Κυριακή των Μυροφόρων, Ιωσήφ του από Αριμαθαίας και του Αγ. Νικοδήμου († Μητροπολίτης Σουρόζ Αντώνιος Bloom)

 



Εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρός καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Τιμοῦμε σήμερα τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἀκολούθησαν τὸν Χριστὸ τοὺς ὁποίους σκεφτόμαστε σπάνια, γιατὶ ἀναφέρονται πολὺ λὶγο στὶς Γραφές. Κι ὁ καθὲνας θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι ἕνα μάθημα γιὰ μᾶς.

Ὁ Ἅγ. Ἰωσὴφ ἀπὸ τὴν Ἀριμαθαία ἦταν ἓνας πλούσιος ἄνδρας μὲ ἀνοιχτό μυαλὸ ποὺ ἄκουγε τὸν Χριστὸ καὶ δὲν ἐμπιστεύθηκε τὸν ἑαυτό του στον Κύριο. Τὸ ἴδιο κι ὁ Νικόδημος· ἀλλὰ ὁ Νικόδημος ἦταν ἕνας μορφωμένος ἄνθρωπος, μέλος τῶν Σανχεντρίν. Εἶχε ἀκούσει γιὰ τὸν Χριστό, Τοῦ εἶχε κάνει ἐρωτήσεις, ἤθελε νὰ καταλάβει, ἤθελε νὰ εἶναι σίγουρος. Ἀλλὰ κανεὶς ἀπ’ τοὺς δὺο δὲν εἶχε δεσμευτεῖ ν’ ἀκολουθήσει τὸν Χριστό, νὰ δηλώσει καθαρὰ ὅτι ἦταν μαθητής Του.

Κι ὅμως, ὅταν ὁ Χριστὸς στὰ μάτια τῶν ἀνθρώπων ἦταν ἡττημένος, ὅταν οἱ ἐχθροί Του πῆραν τὴ νίκη, ὅταν Ἐκεῖνος ἦταν νεκρός, ἕτοιμος νὰ ταφεῖ, ἡ πίστη τους σ’ Ἐκεῖνον ἀπὸ τὸν ὁποῖον εἶχαν μάθει λόγια ζωῆς, ἀποκαλύφθηκε. Βοήθησαν τὴν Μητέρα Του νὰ...

15 Μαΐου: Εορτή Οσίου Αχιλλίου Επισκόπου Λαρίσης




 Ο Όσιος Αχίλλιος καταγόταν από την Καππαδοκία και έζησε στα χρόνια του Μεγάλου Κωνσταντίνου (306 – 337 μ.Χ.). Ο νεανικός του πόθος, τον έφερε στους άγιους Τόπους και κατόπιν στη Ρώμη. Εκεί επιδόθηκε στο Ιερό έργο του Ιεροκήρυκα, διδάσκοντας ακατάπαυστα το θείο λόγο σε πόλεις και χωριά, αψηφώντας ανάγκες, βρισιές, διωγμούς και ταλαιπωρίες. Οι μεγάλες και σπουδαίες υπηρεσίες του, τον ανέδειξαν επίσκοπο Λαρίσης.

Από τη νέα του θέση ο Αχίλλιος, υπήρξε ο πνευματικός αρχηγός και διδάσκαλος, αυτός που έλεγε και έπραττε. Κήρυττε κάθε μέρα, βοηθούσε τις χήρες, προστάτευε τα ορφανά, ανακούφιζε τους φτωχούς, υπεράσπιζε τους αδικημένους, ήταν ο άγρυπνος φύλακας και φρουρός της παρακαταθήκης της πίστεως και του ποιμνίου πού του εμπιστεύτηκαν.

Ο Όσιος Αχίλλιος διακρίθηκε και στην Α’ Οικουμενική σύνοδο που έγινε το 325 μ.Χ. στη Νίκαια, εναντίον του Αρείου. Και τότε ο Μέγας Κωνσταντίνος, εκτιμώντας τις αρετές του, του έδωσε μεγάλη χρηματική δωρεά την οποία, όταν ο Αχίλλιος επέστρεψε στη Λάρισα, διέθεσε για να...

Η ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΆΝΝΑ Η ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟ ΣΑΛΗ.

   


 

14 Μαΐου - 37 χρόνια πριν Ευλογημένη Άννα Ντέιβεβσκαγια (Bobkova-Morozova) / 1896 - 05/14/1984 / αναχώρησε στον Κύριο.

 

Για πολλά χρόνια η Ευλογημένη Άννα Βασιλιέφνα περπατούσε από το ένα χωριό στο άλλο. Στα νεότερα της χρόνια, ήταν ξυπόλυτη, ακόμη και το χειμώνα, και τα τελευταία χρόνια, οι γαλότσες ήταν τα συνεχή παπούτσια της.

 

Όταν τα υπεραστικά λεωφορεία εμφανίστηκαν στη δεκαετία του 50, ο ευλογημένη ταξίδεψε «εδώ και εκεί». Οι οδηγοί γνώριζαν καλά τη μητέρα  Άννας και την έβαζαν δωρεάν στο λεωφορείο.

 

Καθόταν  συχνά στο σταθμό των λεωφορείων. Ο σταθμός λεωφορείων ήταν μικρός, ξύλινος, με πάγκο και ένα μικρό παράθυρο όπου αγοράσατε ένα εισιτήριο. Δεν υπήρχε αρκετός χώρος και η Άννα Βασιλιέβνα συχνά απομακρυνόταν με  αγένια και επιθετικά: εδώ, λένε, κάθονται άνθρωποι.

 

Είναι γνωστό ότι η Άννα ήταν σύζυγος του προέδρου του κρατικού αγροκτήματος, και όταν χήρεψε, ο υπάλληλος του Σάροφ, Πρεσβύτερος Ανατόλη, την ευλόγησε για το κατόρθωμα της ανοησίας για χάρη του Χριστού, λέγοντας: «Περιπλανηθείτε στο Diveyevo.». (Ορκίστηκε να μην συναντηθεί με τα μεγάλα παιδιά της εκείνη τη στιγμή).

 

Στο κελί όπου ζούσε η ευλογημένη Άννα υπήρχε μια εικόνα του ευλογημένου Αγίου Σεραφείμ πλησίαζε συχνά αυτήν την  εικόνα  και ρωτούσε: «Πού; - Τότε, κουνώντας το κεφάλι της, είπε: "Ω, καταλαβαίνω ..." - Και περπατούσε υπάκουα στο σημείο όπου οι άνθρωποι χρειάζονταν βοήθεια. Μερικές φορές εξαφανιζόταν  κάπου για μεγάλο χρονικό διάστημα, περιπλανήθηκε στην μοναξιά στα δάση και τους δρόμους.

 

Υπήρξαν περιπτώσεις όπου σε ένα όνειρο η ευλογημένη Άννα  εμφανίστηκε στους κατοίκους του Diveyevo και προειδοποίησε για τους κινδύνους και...

Αγία Σοφία της Κλεισούρας: «Εγώ θα φύγω, αλλά να ξέρετε, η λαιμαργία θα χάσει το κόσμον, η λαιμαργία και η υπερηφάνεια»




 ~ Σας παρακαλώ, οποίος κάνει υπομονή, χαρά σ’ αυτόν. Όποιος κάνει υπομονή, σαν τον ήλιο θα λάμψει. Πολλή υπομονή να κάνετε.

Σας παρακαλώ, αδέρφια, πολλά υπομονήν…

Να έχουμε Αγάπη, ταπείνωση και υπομονή στους πειρασμούς.

-Υπερηφάνεια άσκεμον πράγμα… ρούζ την ψην σην κόλασιν….

Τα μάτια να βλέπουν και να μη βλέπουν. Τ ‘αυτιά ν’ ακούν και να μην ακούν. Το στόμα να μη βλασφημεί. Κλειδί στο στόμα. Να μη μεταφέρετε λόγια από ...

Η Αγία Γλυκερία και το σφράγισμα του Αντίχριστου († 13 Μαΐου)


Αγία Γλυκερία / Saint Glyceria

Αγία Γλυκερία – Εορτάζει στις 13 Μαΐου

Θηρὸς τὸ πικρὸν δῆγμα τῇ Γλυκερίᾳ
Ὑπὲρ γλυκάζον ὡς ἀληθῶς ἦν μέλι.
Ἐν τριτάτῃ δεκάτῃ δάκε καὶ κτάνε θὴρ Γλυκερίαν.
~ Κατά τα χρόνια του Aντωνίου του βασιλέως 141μ.X. ευρισκομένη η Αγία Γλυκερία στην Tραϊανούπολιν και βλέποντας ότι θυσίαζε ο ηγεμώνας στα είδωλα, τότε η Aγία έγραψε επάνω στο μέτωπόν της τον τίμιον Σταυρόν,(και όχι του αντιχρίστου 666, που κάποιοι ποθούνε σήμερα) και επήγεν εις τον ηγεμόνα, κηρύττουσα και ονομάζουσα τον εαυτόν της Xριστιανήν, και δούλην Xριστού.Γιαυτό και έπειτα από ανεκδιήγητα και απάνθρωπα μαρτύρια επαραδόθη διά να την φάγουν τα θηρία.
Ένα δε από αυτά την εδάγκασεν ολίγον και έτσι παρέδωκεν η μακαρία την ψυχήν της εις χείρας Θεού. Tο δε άγιον αυτής λείψανον ενταφιάσθη εις την Hράκλειαν.
Μάλιστα στην Hράκλειαν ,(βλ. σελ. 519 της Δωδεκαβίβλου,) ευρίσκετο πάνω στον τάφο της Αγίας Γλυκερίας μία χαλκίνη λεκάνη, διά να γίνεται εν αυτή ο αγιασμός, η οποία και εδέχετο τα θεόρρυτα μύρα, τα οποία ανέβρυζαν από του τάφου της Aγίας ταύτης Γλυκερίας, διά μέσου των οποίων εγίνοντο πολλά θαύματα.
O δε τότε Επίσκοπος Hρακλείας, κινούμενος από ζήλο και αγάπη προς την Αγία Γλυκερία ευρών εις Kωνσταντινούπολιν μίαν λεκάνην χρυσήν και θαυμαστήν, αγόρασε αυτήν, και εδιώρισε να γίνεται πλέον σε αυτή ο αγιασμός επάνω εις τον τάφον της Mάρτυρος αντί της χαλκίνης. Όμως από τότε έπαυσαν να τελούνται θαύματα; (Γιατί άραγε; Τόση ήταν η δύναμη της Αγίας;) Διά τα δάκρυα όμως και τας προσευχάς του Επισκόπου απεκαλύφθη ότι η χρυσή εκείνη λεκάνη ήτον...

ΔΥΟ ΥΠΕΡΟΧΕΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ

 



 


π. Δημητρίου Μπόκου

Χαμήλωσε το πέπλο της κρύβοντας τα όμορφα μάτια της από τα αδιάκριτα βλέμματα, έσφιξε πάνω της τον πτυχωτό της χιτώνα και βιάστηκε να χωθεί στο μεγάλο ετερόκλητο πλήθος, που εδώ και ώρα ακολουθούσε τη μικρή συνοδία. Μα και έτσι, ένιωθε κιόλας άβολα κάτω απ’ τα βλοσυρά βλέμματα των αντρών που την κύκλωναν.

Πού έτρεχε όλος εκείνος ο κόσμος;

Η νεαρή γυναίκα πάλεψε να βγει μπροστά, μα το πυκνό πλήθος την εμπόδιζε. Σπρωξίματα έδιναν και έπαιρναν γύρω της, μα αδιαφορούσε. Μια δυνατή φωνή ωστόσο την ξάφνιασε:

-  Τί θέλεις εδώ ανάμεσά μας εσύ;

Γύρισε τρομαγμένη και βρέθηκε αντιμέτωπη με ένα πρόσωπο αγριεμένο. Τον γνώρισε αμέσως. Ήταν συντοπίτης της. Στο άκουσμα της φωνής του δυο-τρεις ακόμα έστρεψαν περίεργοι τα κεφάλια τους.

-  Ποια είναι αυτή; ρώτησε ένας τους κι απλώνοντας με θράσος το χέρι του τράβηξε αδιάκριτα το πέπλο της.

-  Μακριά της! φώναξε απότομα ο πρώτος. Μην την αγγίζεις! Είναι ακάθαρτη. Μολύνθηκες και συ τώρα που ακούμπησες το ρούχο της, μη μας πλησιάζεις! Και συ δεν ξέρεις τη θέση σου; γύρισε ξανά αγριωπός προς τη γυναίκα. Τί δουλειά έχεις εδώ μέσα στον κόσμο;

Η γυναίκα πάγωσε ολόκληρη. Τί ατυχία, Θεέ μου! Πώς αποκαλύφθηκε τόσο γρήγορα; Τί θα γινόταν τώρα; Προσπάθησε γρήγορα να βρει διέξοδο. Γιατί όμως τους έτρεμε τόσο; Ποιο ήταν το έγκλημά της; Ποια ήταν και τί μυστικό έκρυβε η μυστηριώδης νεαρή;

Η ίδια δεν ήξερε να τα πει με πολλές λεπτομέρειες. Γνώριζε μόνο αμυδρά, ότι πλήρωνε παλιές αμαρτίες. Βίωνε ανεπιθύμητες συνέπειες από πράγματα που είχαν συμβεί στην αρχαία εποχή. Τότε που ...

Ο Κύριος σοφίζει τον ταπεινό – Αγίου Ισαάκ του Σύρου.

 1 Όποιος εξευτελίζει τον εμπαθή εαυτό του και τον ταπεινώνει, αυτός θα γίνει σοφός από τον Κύριο. Και όποιος έχει την ιδέα ότι είναι σοφός, αυτός θα χάσει τη σοφία του Θεού. (178).

Και μόνο η ταπείνωση μπορεί να παρασταθεί
ενώπιον του Θεού και να πρεσβεύσει για μας.

2 Η κατάσταση της ταπείνωσης, και χωρίς να συνοδεύεται από έργα αγαθά, όπως στην περίπτωση του αρρώστου, ή του εγκλείστου μοναχού, πολλά αμαρτήματα συγχωρεί˙ τα έργα όμως, χωρίς την ταπείνωση, όχι μόνο είναι ανωφελή, αλλά και πολλά κακά μας προκαλούν. Λοιπόν, με την ταπείνωση, όπως ανέφερα, να περιμένεις τη συγχώρηση των αμαρτιών σου. Και όπως το αλάτι συντηρεί και νοστιμίζει κάθε τροφή, έτσι είναι και η ταπείνωση για κάθε αρετή, και μπορεί να συντρίψει τη δύναμη πολλών αμαρτημάτων. Γι’ αυτή λοιπόν την ταπείνωση είναι ανάγκη να λυπάσαι, αδιαλείπτως, ανάλογα βέβαια με τις δυνάμεις σου, μέχρι να την αποκτήσεις. Και όταν την αποκτήσουμε στο κελί της ησυχίας μας, όπου ζούμε εντελώς απομακρυσμένοι από τον κόσμο, μας κάνει παιδιά του Θεού˙ και χωρίς να μπορούμε να κάνουμε αγαθά έργα, όπως οι άνθρωποι που έχουν επαφή με τον κόσμο, μας φέρνει στο Θεό. Χωρίς αυτήν όλα τα έργα μας είναι μάταια, και όλες οι αρετές, και όλες οι εργασίες μας.

Λοιπόν, ο Θεός θέλει την αλλοίωση των λογισμών μας˙ διότι με τους καλούς λογισμούς προοδεύουμε, και με τους κακούς λογισμούς εξαχρειωνόμαστε. Μόνη η ταπείνωση, χωρίς άλλη βοήθεια, είναι ικανή να παρασταθεί ενώπιον του Θεού και να πρεσβεύσει για μας. (203).

Τα μεγάλα μέτρα της ταπεινοφροσύνης.

3 Αυτόν που έφτασε σε πολύ μεγάλα ύψη ταπεινοφροσύνης, δεν τον πιάνει ταραχή όταν τον αδικούν, ούτε θέλει να απολογηθεί για εκείνο το πράγμα, για το οποίο αδικήθηκε. Δέχεται, λοιπόν, τις συκοφαντίες σαν να είναι αλήθεια, και δε φροντίζει να πείσει τους ανθρώπους ότι τον ...

Οι τρεις θρασύτατοι πειρασμοί – Τα τρία «φ» που πρέπει να τ’ αποφεύγουμε




 Του Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου

Κατά τήν ἁγιοπατερική καί νηπτική διδασκαλία, τά ἑπτά θανάσιμα ἁμαρτήματα εἶναι: 1. γαστριμαργία, 2. πορνεία, 3. φιλαργυρία, 4. ἀκηδία, 5. ὀργή, 6. κενοδοξία, καί 7. φθόνος (βλπ. Παν. Τρεμπέλα «Δογματική”, τόμ. Β´ σελ. 300-13).

Εἰδικότερα, στήν κοινωνική καί καθημερινή ζωή, τρεῖς εἶναι οἱ θρασύτατοι πειρασμοί, πού σάν μολυσματικές ἐπιδημίες ὁδηγοῦν ἀσφαλέστερα στήν ἀμετανοησία καί τόν πνευματικό θάνατο: Ἡ φιληδονία, ἡ φιλοδοξία, καί ἡ φιλαργυρία. Ἡ ἀγάπη καί προσκόλληση σ᾽ ὅλες τίς σαρκικές ἡδονές (πλήν τοῦ νόμιμου Γάμου), ἡ σφοδρότατη γοητεία καί ἐπιθυμία τῆς δόξας, καί ἡ ἄκρα ἀγάπη τῶν ἀργυρίων (τῶν χρημάτων καί τοῦ πλούτου).

Ἡ ἀνθρώπινη ζωή εἶναι σπαρμένη ἀπό μύριους πειρασμούς. Κάθε βῆμα καί πειρασμός. Κάθε λεπτό καί παρανομία. Κάθε λογισμός καί τῆς ψυχῆς δυσωδία. Τ’ ἁμαρτήματα εἶναι τόσα πολλά, ὥστε οὔτε ἀριθμοῦνται οὔτε ταξινομοῦνται.

Τονίζεται μονάχα ἡ σοβαρότητα ἑπτά ἁμαρτημάτων, τά ὁποῖα χαρακτηρίζονται «θανάσιμα”, ὄχι πώς δέ συγχωροῦνται, ἀλλά γιατί, ἄν δέν προσέξει ὁ ἄνθρωπος, μποροῦν νά ὁδηγήσουν στή σκλήρυνση καί ἀμετανοησία, δηλαδή, τόν πνευματικό θάνατο.

1. Φιληδονία. Οἱ πάντες τό ἀκοῦν, τό βλέπουν καί τ᾽ ὁμολογοῦν: Γίναμε Σόδομα καί Γόμορρα. Ἡ ἐκπόρνευση τῆς ἀνθρωπότητας μέ τίς πιό ...

" Μοναστηριακές παραδόσεις " της Διακαινησίμου Εβδομάδος







 Την Διακαινήσιμο Εβδομάδα ( Κυριακή του Πάσχα - Κυριακή του Θωμά ),


τα περισσότερα Μοναστήρια της πατρίδας μας και του Αγίου Όρους συνηθίζεται,

να κάνουν λιτανείες εντός και εκτός των Ιερών Μονών.

Η λιτανεία αρχίζει από το Καθολικό και στην συνεχεία η πομπή με την Προστάτιδα εικόνα 

της  Ιεράς Μονής  προπορεύεται κάτω από κεντημένη ομπρέλα.

Το τυπικό περιλαμβάνει δεήσεις στα Ιερά Παρεκκλήσια εντός και...

Κυριακή του Θωμά: Ερμηνεία της Αποστολικής περικοπής (Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος)




 [Πράξ. 5, 12-20]

«Δι δ τν χειρν τν ποστόλων γίνετο σημεα κα τέρατα ν τ λα πολλά· κα σαν μοθυμαδν παντες ν τ στο Σολομντος· τν δ λοιπν οδες τόλμα κολλσθαι ατος, λλ᾿ μεγάλυνεν ατος  λαός (: στο μεταξύ με τα χέρια των αποστόλων γίνονταν συνεχώς πολλά εκπληκτικά και εξαιρετικά θαύματα, που επιβεβαίωναν ότι η διδασκαλία τους ήταν αληθινή και προκαλούσαν κατάπληξη στον λαό. Και όλοι οι πιστοί μαζί με μια καρδιά μαζεύονταν στη στοά του Σολομώντος. Και από τους υπόλοιπους που δεν είχαν πιστέψει, κανείς δεν τολμούσε ν’ ανακατευτεί με αυτούς, να αστειευτεί μαζί τους και να τους συμπεριφερθεί σαν συνηθισμένους ανθρώπους του δρόμου˙ αλλά ο πολύς λαός τους τιμούσε και τους εγκωμίαζε)»[Πράξ. 5, 12-13].

«Κα σαν μοθυμαδν παντες ν τ στο Σολομντος». «Και συγκεντρώνονταν», λέγει, «όλοι μαζί με μια ψυχή στη στοά του Σολομώντος». Από αυτό είναι φανερό, ότι δεν ήταν σε οικία, αλλά αφού εισήλθαν στο ιερό, διέμεναν εκεί· ούτε πλέον φυλάσσονται να μην εγγίζουν ακάθαρτα, αλλά απλώς άγγιζαν τους νεκρούς. Και πρόσεχε πώς στους μεν δικούς τους είναι αυστηροί, στους ξένους όμως δεν χρησιμοποιούν τη δύναμη.

«Τν δ λοιπν οδες τόλμα κολλσθαι ατος, λλ᾿ μεγάλυνεν ατος  λαός (: και από τους υπόλοιπους που δεν είχαν πιστέψει, κανείς δεν τολμούσε ν’ ανακατευτεί με αυτούς, να αστειευτεί μαζί τους και να τους συμπεριφερθεί σαν συνηθισμένους ανθρώπους του δρόμου˙ αλλά ο πολύς λαός τους τιμούσε και τους εγκωμίαζε)» [Πράξ. 5, 13]. Αυτό το λέγει, για να δείξει ότι δεν ήταν πλέον ευκαταφρόνητοι όπως και προηγουμένως, και ότι σε σύντομο καιρό και σε μία στιγμή έγιναν τόσα πολλά από τους αλιείς και απλοϊκούς αυτούς ανθρώπους. Ουρανός λοιπόν ήταν πλέον η γη, εξαιτίας του τρόπου ζωής τους, της παρρησίας τους, των θαυμάτων και όλων αυτών· και σαν ακριβώς άγγελοι τόσο πολύ θαυμάζονταν χωρίς να υποχωρούν μπροστά σε τίποτε, ούτε τον γέλωτα, ούτε σε απειλές, ούτε στους κινδύνους. Όχι μόνο εξαιτίας αυτού, αλλά επειδή ήταν υπερβολικά φιλάνθρωποι και ενδιαφέρονταν γι’ αυτούς, άλλους μεν τους βοηθούσαν με χρήματα, άλλους δε με τη θεραπεία των σωμάτων.

«Μλλον δ προσετίθεντο πιστεύοντες τ Κυρί πλήθη νδρν τε κα γυναικν, στε κατ τς πλατείας κφέρειν τος σθενες κα τιθέναι π κλινν κα κραβάττων, να ρχομένου Πέτρου κν  σκι πισκιάσ τιν ατν (: έτσι ολοένα και περισσότερο προσελκύονταν πλήθη ανδρών και γυναικών, οι οποίοι πίστευαν στον Κύριο και γίνονταν μέλη της Εκκλησίας, αυξάνοντας κατά...