Μπορεί να πηγαίνεις τακτικά εκκλησία, να διαβάζεις Θεολογικά βιβλία, να έχεις εικόνες αγίων στο σπίτι σου, κομποσχοίνια στα χέρια σου, να δίνεις ελεημοσύνη, να ακούς ομιλίες θεολογικές, να ταπεινολογείς και να μιλάς πνευματικά.
Όμως να είσαι θυμωμένος με τους άλλους. Στις δυσκολίες να μεμψιμοιρείς.
Να μην ικανοποίησαι με τα λεφτά που έχεις, με τις ανέσεις που έχεις, να νοιώθεις καταπιεσμένος, ανήσυχος, ανικανοποίητος με όλα και όλους, να βρίσκεσαι συνέχεια σε ...
Το μάνταλο που ξεσφηνώθηκε
~ Ο Γέροντας μου διηγήθηκε, σε μια επίσκεψή μου:
– Ήμουν στη σκήτη μας στο Άγιον Όρος. Εκεί, μια μέρα, οι υποτακτικοί μου βρίσκονταν σε εκνευρισμό, διότι ένας μάνταλος σφηνώθηκε στην πόρτα και δεν μπορούσαν να τον απελευθερώσουν.
Προσπαθούσαν, τον χτυπούσαν, τον τραβούσαν, θύμωναν, τίποτα, ο μάνδαλος εκεί, σφηνωμένος.
Τότε σηκώθηκα και τους είπα να τον αφήσουν σε μένα. Τον πρόσεξα καλά, έκανα μια απλή κίνηση και τον απελευθέρωσα.
Οι μοναχοί με κοίταζαν με θαυμασμό.
Τους λέω:
– Τι με κοιτάτε έτσι, βρε ευλογημένοι; Δεν ...
(Λουκ. ιστ’ 19-31)
Οι άνθρωποι αγωνίζονται για τα υπάρχοντά τους εδώ στη γη. Οι εξαντλητικοί και ανώφελοι διαπληκτισμοί τους δεν έχουν τέλος. Αχ, άνθρωποι! Πού ανήκετε; Είστε κοπάδι που μάχεστε για ένα βοσκοτόπι. Ο ιδιοκτήτης τόσο του κοπαδιού όσο και του λιβαδιού στέκεται και κοιτάζει με έκπληξη το κοπάδι του να διαπληκτίζεται για τη βοσκή του, όταν τόσο το κοπάδι όσο και η βοσκή ανήκουν σ’ εκείνον.
Οι άνθρωποι θυμούνται πολλά πράγματα. Ένα μόνο πράγμα δε θυμούνται ποτέ, όσο συχνά και να τ’ ακούνε: πως έρχονται γυμνοί σ’ αυτόν τον κόσμο, χωρίς να κουβαλάνε τίποτα μαζί τους, και γυμνοί ξαναφεύγουν.
Οι άνθρωποι μοιράζουν τη γη αυτή, αν και ποτέ σχεδόν δεν καταφέρνουν να το κάνουν σωστά. Προστατεύουν τα όρια της γης τους με τη ζωή τους. Και παρ’ όλα αυτά, τα σύνορα μετακινούνται. Το πιο φτηνό πράγμα συνήθως καταλήγει πολύ ακριβότερο. Οι άνθρωποι δε διαφωνούν σ’ αυτό, αλλά ...
iframe width="560" height="315" src="https://www.youtube.com/embed/K2LLGa6NVMU?si=Tz08eiHtluoi1vgW" title="YouTube video player" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share" referrerpolicy="strict-origin-when-cross-origin" allowfullscreen>
Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κρεστιάνκιν (1910-2006)
Η αντίστασή μας απέναντι στο μελλοντικό φόβο πρέπει να είναι μια και μοναδική: η πίστη μας στον Θεό, η ζωή μας σύμφωνα με την πίστη.
Όλες οι ταραχές, οι αναστατώσεις και οι συγχύσεις μπαίνουν στη ζωή μας με τόση εξουσία, επειδή δεν έχουμε ζωντανή πίστη, δεν έχουμε εμπιστοσύνη στον Θεό. Και όλα αυτά που είναι έργα του εχθρού εκτοπίζουν την ηρεμία του πνεύματος και την καλή ελπίδα. Να ζεις ήρεμα, να προσεύχεσαι στον Θεό και να Τον εμπιστεύεσαι. Υπάρχει περίπτωση να μην ξέρει ο Κύριος πώς να προφυλάξει τα τέκνα Του από χαλεπούς καιρούς; Φτάνει οι καρδιές μας να είναι πιστές σε Αυτόν.
…Η σκληρή ζωή είναι αυτή που καλύτερα από όλα διδάσκει την προσευχή. Να, στη φυλακή προσευχόμουν αληθινά και αυτό επειδή κάθε μέρα ήμουν στο κατώφλι του θανάτου.
Πολλοί, χάνοντας την ελπίδα στον Θεό και τη Μητέρα Του, εξαντλημένοι, συχνά κάνουν την ερώτηση: «Γιατί, για ποιο λόγο χρειαζόμαστε μια τόσο...
