαρά του Αγίου Πνεύματος και να μην επιτρέπετε στον πονηρό να χύνει το φαρμάκι του. Προσέχετε!

 
 Προσέχετε, μήπως ...

Άγιος Νεκτάριος, ο αποκαλυπτικός διάλογός του με μοναχή λίγο πριν ανοίξουν τον τάφο του!



 Το σκήνωμα του αγίου Νεκταρίου, Επισκόπου Πενταπόλεως του θαυματουργού (1846-1920).


(Διασκευή, επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

Οι Μοναχές της Ιεράς Μονής της Αγίας Τριάδας της Αίγινας, πέντε μήνες μετά την κοίμηση του Γέροντά τους και Ιδρυτή της Μονής, αγίου Νεκταρίου ήθελαν να κτίσουν προς τιμή του ένα μαρμάρινο κενοτάφιο πάνω από τον τάφο του.

Η Ηγουμένη της Ιεράς Μονής, Γερόντισσα Ξένη, δίσταζε αρχικά να ανοίξει τον τάφο γιατί είχε λογισμούς για την κατάσταση στην οποία θα έβρισκαν το σκήνωμα του Αγίου.
Μήπως, δηλαδή, βρισκόταν σε σήψη και εξέπεμπε δυσοσμία. Τους λογισμούς της αυτούς η Γερόντισσα δεν τους είπε, όμως, σε κάποιον άλλο.

Τις επόμενες μέρες μια μοναχή της Μονής είδε στον ύπνο της τον Σεβασμιότατο ο οποίος της είπε:
– Τι κάμνεις;
– Καλά δι ευχών σας Σεβασμιώτατε.

Και της λέει ο άγιος Νεκτάριος, όπως είχε συνήθεια και εν ζωή:
– Σκύψε να σε σταυρώσω.

Αφού έσκυψε η μοναχή και...

Παράνομο καί βλάσφημο νά εἰσβάλουν ἀστυνομικοί στούς Ἱερούς Ναούς πρός ἔλεγχο



 πὸ τὴν ἀρχαιότητα μέχρι σήμερα, εἶναι γνωστὸν τοῖς πᾶσι, ὅτι ὁ ἱερὸς χῶρος τῶν ναῶν ἦταν ἄβατος καὶ ἀπαραβίαστος. Καμία πολιτικὴ ἐξουσία δὲν μποροῦσε νὰ εἰσέλθη καὶ νὰ συλλάβη τοὺς ἀντιπάλους της, ἐὰν προελάμβαναν καὶ εἰσήρχοντο στὸν ἱερὸ ναό. Καὶ τότε ὀνομάζοντο «ἱκέτες». Ἡ παραβίαση τοῦ ἀβάτου τῶν ἱερῶν χώρων κατακεραυνώνεται μὲ πολλοὺς τρόπους στὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ γραμματεία, πάμπολα τὰ παραδείγματα ποὺ τὸ τεκμηριώνουν.

Ἀπαραβίαστα τά ἱερά καί σεβαστοί οἱ Ἱκέτες

Τὰ πιὸ χαρακτηριστικά: Τὸ «κυλώνειον ἄγος», ὅπου ἐφονεύθησαν οἱ ἱκέτες τοῦ Κύλωνα, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ πέση μεγάλος λοιμὸς στὴν Ἀθήνα καὶ θανατικὸ φοβερό. Δὲν ὑποχωροῦσε μὲ κανένα τρόπο, ἕως ὅτου νὰ κάνη καθαρμοὺς θυσιῶν ὁ σοβὸς Ἐπιμενίδης ἀπὸ τὴν Κρήτη. Ἄλλο χαρακτηριστικὸ περιστατικὸ ἦταν, ὅταν ὁ Δημοσθένης διωκόμενος ἀπὸ τὴν Ἀντίπατρο, τὸν βασιλέα τῆς Μακεδονίας, κατέφυγε στὸν ναὸ τοῦ Ποσειδώνα στὸν Πόρο, ὅπου ἤπιε τὸ δηλητήριο ρουφώντας το μέσα ἀπὸ τὸν κονδυλοφόρο ποὺ ἔγραφε.

Στὴν χριστιανικὴ ἐποχὴ ὁ Πρωθυπουργὸς Εὐτρόπιος, ἐνῷ εἶχε νομοθετήσει κατὰ τῆς Ἐκκλησίας, ἔπεσε σὲ δυσμένια καὶ προκειμένου νὰ σώση τὴν ζωή του εἰσῆλθε στὸν Ναὸ καὶ...

Διδακτική ιστορία : Είπε στη γιαγιά της ότι ο άντρας της την απατάει

 



Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Πρόσφατα την είχαν απολύσει από την δουλειά της και πίστευε ότι αν χώριζε θα αντιμετώπιζε τρομερές οικονομικές δυσκολίες για να μεγαλώσει τα παιδιά της.

Κάθε φορά που νόμιζε ότι έλυνε ένα πρόβλημα, κάποιο άλλο της χτυπούσε τη πόρτα. Είπε στη γιαγιά της ότι είχε κουραστεί να παλεύει και ότι ήταν έτοιμη να τα παρατήσει.

Η γιαγιά της την πήγε στην κουζίνα. Γέμισε τρεις κατσαρόλες με νερό και τις έβαλε πάνω στα αναμμένα μάτια της κουζίνας. Σύντομα οι κατσαρόλες με το νερό άρχισαν να βράζουν. Στην πρώτη έβαλε μέσα καρότα, στη δεύτερη αυγά και στην τρίτη έριξε μερικούς κόκκους καφέ.

Τα άφησε λίγο να βράσουν, χωρίς να πει ούτε μια λέξη. Σε περίπου είκοσι λεπτά, έκλεισε τα ...

Εκεί φαίνεται αν πιστεύουμε …Έρχονται καιροί που θα μείνουμε σχεδόν μόνοι μας




 Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Λοιπόν, παιδιά, στήν πράξη φαίνεται. Ἄν ἔχουμε σωστή πίστη, θά ἔχουμε καί συνέπεια στήν ζωή μας. Γιατί ἁμαρτάνουμε;

 Γιατί δέν ἔχουμε συνέπεια στήν ζωή μας; 

Γιατί δέν ἔχουμε σωστή πίστη.

Δέν ἐμπιστευόμαστε τόν Χριστό, βάζουμε τήν λογική μας καί λέμε: ἐντάξει, λέει ὁ Χριστός νά μήν λέμε ψέματα, νά μήν ἁμαρτάνουμε σαρκικά, ἀλλά νά, ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ἔτσι κάνουνε. (…)

Μήπως εἶμαι ἄρρωστος; Μήπως εἶμαι τρελός; Μά ὁ Χριστός λέει αὐτό. Μά, ὅλοι κάνουν τό ἀντίθετο…Ἐκεῖ φαίνεται ἄν πιστεύουμε. 

Ἀκόμα κι ἄν ὅλος ὁ κόσμος κάνει τό ἀντίθετο, ἐσύ νά κάνεις αὐτό πού ...

7 Νοεμβρίου - Οι Άγιοι Τριάντα τρεις Μάρτυρες «οἱ ἐν Μελιτινῇ»


Κυριακή Ζʼ Λουκά: Η δύναμη του Θεού και η πίστη του ανθρώπου (Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)



 (Λουκ. η’ 41-56)

Όταν οι ακτίνες του ήλιου πέφτουν σ’ ένα βράχο, τον κάνουν να λάμπει. Όταν η φλόγα αγγίξει ένα άκαφτο κερί, το ανάβει. Όταν ο μαγνήτης αγγίξει ένα μεταλλικό αντικείμενο, το μαγνητίζει. Όταν το ηλεκτροφόρο καλώδιο αγγίξει ένα συνηθισμένο σύρμα, και τα δυο τους ηλεκτρίζονται.
Όλες αυτές οι φυσικές ενέργειες δεν είναι παρά εικόνες ή πνευματικά φαινόμενα. Όλα όσα συμβαίνουν στον εξωτερικό κόσμο, είναι απλά η εικόνα όσων γίνονται στον εσωτερικό. Ολόκληρη η εφήμερη φύση είναι σαν ένα όνειρο, σε σχέση με την εσωτερική πραγματικότητα, σαν ένα παραμύθι, όταν μιλάμε με όρους αιώνιας ζωής.


Η ψυχή είναι η πραγματικότητα του σώματος. Ο Θεός είναι η πραγματικότητα της ψυχής. Όταν ο Θεός αγγίζει την ψυχή, την ζωοποιεί, της μεταδίδει την δράση. Όταν η ψυχή αγγίζει το σώμα, κάνει το ίδιο. Το σώμα λαβαίνει φως, ζεσταίνεται, δέχεται μαγνητισμό και ηλεκτρισμό, δράση, ακοή και κίνηση από την ψυχή. Όταν η ψυχή αναχωρεί από το σώμα, όλ’ αυτά χάνονται, εξαφανίζονται. Η ψυχή δέχεται από το Θεό έναν ειδικό φωτισμό, θέρμη, μαγνητισμό και ηλεκτρισμό, δράση, ακοή και κίνηση. Κι όλ’ αυτά χάνονται όταν η ψυχή χωρίζεται από το Θεό.

Υπάρχει άνθρωπος σ’ ολόκληρο τον κόσμο που όταν αγγίζει μια νεκρή ψυχή την επαναφέρει στη ζωή, της μεταδίδει φως και θερμότητα, μαγνητισμό και ηλεκτρισμό από την πηγή της ζωής; Υπάρχει κάποιος σ’ ολόκληρο τον κόσμο, από την αρχή της ιστορίας του ανθρώπου, που όταν ...

Δεν μπορεί κάποιος να γνωρίζει ότι υπάρχει Θεός και να μη χαίρεται




 Πηγή της ψευδούς θρησκείας είναι η ανικανότητα να χαρείς, η μάλλον η άρνηση της χαράς, ενώ η χαρά είναι απόλυτα ουσιώδης επειδή, δίχως αμφιβολία, αποτελεί καρπό της παρουσίας του Θεού.

Δεν μπορεί κάποιος να γνωρίζει ότι υπάρχει Θεός και να μη χαίρεται. Μόνο σε σχέση με τη χαρά, ο φόβος του Θεού και η ταπείνωση είναι σωστά, γνήσια και καρποφόρα. Έξω από τη χαρά, όλα γίνονται δαιμονικά, μια βαθύτερη διαστροφή κάθε θρησκευτικής εμπειρίας. Μια θρησκεία φόβου. Θρησκεία της ψευτοταπείνωσης.

Θρησκεία της ενοχής: τα πάντα είναι πειρασμοί και παγίδες – όντως πολύ δυνατοί, όχι μόνο στον κόσμο, αλλά και μέσα στην Εκκλησία. Οι «θρησκευόμενοι» άνθρωποι, κατά κάποιο τρόπο, βλέπουν τη χαρά με υποψία.

Πρώτη και κύρια πηγή όλων των πραγμάτων είναι το «ευλόγει η ψυχή μου τον Κύριον…». Ο φόβος της αμαρτίας δεν ...

Μην γονατίζεις τον αδελφό σου, αλλά γονάτισε για τον αδελφό σου




 Όπως ακριβώς ο Χριστός αγκαλιάζει όλους τους ανθρώπους, έτσι η και μάνα Εκκλησία αγκαλιάζει κάθε άνθρωπο που θέλει να συναντηθεί με τον Χριστό.


Κανείς μας αδελφοί μου δεν έχει το δικαίωμα να εμποδίζει τον οποιοδήποτε άνθρωπο που θέλει να γνωρίσει τον Χριστό. Και αυτό το λέγω διότι πολλές φορές με την συμπεριφορά μας, εμείς οι "καλοί χριστιανοί", οι ηθικοί, καθαροί και καλοί οικογενειάρχες, οι δίκαιοι επαγγελματίες εύκολα σαν τους Φαρισαίους ζητούμε την τιμωρία των αμαρτωλών, ζητούμε την απόρριψή τους διακατεχόμενοι από μία κοσμική δικαιοσύνη. Και όλα αυτά διότι και εμείς οι ίδιοι δεν έχουμε καταλάβει τί ήρθε και έκανε ο Χριστός, τί είναι η Εκκλησία Του και πώς καλούμαστε και εμείς να ζήσουμε για να εισέλθουμε στην Βασιλεία του Θεού.
Μένουμε στην επιφάνεια των πραγμάτων. Όπως οι Φαρισαίοι που τηρούσαν τον νόμο αλλά ήταν βδέλυγμα στα μάτια του Θεού έτσι και εμείς, πολλές φορές τηρούμε τον νόμο, την επιφάνεια της χριστιανικής ζωής και ενώ νομίζουμε ότι είμαστε εντάξει απέναντι στο Θεό πολλές φορές ζούμε αντίχριστα και αντιεκκλησιαστικά.

Το Εκκλησιαστικό βίωμα το έχουμε μετατρέψει σε μία ρηχή θρησκευτικότητα, και την πνευματική ζωή την οριοθετούμε στην τήρηση κάποιων κανόνων και εντολών και τίποτα παραπάνω. Βγάζουμε από την ζωή μας την υπομονή, την ανεκτικότητα προς τους άλλους, απορρίπτουμε την συγκατάβαση και την κατανόηση, ούτε λόγος για συγχώρεση και ομόνοια.
Πολλές φορές ακούω να λέγεται από "καλούς χριστιανούς" αυτός ο αντίχριστος λόγος: "πάτερ εγώ είμαι σωστός και καλό, απαιτώ και από τους άλλους να είναι αλλιώς να πάνε απο κει που ήρθαν".
Τί χριστιανός είσαι εσύ που απαιτείς από τους άλλους; Ποιος είσαι εσύ που...