Όταν έχουμε το Χριστό στην καρδιά μας, είμαστε ευχαριστημένοι με το καθετί

 

Οι θλίψεις μας γίνονται γλυκιές, η φτώχεια δεν μας πειράζει, οι στενοχώριες μεταβάλλονται σε χαρά.

Όταν όμως ο Χριστός είναι έξω από την καρδιά μας, τίποτε δεν μας ικανοποιεί και σε τίποτε δεν μπορούμε να βρούμε ανάπαυση και παρηγοριά. Ούτε στην υγεία του σώματος, ούτε...

Το αποτύπωμα του "Λέανδρου " στο Ιερό Μετόχιο Αγίου Παντελεήμoνoς Κοκκιναρά - Πεντέλης

 

Ο " Λέανδρος κράτησε κλειστό σήμερα (19 / 01/ 2021) το Ιερό Μετόχιο του Αγίου Ενδόξου  

Μεγαλομάρτυρος  και  Ιαματικού Παντελεήμονος Κοκκιναρά Πεντέλης - Αττικής.

Ανοικτό όμως ήταν το στεγασμένο Προσκυνητάρι που βρίσκεται εκτός και αριστερά της 

κεντρικής (εξωτερικής) πύλης του Ιερού Μετοχίου και οι πιστοί, αψηφώντας τις καιρικές  

συνθήκες είχαν την ευκαιρία να προσευχηθούν στον Άγιο, να ανάψουν κεριά

για ζώντες & κεκοιμημένους αδελφούς και να....

Έφυγε από την Ζωή ένας ακούραστος εργάτης και δούλος του Θεού. πατέρα Βασίλειε, ΚΑΛΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ!

Σήμερα 19 Ιανουαρίου γιορτάζουν

 

Τα μέτρα του ιου και το εσώτατο υπαρξιακό άγχος

 Τα μέτρα του ιού τα παίρνω προσωπικά, σαν να στρέφονται αποκλειστικά εναντίον μου, ενώ είναι εναντίον όλων. Εξηγούμαι.: Καθεμιά προσωπικότητα έχει τα χαρίσματά της. Το χαμόγελο όμως είναι χάρισμα του Θεού, σε όλους. Δεν υπάρχει κανείς να μην είναι πιο όμορφος όταν χαμογελάει Γιατί και οι άνθρωποι, ως ζώα, έχουμε κάτι από την μοχθηρία του ζώου. Αν δεν είχαμε το γέλιο και το χαμόγελο, δεν θα διαφέραμε σε τίποτε από τα ζώα. Το φίμωτρο σκοτώνει το γέλιο και το χαμόγελο. Είναι βέβαιο ότι η ιστορία θα το καταγράψει ως "χαμογελο-απαγόρευση", όπως έκανε με την απαγόρευση των ποτών στην Αμερική, η οποία έμεινε στην ιστορία ως "ποτο-απαγόρευση", ώσπου να εξαφανιστεί και να μην μείνει τίποτε από αυτό, πέραν της κακίας του. Με την απαγόρευση του χαμόγελου και όσο αυτή ισχύει, η ελευθερίαθα εκτιμάται με την αξία των εκατόν ογδόντα ευρώ του προστίμου. Επί τουρκοκρατίας, μπορούσες να διαλέξεις να γίνεις τούρκος ή να πληρώσεις και να μείνεις ελεύθερος. Εκτιμάται δηλαδή και στο καθεστώς αυτό η ελευθερία με την χρηματική αξία. Τί μπορούσαν να καταλάβουν οι κατακτητές από τα λόγια των αγωνιστών "καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή παρά σαράντα χρόνους σκλαβιά και φυλακή." Η μάσκα, ακριβέστερον ειπείν, το φίμωτρο, που σκεπάζει το πρόσωπο έχει πραγματικά προσωπικό χαρακτήρα, ιδίως σε...

οι Νεομάρτυρες και το αίμα τους είναι οι χορηγοί της ΛΕΥΤΕΡΙΑΣ μας 200 χρόνια μετά την απόφαση μας να επιλέξουμε ΧΡΙΣΤΟ και Ελλάδα. Τι είπε ο Νεομάρτυρας Άγιος Γεώργιος ο εξ Ιωαννίνων;

 Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

Ευτυχώς βρέθηκε ο Όσιος Νικόδημος ο Αγιορείτης να μαζέψει τα άγια αίματα των Νεομαρτύρων του 21 στα συναξάρια του και να μας πει " με τούτα ποτίζεστε μέχρι σήμερα"

Με όλα τα νεοποχίτικα βεγγαλικά των εορτασμών για τα 200 χρόνια της ΛΕΥΤΕΡΙΑΣ μας προσπαθούν να μας κάνουν να  αποστραφούμε (σιχαθούμε) τα ιερά και τα όσια , κάνοντας τα  άνοστα κυρίως στις νέες γενιές που "πλάθονται"   για να συμβιώσουν με το έκτρωμα του πολιτισμού  της ισοπέδωσης όλων των πανανθρώπινων αξιών.

Η  βιωματική  ψυχογραφία  της ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ του 1821 που την φοβούνται για το 2021 είναι  η ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ του ανθρώπου να νοηματοδωτήσει την πραγματική  ευτυχία του στην αξία της ειρήνευσης του βίου και της προόδου.

Αλλά τα θηρία , πάντα θεριά και πάντα τα ίδια διαχρονικά.

Άλλοι κατέδιδαν τους Νεομάρτυρες της ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ στους τούρκους και άλλοι (κυρίως τουρκαλβανοί) ελάμβαναν εντολή για να αποκτείνουν με χαντζάρες  τα άγια σφάγεια.

Από παιδιόθεν στα ακούσματα μας στους περιώνυμους εκφωνηθέντες πανηγυρικούς  λόγους ακούμε για αίματα που πότισαν το δέντρο της ΛΕΥΤΕΡΙΑΣ από όλο το φάσμα των εξουσιών , αλλά εκείνο που βλέπαμε και βλέπουμε και μακάρι να μην δούμε άλλο , είναι ότι "ποτιζόταν"  με το άγιο αυτό  αίμα οι τσέπες και οι θέσεις των αθλίων εκείνων που καπηλεύονται μέχρι και σήμερα τα ιερά και τα όσια μας προς ίδιον όφελος ανέλιξης.

Δεν τους έφτανε μόνο αυτό, αλλά αφού γλυκάθηκαν  πήραν εντολές να σβήσουν ολάκερα κομμάτια ιστορίας ή να τα παραδώσουν μαζί με άγια ονόματα περιοχών   στους  διαχρονικούς δημίους μας.

Σήμερα όμως μήπως θέλουν να παραδώσουν και ολόκληρα εν δυνάμει κυριαρχικά δικαιώματα, όπως βαυκαλίζονται να τα ονομάζουν έτσι  εν όψει της επετείου των 200 χρόνων της εξ-Ανάστασης του Έθνους μας;

Προσέξτε μια μοίρα θλιβερή να μην επαναληφθεί ...

Τα 100 χρόνια της επετείου αυτής δηλ. το 1921,  ας πούμε ότι τα γιορτάσαμε με την ωρίμανση τότε   της πλεκτάνης των δήθεν φίλων μας που προετοίμασε την ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ την επόμενη χρονιά το 22.

Μην φοράτε τα γιορτίνα σας, αρκούν οι  μάσκες που σας έβαλαν, μας περιμένουν άλλα...πολλά άλλα θλιβερά και μετά πραγματικά εορταστικά δίχως μάσκες.

 Βλέπουμε τι  σκαρφίστηκαν  για την πατρίδα τόσα χρόνια αυτοί που διαφημίζονται ως σώστες μας. 

" θέλουν να τελειώνουν με την Ελλάδα; " 

" θέλουν να την μειώσουν παντού , να καταπιούν το άγιο χώμα της με συμφωνίες , να μειώσουν τον Ελληνικό πληθυσμό , να τον εξανδραποδίσουν στην ξενιτειά ... θέλουν , θέλουν πολλά και μόλις άρχισαν  να υλοποιούν τις ανομίες τους έπεσαν οι μάσκες. φυσικά  όχι οι προστατευτικές για τον ξενόφερτο ιό της ανομίας και της πανδημίας; " 

Πάμε τώρα σε αυτά που είναι απίστευτα, αλλά βιωματικά.

Βαρυχειμωνιά είχε πλακώσει τέτοιες ημέρες   όχι πολλά χρόνια πριν   στην Δυτική Μακεδονία. Ήταν οι χρονιές  που "έψηναν" στα κάστανα την συμφωνία των Πρεσπών. 

Η Εγνατία οδός φρακαρισμένη στο χιόνι και μετά δυσκολίας γινόταν η κυκλοφορία με αλυσίδες.

Κάποιος αδελφός είχε μια υποχρέωση  στην όμορφη πόλη των Γρεβενών της Ελληνικοτάτης Μακεδονίας μας ( για να μην ξεχνιόμαστε ) και επέστρεφε στην Θεσσαλονίκη.

Λίγο έξω από τα Γρεβενά εκεί στον κόμβο με το χωριό του ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ που η παράδοση το θέλει γενέτειρα του Αγίου Νεομάρτυρος εξ Ιωαννίνων , σταμάτησε για να βάλει αλυσίδες.

Τα χέρια του είχαν παγώσει και δυσκολευόταν, αλλά μόλις σήκωσε τα μάτια μπροστά στο καπό, βλέπει ένα παλληκαράκι με λεπτό μουστακάκι να του χαμογελάει και να του προτείνει να τον βοηθήσει.

Πράγματι όλα τελείωσαν στο άψε - σβήσε.

Ευχαριστώντας το παλληκάρι αυτό, άκουσε να του λέει: 

" αν πας Θεσσαλονίκη, μπορείς να με πάρεις και εμένα , θέλω να πάω στον ΑΓΙΟ ΔΗΜΗΤΡΙΟ για να τον προσκυνήσω."

Τάχασε ο οδηγός , το μυαλό του κατακλύστηκε από σκέψεις διάφορες 

"τόσες ώρες με έναν άγνωστο και που ξέρεις τι είναι και τι μπορεί να σου κάνει στην διαδρομή;"  

Βλέποντας όμως το καθαρό πρόσωπο του νέου δεν...

Παραδοσιακές χοιρινές τσιγαρίδες..." τα καλαμαράκια του βουνού "

 

Μπορεί, η  διαχείριση της πανδημικής νόσου του κορονοϊού ( Covid - 19 )

να μας έχει περιορίσει στα σπίτια μας, δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε την Ορθόδοξη πίστη 

και τις εθνικές  παραδόσεις μας.

Παραδοσιακή είναι και η  παρασκευή  της  " χοιρινής  τσιγαρίδας ", έθιμο αρκετών περιοχών της πατρίδας μας 

( Ξηρόμερου Αιτωλοακαρνανίας, Ευρυτανίας ,  Αργιθέας   Αγράφων,  Καρδίτσας ,Τρικάλων, Καλαμπάκας

Βοΐου Κοζάνης...).

Παλαιότερα ήταν έθιμο του " Δωδεκαημέρου " και προερχόταν από το οικόσιτο χοιρινό της κάθε οικογένειας,

αφού τότε δεν υπήρχαν στα χωριά κρεοπωλεία. 

Σήμερα η συνταγή αυτή μπορεί να παρασκευαστεί από τον Δεκέμβριο μέχρι και τον Φεβρουάριο,

με τον ακόλουθο τρόπο:

*Σε χάλκινη επικασσιτερωμένη ( γανωμένη  ) κατσαρόλα, βάζουμε μέχρι την μέση, 

χοιρινή πανσέτα  χωρίς κόκαλο κομμένη  σε κύβους ( όπως τα λουκούμια ).

* Προσθέτουμε λίγο κρύο νερό, χωρίς να σκεπάσει το κρέας.

* Προσθέτουμε λίγη ρίγανη και όσο αλάτι επιθυμούμε.

* Ξεκινάμε με δυνατή φλόγα ( ηλεκτρικό μάτι, υγραέριο ή ξύλα ).

* Όταν εξατμιστεί το νερό και αρχίζει να λιώνει το λίπος χαμηλώνουμε την φλόγα.

* Όλη την διάρκεια της παρασκευής ανακατεύουμε το κρέας, με ξύλινη κουτάλα

για να μην κολλήσει στον πάτο του σκεύους.

*Όταν αρχίζουν και ροδίζουν οι " τσιγαρίδες " και ξεροψηθούν τις βγάζουμε με μια τρυπητή κουτάλα

και προσθέτουμε λεμόνι.

 Καλή όρεξη...

Το υγρό που μένει στο σκεύος είναι λίπος ( λίγδα το έλεγαν οι παλαιοί ) και  παλαιότερα το

χρησιμοποιούσαν  για μαγείρεμα ή για καύσιμο φωτισμού.

Το λίπος όπως και τα χρησιμοποιημένα φυτικά έλαια δεν τα απορρίπτουμε στον νεροχύτη του σπιτιού μας,

αλλά σε ειδικούς κάδους ανακύκλωσης!

Κείμενο - Φωτογραφίες : Σπύρος  Θεοδ.  Κουτσοχρήστος 

Γιατί πρέπει να μάθουμε τα Αρχαία Ελληνικά; - Πατήρ Αθανάσιος Μυτιληναίος ☦️

 

Κυριακή ΙΒ’ Λουκά: Η θεραπεία των δέκα λεπρών († Μητροπολίτης Σουρόζ Αντώνιος Bloom)

 

Εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος

Τὸ Εὐαγγέλιο εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ πρὸς ἐμᾶς, καὶ ἂν καὶ δὲν θυμόμαστε συνεχῶς τὴν ἀνάγκη ποὺ ἔχουμε νὰ εἴμαστε εὐγνώμονες, πῶς μποροῦμε νὰ ἀνταποκριθοῦμε μὲ εὐγνωμοσύνη σ’ ὅ,τι τὸ Εὐαγγέλιο φέρνει στὴ ζωή μας; Ὁ Θεὸς τόσο ἀγάπησε τὸν κόσμο ὥστε πρόσφερε τὸν μονογενῆ Του Υἱὸ γιὰ νὰ σωθεῖ ὁ κόσμος· καὶ ὁ Υἱὸς πρόσφερε ἐλεύθερα τὸν ἑαυτό Του σὲ μᾶς μέσα ἀπὸ τὴν κυρίαρχη ἐλευθερία τῆς Θεότητάς Του· κανεὶς δὲν ἔχει ἀφαιρέσει ἀπὸ Ἐκεῖνον τὴ ζωὴ- αὐτὰ εἶναι τὰ λόγια Του· πρόσφερε τὴ ζωή Του, ἐλεύθερα, πρόθυμα γιὰ νὰ ζήσουμε ἐμεῖς.

Καὶ σήμερα στὸ Εὐαγγέλιο βλέπουμε ἕνα μικρὸ παράδειγμα τοῦ τρόπου, ποὺ τὶς περισσότερες φορὲς, δεχόμαστε τὰ δῶρα τοῦ Θεοῦ. Δέκα ἄνδρες ἦλθαν στὸν Κύριο, μὲ καλυμμένο τὸ σῶμα τους ἀπὸ τὴ λέπρα, καταδικασμένοι σ’ ἕνα σκληρὸ θάνατο, ἀλλὰ ποὺ εἶχαν ἐπίσης ἀπορριφθεῖ σύμφωνα μὲ τὸ τυπικό τῆς κοινωνίας ἀπὸ τοὺς δικούς τους ἀνθρώπους ἐξαιτίας τῆς ἀκαθαρσίας αὐτῆς τῆς μολυσματικῆς ἀσθένειας. Ἦλθαν πρὸς Αὐτόν, στάθηκαν σὲ ἀπόσταση, ἐπειδὴ γνώριζαν ὅτι σύμφωνα μὲ τὸν Ἑβραϊκὸ Νόμο δὲν εἶχαν κανένα δικαίωμα, νὰ ἔλθουν κἄν κοντά Του, νὰ τὸν ἀκουμπήσουν. Καὶ ζήτησαν ἔλεος. Καὶ ὁ Θεὸς τοὺς ἔστειλε στοὺς ἱερεῖς γιὰ νὰ τοὺς φανερώσουν δεῖγμα τῆς εὐγνωμοσύνης τους γιὰ τὴν ἴαση ποὺ εἶχαν δεχτεῖ· καὶ πίστεψαν τὰ λόγια Του καὶ πῆγαν, καὶ θεραπεύτηκαν πρὶν πραγματοποιήσουν τὸν σκοπό τους. Θὰ περιμέναμε νὰ τρέξουν πίσω, νὰ πέσουν στὰ πόδια τοῦ Χριστοῦ, νὰ τὸν ἀγγίξουν σὲ ἔνδειξη εὐγνωμοσύνης- ὄχι… Κανείς τους δὲν ἐπέστρεψε· τοὺς ἦταν ἀρκετὸ ποὺ θεραπεύτηκαν: αὐτὸ ἦταν ποὺ χρειάζονταν ἀπὸ τὸν Θεό. Ὡστόσο, ἕνας ἀπὸ αὐτούς, ἐπέστρεψε καὶ ἦλθε νὰ εὐχαριστήσει τὸν Κύριο.

Δὲν εἶναι μία εἰκόνα τούτη ἡ παραβολὴ γιὰ τὸν τρόπο ποὺ τόσο συχνὰ φερόμαστε; Προσευχόμαστε· ζητᾶμε ἀπὸ τὸν Κύριο κάτι ποὺ μᾶς ἐνδιαφέρει: μπορεῖ νὰ μὴν εἶναι ζήτημα ζωῆς καὶ θανάτου, ἴσως νὰ εἶναι ἁπλὰ κάτι ποὺ τόσο πολὺ χρειαζόμαστε· ἢ ποὺ δὲν χρειαζόμαστε τόσο πολύ, ἀλλὰ ποὺ ἔχουμε τόσο μεγάλη λαχτάρα γι’ αὐτό. Καὶ τότε μᾶς δίνεται αὐτὸ ποὺ ζητᾶμε· καὶ παίρνουμε τὸ δῶρο, καὶ ὁρμᾶμε στὴ ζωὴ μὲ τὸ δῶρο στὰ χέρια, ὁρμᾶμε στὴ ζωὴ ἐπειδὴ μᾶς εἶναι ἀρκετὸ ποὺ...

Ιερά Μονή Γρηγορίου: Θεία Μετάληψις χωρίς ολιγοπιστία

 ΘΕΙΑ ΜΕΤΑΛΗΨΙΣ ΧΩΡΙΣ ΟΛΙΓΟΠΙΣΤΙΑ

Ἱεράς Μονής Ὁσίου Γρηγορίου

Μέσα στό κλῖμα τοῦ γενικευμένου φόβου, τό ὁποῖο προκάλεσε ἡ πανδημία τοῦ κορωνοϊοῦ, ἀμφισβητήθηκε ὁ παραδεδομένος τρόπος τῆς θείας Μεταλήψεως. Ἄνθρωποι πού δέν καταλαβαίνουν τί εἶναι ἡ Ἐκκλησία, ἀδιάφοροι ἤ ἐχθρικοί πρός τήν χριστιανική πίστι, ἔριξαν καί καλλιέργησαν στόν φοβισμένο κόσμο τήν ἰδέα ὅτι ἡ κοινή λαβίδα πρέπει νά καταργηθῇ, διότι μπορεῖ νά μεταδώσῃ ἀσθένειες καί νά θέσῃ σέ κίνδυνο τήν δημόσια ὑγεία. Ἔτσι, δυστυχῶς, ἐπηρεάσθηκαν καί κάποιοι πιστοί ἄνθρωποι. Διστάζουν πιά νά μεταλάβουν ἀπό τήν ἴδια λαβίδα. Νομίζουν ὅτι κινδυνεύουν. Ἄλλοι πάλι δέν ἐπιτρέπουν σέ μέλη τῆς οἰκογενείας τους νά μεταλάβουν, φοβούμενοι τήν μετάδοσι τοῦ ἰοῦ στό σπίτι τους.

Ἡ ἰδέα βρῆκε ὑποστήριξι καί ἀπό θεολόγους, οἱ ὁποῖοι ἔγραψαν ὅτι πρέπει νά συγκαταβοῦμε στήν ἀδυναμία τῶν φοβισμένων συνανθρώπων μας· ὅτι εἶναι φιλανθρωπία τό νά μή τούς βάλουμε σέ κίνδυνο· ὅτι δέν εἶναι ἀρχαία παράδοσις ἡ λαβίδα· ὅτι δέν προσβάλλουμε τό Μυστήριο μέ τούς ἐναλλακτικούς τρόπους μεταλήψεως· καί ὅτι, τέλος πάντων, ἦρθε ἡ ὥρα νά καταργηθῇ «αὐτός ὁ ἀπολίτιστος τρόπος τῆς Μεταλήψεως διά λαβίδος».

Εἶναι φανερό ὅτι ὁ κακομήχανος διάβολος ἔβαλε τήν Ἐκκλησία σέ νέα δοκιμασία. Ἔσπειρε πρῶτα στήν ψυχή μας τόν φόβο, τήν ὀλιγοπιστία καί τήν ἀμφιβολία, ὅτι δῆθεν κινδυνεύουμε ἀπό τήν θεία Μετάληψι, καί κατόπιν ἔβαλε ἀνθρώπους νά ἐξευγενίσουν τήν ὀλιγοπιστία μας καί νά τήν ὀνομάσουν ἄλλοτε συγκατάβασι καί ἄλλοτε ἀγάπη καί ἐνδιαφέρον γιά τούς συνανθρώπους μας. Ἔβαλε καί κάποιους ἄλλους νά ἀποδομήσουν τήν πίστι μας στό ὑπερφυές καί θεῖο Μυστήριο τῆς Θείας Κοινωνίας, νά πιστέψουμε δηλαδή ὅτι μπορεῖ νά γίνῃ μέσο διασπορᾶς ἀσθενειῶν. Μέ τέτοιους φόβους τοποθετήσαμε φίλαυτα τήν ὑγεία μας πάνω καί ἀπό τήν πρώτη ἐντολή τοῦ Θεοῦ, πού ὁρίζει νά ἀγαπᾶμε τόν Θεό «ἐξ ὅλης τῆς καρδίας καί ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς καί ἐξ ὅλης τῆς διανοίας καί ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος» μας[1]. Ἐπιθυμοῦμε νά Τόν μεταλαμβάνουμε ἀμφισβητώντας Τον!

Τίς σκέψεις πού ἀκολουθοῦν τίς προσφέρουμε στούς ἀδελφούς μας χριστιανούς πού ἀγαποῦν τόν Χριστό, πού θέλουν νά ζοῦν στήν Ἐκκλησία μέ γνήσιο καί αὐθεντικό τρόπο, πού ποθοῦν τήν ἐν Χριστῷ σωτηρία τους, ἀλλά φοβοῦνται καί διστάζουν νά μεταλάβουν μέ τήν παραδοσιακά γνωστή μας ἁγία λαβίδα.

α΄. Ὁ ἀθέλητος φόβος, ὅτι θά ἀρρωστήσουμε ἤ θά πεθάνουμε, εἶναι συγγνωστός, ἀφοῦ ἀκόμη δέν ἔχουμε ἀποκτήσει βιωματική «πεῖρα τῆς Ἀναστάσεως»[2]. Ἡ ἀσθένεια γεννᾶ ὑπαρξιακό φόβο θανάτου, ὁ ὁποῖος ὑπερβαίνεται μόνο μέ...