Γιατί οι άνθρωποι αποφεύγουν την αλήθεια για τον εαυτό τους....

Η γνώση μπορεί να είναι δύναμη, αλλά όταν πρόκειται για την γνώση σχετικά με τον εαυτό μας, η άγνοια μπορεί να είναι και ευτυχία.

Οι κωμικές σειρές για να μας κάνουν να γελάμε αξιοποιούν μια πολύ απλή παράμετρο της ανθρώπινης ψυχολογίας . Το σκηνικό που διαμορφώνουν είναι κάπως έτσι: Ο πρωταγωνιστής λέει : "Ποτέ δεν θα έθετα σε αμφιβολία τις ηθικές αρχές μου προκειμένου να κερδίσω χρήματα". Στη συνέχεια, του δίνεται η δυνατότητα να καταπατήσει τις ηθικές αρχές του για τα χρήματα ...

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ (ταινία μικρού μήκους)

"Ζώντας σε έναν κόσμο όπου ο καθένας φοράει μάσκες, λόγω της έλλειψης 
 αυτο-ταυτότητας, ένα γενναίο κορίτσι συναντά την αλήθεια που την απελευθερώνει."

"Ταυτότητα" ένα έργο για τη νεολαία στα σχολεία.
Μην αφήνετε την κοινωνία να καθορίζει την ταυτότητά σας ή να σας πει 
ποιος θα πρέπει να είστε.
Η αλήθεια είναι ήδη μέσα σας. Μην χάσετε τον αληθινό εαυτό σας. 

“Αυτό που θέλουν οι άλλοι…”

 

 

 

Από μικρά παιδιά προσαρμοζόμαστε στις απαιτήσεις του κόσμου για να μας αγαπούν. Αυτό μας ακολουθεί και αργότερα με τις παρέες αλλά και τις προσωπικές μας σχέσεις. Συνηθίζουμε να ακολουθούμε γνωστούς αλλά και αγνώστους που συναντούμε ελάχιστες μόνο φορές στη ζωή μας χωρίς να εκφράζουμε την προσωπική μας άποψη, έτσι ώστε να είμαστε αρεστοί. Για πόσο όμως; Για πόσο μπορούμε να κρύβουμε την αληθινή προσωπικότητά μας μόνο και μόνο για να δείχνουμε ή ακόμη χειρότερα να γίνουμε αυτό που...

Μάσκες και πρόσωπα

 

Ανακάλυψα στο ίντερνετ ένα κατηχητικό βοήθημα της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών το οποίο έχει επιμεληθεί ο Πρωτ. Θεμιστοκλής Μουρτζανός με θέμα : 

Σύγχρονα τραγούδια: αφορμή συζήτησης με τους νέους μας
(συνέχεια)

Θέμα 13: Μάσκες και πρόσωπα

Στοχοθεσία: Α. Ο κόσμος μας προβάλλει την ασχήμια ως ομορφιά, γιατί δεν αποκαλύπτει το αληθινό του πρόσωπο, αυτό της αμαρτίας και της αμετανοησίας. Η Εκκλησία βλέπει στον κάθε άνθρωπο όχι την μάσκα της ψεύτικης ομορφιάς, αλλά την αμαυρωθείσα εικόνα του Θεού, που είναι αληθινά όμορφη όταν πιστεύει, μετανοεί, αγαπά, γίνεται παιδί

Β. Η Εκκλησία ζητά από τους νέους να αντισταθούν στον μασκαρεμένο κόσμο

Καθρέφτης

(Μουσική, στίχοι, ερμηνεία Αλκίνοος Ιωαννίδης, από τον δίσκο Ο δρόμος, ο χρόνος, ο πόνος)

Μια μέρα ήρθε στο χωριό η γυναίκα ταραντούλα και όλοι τρέξαν να τη δουν.

Άλλος της πέταξε ψωμί κι άλλοι της ρίξαν πέτρα, απ’ την ασχήμια να σωθούν.

Κι ένα παιδί της χάρισε ένα κόκκινο λουλούδι, ένα παιδί.

Ένα παιδί της ζήτησε να πει ένα τραγούδι, ένα παιδί.

Κι είπε :

Ποτέ σου μην τους πεις τι άσχημοι που μοιάζουν

αυτοί που σε σιχαίνονται, μα στέκουν και κοιτάζουν.

Κι είπε :

Ποτέ σου μην κοιτάς τον άλλο μες στα μάτια,

Γιατί καθρέφτης γίνεσαι κι όλοι σε σπαν’  κομμάτια.

Μια μέρα ήρθε στο χωριό άγγελος πληγωμένος. Τον φέρανε σ’  ένα κλουβί.

Κι έκοβε εισιτήριο ο κόσμος αγριεμένος, την ομορφιά του για να δει.

Κι ένα παιδί σα δάκρυ ωραίο αγγελούδι, ένα παιδί.

Ένα παιδί του ζήτησε να πει ένα τραγούδι, ένα παιδί.

Κι είπε :

Αν θέλεις να σωθείς από την ομορφιά σου,

Πάρε τσεκούρι και σπαθί και κόψε τα φτερά σου.

Κι είπε :

Ποτέ σου μην κοιτάς τον άλλο μες στα μάτια,

Γιατί καθρέφτης γίνεσαι κι όλοι σε σπαν’  κομμάτια.

Ερμηνευτικά σχόλια

Η γυναίκα ταραντούλα: Είναι ένα τραγούδι που μιλάει για την αποτυχία του ανθρώπου να δει τον άλλο ως πρόσωπο, να ξεφύγει από την μάσκα της εξωτερικής εμφάνισης, της ιδέας που έχει γι’ αυτόν με βάση τις προκαταλήψεις του, της αδυναμίας να δει τον άλλο κατά πρόσωπον και να τον αγαπήσει. Η άσχημη γυναίκα –αράχνη έχει εσωτερική ομορφιά που δεν την προσέχει κανείς. Όλοι μένουν στην ασχήμια.

Όλοι τρέξαν να τη δουν: Όλοι παρασυρόμαστε από αυτό που είναι μόδα. Σπεύδουμε, όπου πάνε οι πολλοί. Το ίδιο και ...