1) Η νηστεία των παθών
Κατά τον Μέγα Βασίλειο, «αληθινή νηστεία είναι η αποχή από το κακό». Δεν αρκεί να νηστεύει το στομάχι, πρέπει να νηστεύει η γλώσσα (από την κατάκριση), τα μάτια (από την πονηριά) και ο νους (από τους κακούς λογισμούς).
2) Σύνδεση με την Προσευχή.
Η νηστεία χωρίς προσευχή είναι απλώς μια «δίαιτα». Είναι τα...
Σε μια συγκινητική εκδήλωση μαθητές και εκπαιδευτικοί στο Λύκειο Κοκκινοχωριών τίμησαν το πρωί της Πέμπτης (26/2) τη μνήμη του 23χρονου Κυπριανού Παπαϊωάννου, που έχασε τη ζωή του στο τραγικό σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη πριν από τρία χρόνια.
Οι μαθητές συγκεντρώθηκαν στην αυλή του σχολείου, στο οποίο είχε φοιτήσει ο Κυπριανός. Η πιο συγκινητική στιγμή ήταν όταν παιδιά του σχολείου τραγούδησαν το «Για πού το ‘βαλες καρδιά μου» του Ορφέα Περίδη, που ήταν το αγαπημένο τραγούδι του Κυπριανού. Ο διευθυντής του σχολείου μίλησε για το ήθος και την ευγένεια του αδικοχαμένου φοιτητή.
Ο 23χρονος, που σπούδαζε στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, είχε μεταβεί στην Αθήνα, προκειμένου να συναντήσει την αρραβωνιαστικιά του, η οποία έσπευσε από την Κύπρο. Μετέβησαν σε νησί της Ελλάδας και επιστρέφοντας η κοπέλα ταξίδευσε στην Κύπρο, ενώ ο 23χρονος επιβιβάστηκε στο μοιραίο τρένο που εκτελούσε το δρομολόγιο Αθήνα-Θεσσαλονίκη, το οποίο λίγο μετά τις έντεκα το βράδυ της 28ης Φεβρουαρίου 2023 συγκρούστηκε με εμπορική αμαξοστοιχία, που έκανε την αντίθετη διαδρομή.
Η κοινότητα Αυγόρου είχε παγώσει, όταν έγινε γνωστό πως ανάμεσα στους αγνοούμενους ήταν ένα από τα έξι παιδιά του ιερέα της κοινότητας Χριστόδουλου Παπαϊωάννου. Η σορός του άτυχου Κυπριανού ταυτοποιήθηκε λίγα εικοσιτετράωρα αργότερα, βυθίζοντας στο πένθος τα Κοκκινοχώρια.
(Ευαγγέλιο: Ιωαν. α΄ 43-51)
Πόσο μεγάλη, πόσο φοβερή είναι η παρουσία του Θεού! Πόσο μεγάλη και πόσο φοβερή είναι η παρουσία του ζώντος Θεού!
Οι αγγελικές δυνάμεις στέκονται μπροστά Του με φόβο και τρόμο. Τα σεραφείμ κρύβουν τα πρόσωπα τους με τις φτερούγες τους μπροστά στο αστραφτερό φως και το ανέκφραστο κάλλος της παρουσίας Του.
Πόσο λαμπρός είναι ο ήλιος! Πόσο εντυπωσιακό είναι το έναστρο στερέωμα! Πόσο δυνατός είναι ο ταραγμένος ωκεανός! Πόσο μεγαλόπρεπα είναι τα γιγαντιαία βουνά! Πόσο φοβερά είναι τα κεραυνοφόρα σύννεφα και τα πύρινα ηφαίστεια! Πόσο ευχάριστες είναι οι ανθοφορημένες κοιλάδες με τις χιλιάδες πηγές και τα διάσπαρτα λευκά κοπάδια τους. Κι όλ’ αυτά δεν είναι παρά έργα των χεριών του Θεού. Είναι έργα που φτιάχτηκαν από τον αθάνατο Δημιουργό. Κι αν η κτίση είναι τόσο όμορφη, πώς πρέπει να είναι ο Δημιουργός;
Αν η καρδιά του ανθρώπου γεμίζει με δέος, χαρά ή δάκρυα μπροστά στη δημιουργία του Θεού, πώς πρέπει να νιώθει μπροστά στον παντοδύναμο και ζώντα Δημιουργό;
Πώς μπορεί ένα θνητό ον να σταθεί κοντά στον...
Ευτυχία είναι όταν χαίρεσαι και δοξολογείς γι αυτά που έχεις και δεν αγκομαχείς, ούτε θλίβεσαι για όσα ονειρεύεσαι ότι θα έπρεπε να έχεις.
Ζήσε την κάθε σου μέρα απλά, ευχαριστιακά, χωρίς αγωνιώδη μέριμνα για το μέλλον.
Μή φαντάζεσαι τα ανύπαρκτα, αλλά φρόντισε να αξιοποιήσεις τα παρόντα.
Να είσαι νηφάλιος, συνετός, εργατικός και προνοητικός. Πρόσεχε τον εαυτό σου.
Απόθεσε με εμπιστοσύνη τη ...
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς
Απάντηση: Σε κάποια θλιμμένη μητέρα, για τα “κακά” παιδιά.
Παραπονείστε, αλίμονο, για τα ίδια σας τα παιδιά!
Εκτός από το σχολείο τους, πληρώνατε ιδιαίτερους δασκάλους για να τα διδάξουν να παίζουν πιάνο και να μιλούν γαλλικά. Και τώρα σας έχουν πάρει το κεφάλι με το πιάνο.
Και όταν μεταξύ τους μιλάν τα γαλλικά, κοροϊδεύουν. Νοιώθετε ότι συζητούν άσχημα για το πρόσωπό σας.
Κάποιο Σάββατο θελήσατε να πάτε στο κοιμητήριο για να ...
*Η Μεγάλη Σαρακοστή ξεκίνησε και τι πιο ωφέλιμο από τους λόγους των Αγίων μας για το πως πρέπει να προετοιμαστούμε και να αγωνιστούμε.
-Γέροντα, πῶς θά μπορέσω τὴν Σαρακοστὴ νὰ ἀγωνισθῶ περισσότερο στὴν ἐγκράτεια;
-Οἱ κοσμικοὶ τώρα τὴν Σαρακοστὴ προσέχουν κατὰ κάποιον τρόπο τὴν ἐγκράτεια, ἐνῶ ἐμεῖς οἱ μοναχοὶ πάντα πρέπει νὰ προσέχουμε. Τὸ κυριώτερο ὅμως ποὺ πρέπει νὰ προσέξει κανεὶς εἶναι τὰ ψυχικά πάθη καὶ μετὰ τὰ σωματικά. Γιατί, ἂν δώσει προτεραιότητα στὴ σωματικὴ ἄσκηση καὶ δὲν κάνει ἀγώνα, γιὰ νὰ ξεριζωθοῦν τὰ ψυχικὰ πάθη, τίποτε δὲν κάνει. Πῆγε μία φορὰ σὲ ἕνα μοναστήρι ἕνας λαϊκὸς στὴν ἀρχὴ τῆς Σαρακοστῆς καὶ κάποιος μοναχός τοῦ φέρθηκε ἀπότομα, σκληρά. Ἐκεῖνος ὅμως ὁ καημένος εἶχε καλὸ λογισμὸ καὶ τὸν δικαιολόγησε. Ἦρθε μετὰ καὶ μοῦ εἶπε: «Δὲν τὸν παρεξηγῶ, Πάτερ. Ἦταν βλέπεις ἀπὸ τὸ τριημέρι!». Ἂν τὸ τριημέρι ποὺ ἔκανε ἦταν πνευματικὸ θὰ εἶχε μία γλυκύτητα πνευματικὴ καὶ θὰ μιλοῦσε στὸν ἄλλο μὲ λίγη καλοσύνη. Ἀλλὰ αὐτὸς ζόριζε ἐγωϊστικὰ τὸν ἑαυτό του νὰ κάνει Τριήμερο, καὶ γι’ αὐτὸ ὅλα τοῦ ἔφταιγαν.
-Γέροντα, τί νὰ σκέφτομαι τὴν Σαρακοστή;
-Τὸ Πάθος, τὴν θυσία τοῦ Χριστοῦ νὰ σκέφτεσαι. Ἂν καὶ ἐμεῖς οἱ μοναχοὶ πρέπει συνέχεια νὰ ζοῦμε τὸ Πάθος τοῦ Χριστοῦ, γιατί μᾶς βοηθοῦν σ’ αὐτὸ κάθε μέρα τὰ διάφορα τροπάρια, ὅλες οἱ Ἀκολουθίες.
Τὴν Μεγάλη Τεσσαρακοστή μᾶς δίνεται ἡ μεγαλύτερη εὐκαιρία γιὰ νὰ…
ἀγωνισθοῦμε καὶ νὰ συμμετέχουμε ἐντονότερα στὸ σωτήριο Πάθος τοῦ Κυρίου μας, μὲ μετάνοια καὶ μὲ μετάνοιες, μὲ ἐκκοπὴ τῶν παθῶν καὶ ...
Το να γνωρίζουμε την πονηρία των ανθρώπων, δηλαδή το κακό που κάνουν οι άλλοι, μικρό ή μεγάλο, μας αλλοιώνει την λογική, μας εξασθενίζει τις δυνάμεις μας, διότι δεν συμμαρτυρεί με τον Θεό. Τελικά έχουμε αδιαλείπτως έναν πειρασμό μπροστά μας.
Γι’ αυτό δεν πρέπει να θέλουμε να μαθαίνουμε, να γνωρίζουμε τί κάνει ο άλλος. Αν έρθουν αν μου μιλήσουν για άλλους, θα τους κλείσω το στόμα ή θα σηκωθώ να φύγω. Και αν κάποιος έρθει να μου πει τον πόνο του, θα του πω, δεν έχεις Γέροντα; στον Γέροντά σου να μιλήσεις. Και αν μου απαντήσει ότι δεν έχει, θα του πω: Να βρεις! Εγώ δεν είμαι Πνευματικός… πήγαινε να βρεις έναν Πνευματικό που θα μπορεί να σε παρακολουθεί. Ξέφυγε δηλαδή εσύ την αμαρτία του άλλου. Όσο μένεις άτρωτος από τα κακά του άλλου, τον βοηθάς.
Διότι , μόλις ο άλλος σου πει κάτι κακό, αμέσως...
