Tο τραπέζι του γαστρίμαργου και το τραπέζι του φιλόθεου (Όσιος Ισαάκ ο Σύρος)

 Η συναναστροφή μας με τους αγωνιστές, κάνει και τα δύο μέρη να πλουτίσουν με τον πλούτο των μυστηρίων του Θεού. Όμως η αγάπη των ανθρώπων προς τους αμελείς και τους τεμπέληδες, τους κάνει να παραγεμίσουν με απληστία το στομάχι τους, καθώς κάθονται στο τραπέζι μαζί, και δεν μπορούν να συγκεντρώσουν το νου τους. Σε τέτοιους ανθρώπους, που είναι αμελείς, και αγαπούν τα συμπόσια, φαίνονται αηδή τα φαγητά χωρίς την παρέα τους. Λένε, μάλιστα, «αλίμονο σε κείνον που τρώει μόνος του, γιατί δεν πρόκειται να ευχαριστηθεί». Αυτοί λοιπόν οι άνθρωποι προσκαλούν ο ένας τον άλλον στα συμπόσια, και ανταμείβονται με τις προσκλήσεις αναμεταξύ τους, χωρίς αρχοντιά, σαν μισθωτοί. Φεύγε, αδελφέ μου, από τέτοιους ανθρώπους, και να μη θελήσεις με κανέναν τρόπο να συμφάγεις μαζί τους, κι αν ...

11 Αυγούστου: Η θαυματουργική διάσωση της Κέρκυρας από τον Άγιο Σπυρίδωνα

Έφτασε 11 του Αυγούστου και οι Κερκυραίοι θα ξεχυθούν για μια ακόμη φορά στους δρόμους, κατακλύζοντας κάθε σοκάκι που θα περάσει ο Άγιος, ο δικός τους Προστάτης.

Όλοι μα όλοι οι κάτοικοι του νησιού, όποιον κι αν ρωτήσεις έχει να σου διηγηθεί ένα μικρό ή ένα μεγάλο θαύμα του πολιούχου τους Αγίου.

Και σήμερα στις 11 Αυγούστου λιτανεύεται στην Κέρκυρα το σεπτό σκήνωμα του Αγίου Σπυρίδωνος, σε ανάμνηση της θαυματουργικής επέμβασης του Αγίου το 1716 μ. Χ., ο οποίος έδιωξε σε μία νύχτα τους χιλιάδες, χιλιάδων των Τούρκων εισβολέων και έτσι διέσωσε το νησί της Κέρκυρας.

Το 1716 η Κέρκυρα βρισκόταν στα χέρια των Βενετών, οι οποίοι την κατείχαν από το 1386. Επειδή, λοιπόν, οι Τούρκοι κινούνταν απειλητικά προς την Κέρκυρα, τότε στάλθηκε στο νησί ο Στρατηγός Ιωάννης Ματθίας Σούλεμπουργκ, προκειμένου να παρακολουθεί τις στρατιωτικές κινήσεις των Τούρκων, οι οποίοι από το 1431 επιχειρούσαν, κατά καιρούς, να την καταλάβουν.

Οι Τούρκοι την 24η Ιουνίου του 1716, ξεκίνησαν να πολιορκούν την Κέρκυρα. Οι μέρες περνούσαν και οι Κερκυραίοι δυσκολευόντουσαν από τον στενό κλοιό των Τουρκαλάδων.

Οι κάτοικοι της Κέρκυρας δεν απελπίστηκαν και ...

Μόνο ο Θεός το ξέρει – Διδακτική ιστορία

 Κάποτε ζούσε σ’ ένα χωριό κάποιος φτωχός γέροντας, ο οποίος είχε ένα όμορφο άλογο που τον βοηθούσε στις γεωργικές του ασχολίες και το οποίο ήταν τόσο όμορφο και δυνατό, ώστε ήταν γνωστό σε όλη τη γύρω περιοχή.

Κάποια μέρα, ένας πρίγκιπας που εντυπωσιάστηκε από τη φήμη και το παρουσιαστικό του αλόγου, θέλησε να το αγοράσει, προσφέροντας στον γέροντα ένα υπέρογκο ποσό.

Αυτός, όμως, αρνήθηκε να πουλήσει το αγαπημένο του άλογο, µε το οποίο είχε δεθεί τόσα χρόνια, και επέστρεψε στο χωριό του.

-“Μα καλά είσαι ανόητος;” ρωτούσαν οι συγχωριανοί του.
“Πούλα το άλογο για το καλό σου, θα πιάσεις πολλά χρήματα και θα είσαι ευτυχισμένος!”

-“Ααα, εμένα το άλογο με βοηθά στην εργασία μου…

Και ποιος ξέρει τι είναι καλό και...

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΣΤΟ ΤΟΚΙΟ: Ο ΟΡΚΟΣ ΤΟΥ ΙΠΠΟΚΡΑΤΗ ΣΤΑ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΚΟΣΜΕΙ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΤΗΣ ΙΑΠΩΝΙΑΣ

 Ένα εντυπωσιακό δείγμα βαθιάς εκτίμησης και σεβασμού προς τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό και την επιστημονική κληρονομιά της χώρας μας βρίσκεται στην καρδιά του Τόκιο. Στην πολυσύχναστη και γραφική περιοχή Οτσανομίζου, ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα και φωτογραφημένα σημεία της ιαπωνικής πρωτεύουσας, όπου οι σιδηροδρομικές γραμμές διασταυρώνονται πάνω από τον ποταμό Κάντα, κρύβεται μια μοναδική ελληνική γωνιά.

Όπως αναφέρει το GreeceJapan.com, στρέφοντας το βλέμμα κανείς προς το κτίριο του πρώην Ιατρικού και Οδοντιατρικού Πανεπιστημίου του Τόκιο, το οποίο μετά...

Ένα κομποσχοινι για... όποιον κατακρίνουμε....

 Γέρων Παρθένιος...Ηγουμενος Μονής Αγίου Παύλου Άγιον Όρος. Ομιλία στην τράπεζα.1 Μαρτίου 2023

 ...Όταν ήταν νέος μοναχός πήγε στον πνευματικό του τον ηγούμενο της Μονής του λέγοντας του ότι έχει το ακόλουθο πρόβλημα:

-Όταν κάθομαι με άλλους μοναχούς και μιλαμε ενώ είμαι ειρηνικός και δεν έχω κάτι μαζί με κανενα με πιάνει μια αναταραχή, λερωνωμε εσωτερικά και κατακρίνω και δεν μπορώ να το αποβάλλω.

Του λέει τότε ο πνευματικος: όποιον κατακρίνεις θα ...

Κυριακή Ιʼ Ματθαίου: Η δύναμη της πίστης (Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς)

 (Ματθ. ιζ 14-23) Από τη δημιουργία του κόσμου και του χρόνου όλοι οι λαοί της γης πίστευαν πως υπάρχει πνευματικός κόσμος, αόρατα πνεύματα. Πολ­λοί άνθρωποι όμως απομακρύνθηκαν από τη θεωρία αυτή κι αποδίδουν μεγαλύτερη δύναμη στα πονηρά πνεύματα, παρά στα αγαθά. Με την πάροδο του χρό­νου θεοποίησαν τα πονηρά πνεύματα, έχτισαν ναούς προς τιμή τους, προσέφεραν θυσίες και προσευχές και κατέφευγαν σ’ αυτά για κάθε πρόβλημά τους. Όσο περνούσαν τα χρόνια πολλοί άνθρωποι εγκατέλειψαν τελείως την πίστη τους στα αγαθά πνεύματα κι αφέ­θηκαν να πιστεύουν μόνο στα πονηρά, στους «κακούς θεούς», όπως τα ονόμαζαν. Ο κόσμος αυτός έμοιαζε πια με στάδιο, όπου άνθρωποι και πονηρά πνεύματα ανταγωνίζονταν μεταξύ τους. Τα πονηρά πνεύματα βασάνιζαν τους ανθρώπους όλο και περισσότερο, τους τύφλωναν πνευματικά, μόνο και μόνο για να σβήσουν από τη μνήμη τους την ιδέα του καλού Θεού και της μέγιστης και θεόσδοτης δύναμης των αγαθών πνευ­μάτων. Στις μέρες μας όλοι οι λαοί της γης πιστεύουν στα πνεύματα. Η πίστη αυτή από μόνη της είναι ορθή. Εκείνοι που απορρίπτουν τον πνευματικό κόσμο, το κάνουν επειδή η όρασή τους είναι μόνο σωματική κι έτσι δεν μπορούν να τον δουν. Ο πνευματικός κό­σμος όμως δε θα ήταν πνευματικός, αν ήταν ορατός στα σωματικά μάτια. Ο άνθρωπος που...

«Αγάπα κάθε άνθρωπο, αδιαφορώντας για την αμαρτία του. Εκείνο που θα βλέπεις σε κάθε άνθρωπο είναι η εικόνα του Θεού»

 Πνευματικές διδαχές του Αγίου Ιωάννη της Κρονστάνδης

Όπως ο Τριαδικός Θεός είναι μια ύπαρξη, έτσι πρέπει να είμαστε κι εμείς ενωμένοι σαν ένας άνθρωπος, ένας νους, μια θέληση, μια καρδιά, μια καλοσύνη, χωρίς την παραμικρή κοινωνία με το κακό.

Εκείνος που αγαπά τον Θεό και ενώνεται μαζί Του, κατά φυσική συνέπεια αγαπά και τον πλησίον και ενώνεται μαζί του. Γιατί ο πλησίον είναι εικόνα του Θεού.

Περισσότερο απ’ όλα να μαθαίνετε τη γλώσσα της αγάπης, την πιο ζωντανή, την πιο εκφραστική γλώσσα. Χωρίς αυτήν, η γνώση ξένων γλωσσών δεν ...παρέχει καμιάν ουσιαστική ωφέλεια.

Η σπατάλη είναι κλοπή της περιουσίας των φτωχών γιατί το πλεόνασμά μας ανήκει σ’ αυτούς… Πρέπει να ευεργετούμε και να βοηθούμε ακατάπαυστα τους συνανθρώπους μας, πρέπει να τους ευεργετούμε όλους, χωρίς να ξεχωρίζουμε πρόσωπα ή καταστάσεις… Τίποτα δεν δίνουμε από τα δικά μας, γιατί όλα προέρχονται από τον Θεό.

Αγάπα κάθε άνθρωπο, αδιαφορώντας για την αμαρτία του. Εκείνο που θα βλέπεις σε κάθε άνθρωπο είναι η εικόνα του Θεού.

Η αγάπη αναπαύει την καρδιά, την ανακουφίζει, τη ζωογονεί. Το μίσος, απεναντίας, την ταλαιπωρεί, τη βασανίζει, την ταράζει. Όποιος, λοιπόν, μισεί, είναι ο πιο ανόητος ανάμεσα στους ανοήτους, καθώς γίνεται τύραννος του ίδιου του εαυτού του…

Μισείς τον εχθρό σου; Να ξέρεις ότι είσαι τρελός. Γιατί; Επειδή, όσο κι αν σε πολεμάει ο εχθρός σου εξωτερικά, εσύ πολεμάς περισσότερο τον εαυτό σου εσωτερικά. Και αυτό δεν είναι ο πιο σκληρός διωγμός, το να βασανίζεις τον εαυτό σου με το μίσος προς τον εχθρό σου;…

Ό,τι ειπώθηκε για το μίσος, αφορά και τα άλλα πάθη. Ο ίδιος ο Κύριος όρισε να τιμωρούμαστε μέσα σ’ αυτά και απ’ αυτά. Κάθε πάθος είναι κι ένας βασανιστής, ένας δήμιος. Ο άνθρωπος που κάνει κάποιο κακό, τιμωρείται με το ίδιο το κακό που κάνει, με το ίδιο το πάθος στο οποίο είναι δούλος.

Σε μια προσευχητική καταγραφή του στο ημερολόγιό του ο άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης λέει στον Θεό: «Σε ασπάζομαι, Πατέρα και Δημιουργέ! Χαϊδεύομαι από την αγάπη Σου. Σε κάθε καρπό της γης, σε κάθε ρόγα σταφυλιού, σε κάθε σπόρο σιταριού, σε κάθε ψίχουλο ψωμιού διακρίνω την αγάπη Σου… Ενώ μας χαρίζεις τόσα δώρα εδώ στη γη, μας ετοίμασες κι έναν θησαυρό γλυκύτητας στον ουρανό, μιαν άρρητη ευφροσύνη, που πηγάζει από την απέραντη αγαθότητα και ωραιότητά Σου. Αυτές ευφραίνουν όλες τι χορείες και τις συνάξεις των αγίων αγγέλων».

Ο άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης μοίραζε τόσα από τα πενιχρά του έσοδα, που για το σπίτι δεν έμεναν ούτε τα απαραίτητα χρήματα. Γι’ αυτό, όταν έγινε καθηγητής στο Γυμνάσιο, ο ταμίας δεν έδινε τον μισθό του στον ίδιο, αλλά στην πρεσβυτέρα.

Αλλά ο άγιος δεν περιόριζε την υλική του βοήθεια προς τους φτωχούς σε χρηματικές μόνο προσφορές. Συχνά τους αγόραζε ο ίδιος ό,τι είχαν ανάγκη. Και στους αρρώστους, που δεν είχαν κανέναν να τους φροντίσει, έφερνε γιατρούς και αγόραζε φάρμακα.

Από το βιβλίο: Πνευματική Ανθολογία από τους βίους και τους λόγους των Αγίων της Ρωσίας. Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 2018, σελ. 13, 16, 24, 32, 13, 16.

πηγή: koinoniaorthodoxias

https://simeiakairwn

Το φάρμακο στην τρέλα τῶν σκέψεων (Ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς)

 Για μένα η σκέψη, η κάθε σκέψη, είναι το μεγαλύτερο βάσανο που υπάρχει κάτω από τον ουρανό, μέχρι να μεταμορφωθεί σε Θεο-σκέψη, σε Χριστο-σκέψη, δηλαδή μέχρι να λογοποιηθεί, να νοηματοδοτηθεί.

 Αλήθεια η σκέψη είναι κόλαση, αν δεν μεταμορφωθεί σε Χριστο-σκέψη.
Χωρίς τον λόγο η ανθρώπινη σκέψη βρίσκεται συνέχεια στην...

Άγιος (Όσιος) Νικάνορας, 7 Αυγούστου

Είναι ο Άγιος προστάτης των κατοίκων της Δυτ. Μακεδονίας και ιδιαίτερα των μικρών παιδιών και των  κτηνοτρόφων. Η μνήμη του εορτάζεται στις 7 Αυγούστου και βρίσκουμε ναούς του στην Κοζάνη, στη Σιάτιστα, στην Καστοριά κ.α.

Το έτος 1534, ο εν λόγω Θεσσαλονικιός Όσιος, αφού μοίρασε στους φτωχούς ότι είχε κληρονομήσει απ’ τους γονείς του, ήλθε με υπόδειξη του Θεού στην περιοχή  κι έκτισε το ξακουστό Μοναστήρι της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος στο όρος Καλλίστρατο (Ζάβορδα) Γρεβενών. Στο δρόμο, δίδασκε τους απελπισμένους χριστιανούς, που τότε πρωτοδοκίμαζαν την τούρκικη σκλαβιά. Πέρασε απὸ τη Βέρροια, απὸ την Κοζάνη, απὸ τα Σέρβια, κι᾿ απ᾿ άλλα χωριά, στηρίζοντας τους χριστιανοὺς στην πίστη τους. Έκανε περιοδείες στην περιοχή και θεράπευε τους ασθενείς. Εκεί έτρεχαν οι άνθρωποι, όχι στους γιατρούς. Λέγεται ότι πολλές περιοχές τις έσωσε από λοιμικές ασθένειες. Και μετά την κοίμησή του, τα λείψανα του Αγίου συνεχίζουν να ευεργετούν όσους ζητούν την ευλογία του. «Όταν το 1951 στο κοπάδι είχε πέσει επιζωοτία και ο ρυθμός θανάτου των προβάτων αυξάνονταν παρά τις τότε κτηνιατρικές φροντίδες, οι απελπισμένοι κτηνοτρόφοι μαζεμένοι στις γιτιές της Μαγούλας αποφάσισαν να φέρουν τα λείψανα του Αγίου Νικάνορα. Ο πατέρας μου καβάλλησε το άλογο και ξεκίνησε για τη Ζάβορδα. Εκείνη η στιγμή ήταν και το τέλος της θανατηφόρας αρρώστιας. Όταν μερικές ώρες γύρισε από το Μικρόκαστρο (γιατί βρήκε λείψανα του Αγίου στο Μοναστήρι της Παναγίας) άκουσε από τον Μήτσο Βούρδα το νέο: Βασίλη από την ώρα που έφυγες, δεν ψόφησε άλλο» από το βιβλίο «Αλιάκμων Βοΐου» του Αχιλ. Βυτανιώτη. Κοντὰ στ᾿ άλλα, σπούδασε παιδιά, υποστήριξε σχολειά, κ᾿ έτσι συνείργησε κατὰ πολὺ στο να μη χαθεί η γλώσσα μας.

Για όλες αυτές τις ευεργεσίες του Οσίου Νικάνορα, οι κάτοικοι των νομών της Δυτικής Μακεδονίας τον θεωρούν ακούραστο βοηθό τους, τον ευγνωμονούν, τον τιμούν, και σέβονται το ιερό μοναστήρι του, προσκύνημα του τόπου μας. Αυτό βρίσκεται επάνω σε εντυπωσιακό και ιδιαίτερα δυσπρόσιτο αλλά πανέμορφο τοπίο, σαν επιβλητικό φρούριο σε ύψωμα, το οποίο κατά τα τρία τέταρτα περιβάλλεται από τον ρου του Αλιάκμονα, θυμίζοντας μικρή βυζαντινή καστροπολιτεία, με μπεντένια και με ζεματίστρες, γιατὶ σε κείνον τον καιρὸ οι ληστὲς ήταν πολλοί, Εκεί βρίσκονται ο τάφος και τα λείψανά του.

Στη δυτική μεριὰ του βουνού, πάνω απὸ το ποτάμι, βρίσκεται μια σπηλιά σε μια θέση πολὺ απόγκρεμνη. Αυτὸ ειναι το ασκητήριο που ασκήτεψε επὶ δεκαέξι χρόνια ο άγιος Νικάνορας. Στ᾿ ασκηταριὸ κουβαλούσαν οι μοναχοί τα...

Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ. Φύλλα ψυχής ορθάνοιχτα (Η Μεταμόρφωση)|Γιάννης Χαρούλης