Η τόλμη του αποστόλου Θωμά τον οδήγησε στην πραγματική συνάντηση με τον Αναστάντα Χριστό


. Πολλοί "ευσεβείς" άνθρωποι δεν φαίνεται να υποπτεύονται ότι μία "καλή απιστία" μπορεί να είναι ασύγκριτα καλύτερη από μια "κακή πίστη", μία πίστη συμβατική, μία πίστη μη γνήσια.


Πολλές φορές ή πίστη μας είναι μια δουλική υποταγή, αποτέλεσμα φόβου καί δειλίας. Είναι μια πίστη με την οποία μπορούμε να εξασφαλίζουμε την πνευματική μας τακτοποίηση, μια πίστη πού μας προφυλάσσει άπ' την περιπέτεια. Δηλαδή μια πίστη πού δεν είναι πράγματι πίστη. Γι' αυτό καί δεν τολμάμε να την αμφισβητήσουμε. Υποσυνείδητα φοβόμαστε ότι δεν έχουμε αρκετή, ή ότι ίσως δεν έχουμε καθόλου πίστη καί ό φόβος μας ίσως να μην είναι αδικαιολόγητος.

Ή ζωή μας, παρά τις διακηρύξεις πίστεως πού κάνουμε, δείχνει αδιάψευστα την απιστία μας. Διακηρύσσουμε την πίστη μας στην πρόνοια του Θεοϋ, αλλά το βάρος πού δίνουμε στους τραπεζικούς μας λογαριασμούς, στα χρήματα καί στα κτήματα μας, εΐναι μια αδιάψευστη απόδειξη της ειδωλολατρίας μας.

Δεν τολμάμε να εξετάσουμε τα εσωτερικά κίνητρα της εξωτερικής μας θρησκευτικότητας, γιατί συχνά συμμετέχουμε στη λατρευτική ζωή της Εκκλησίας, όχι γιατί πραγματικά το επιθυμούμε, αλλά γιατί, σαν αποτέλεσμα μιας θρησκευτικής αγωγής πού βασίζεται στον εκφοβισμό καί την απειλή της τιμωρίας, αισθανόμαστε ότι δεν έχουμε άλλη εκλογή. Είμαστε στο έλεος αύτοϋ του ουράνιου τύραννου, πού καλά θα κάνουμε να προσπαθήσουμε να τον εξευμενίσουμε, αν δεν θέλουμε να πέσει πάνω στα κεφάλια μας ή τρομερή οργή του. Φιλάμε το χέρι πού δέν τολμάμε να δαγκώσουμε. Άλλα μέσα βαθιά μας μνησικακοΰμε γι' αυτή την τυραννική υποδούλωση, πού δεν μας αφήνει περιθώρια εκλογής. Έτσι ή πίστη μας τελικά είναι πολλές βαθμίδες πιο κάτω από την απιστία κάποιων άλλων, πού είχαν καί την τιμιότητα και την τόλμη αλλά καί αρκετή πίστη στην πίστη τους, ώστε να τολμήσουν να την αμφισβητήσουν.Εκείνοι τολμούν αυτή την πνευματική περιπέτεια πού μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο στην πραγματική γνώση του Θεοϋ. Αυτοί τολμούν να πουν το ηρωικό, "αν δεν Τον δω εγώ ό ίδιος δεν θα πιστέψω". Καί λέγοντας το αυτό δείχνουν δτι έχουν αρκετή ελπίδα καί πίστη πώς θα Τον δουν. Ενώ όσοι από μας δεν τολμούμε να πουμε "αν δεν Τον δουμε δεν θα πιστέψουμε", δείχνουμε ότι μέσα βαθιά μας δεν πιστεύουμε ότι υπάρχει περίπτωση να Τον δούμε καί γι' αυτό δεν τολμάμε να το διακινδυνεύσουμε. Δεν θέλουμε να διακινδυνεύσουμε την πνευματική μας τακτοποίηση καί γι' αυτό δεν ριχνόμαστε σ'αυτή την πάλη με το Θεό, στην οποία ρίχτηκε ό Ιακώβ. Ό Ιακώβ σ' αυτή την πάλη έχασε κάποιο στήριγμα ""Ηψατο του πλάτους του μηροϋ αυτού, καί ένάρκησε το πλάτος του μηροϋ Ιακώβ εν τω παλαίειν αυτόν μετ'αυτού" (Γεν. 32,25). Έχασε ό Ιακώβ σ' αυτή την πάλη κάποια ψευδαίσθηση ασφάλειας καί σιγουριάς, αλλά βγήκε άπ' αυτήν με την ευλογία του ανανεωμένου ανθρώπου. "Καί εΐπεν αύτώ, ου κληθήσεται έτι το όνομά σου Ιακώβ, άλλ' Ισραήλ εσται το όνομά σου, ότι ένίσχυσας μετά Θεοΰ καί μετά ανθρώπων δυνατός έση" (Γεν. 32, 28).


Ό Θωμάς τόλμησε να ριχτεί σ' αυτή την πάλη. Τόλμησε να πεί "αν δεν το δω εγώ ό ίδιος δεν θα πιστέψω". Καί μ' αυτή την τόλμη του έδειξε την πραγματική πίστη πού βρισκόταν...

Ο απόστολος Θωμάς δεν ήταν άπιστος...



 Του μοναχού Μωυσή, Αγιορείτη



Ο απόστολος Θωμάς δεν ήταν τελικά άπιστος. Ήθελε πειστήρια της πίστεώς του, τα οποία τελικά δεν τα έδωσε ο αναστημένος Χριστός. Η πίστη κατοικεί στις ωραίες καρδιές των ταπεινών και είναι αδιατάρακτη. Έλαβαν τη χάρη του Αγίου Πνεύματος. Το μεγάλο θαύμα της Ορθοδοξίας είναι ότι, ενώ υπάρχουν νοσηρά στοιχεία στους εκκλησιαστικούς ταγούς, διατηρείται ακμαία και αλώβητη. Δημιουργούν με τη στάση και τον τρόπο τους προβλήματα και προβληματισμούς σοβαρούς, που ενίοτε σκανδαλίζουν τον λαό. Υπάρχουν όμως και οι αγαθοί, που αναθερμαίνουν την πίστη τους μέσα από όλα αυτά, και μέσα από τη φθαρτότητα πηγάζει η αλήθεια και η αγάπη. Μπορεί...

Ποιός ήταν ο Άπιστος Θωμάς ο μαθητής του Χριστού

Ποιός ήταν ο Άπιστος Θωμάς ο μαθητής του Χριστού

Ο άγιος Απόστολος Θωμάς ήταν μεταξύ των δώδεκα μαθητών του Κυρίου. Γεννήθηκε στην Ιουδαία από γονείς φτωχούς. Ήταν πιστός στο Μωσαϊκό Νόμο, με αγνό βίο και ανήκε σε οικογένεια αλιέων.
Το όνομά του στην αραμαϊκή γλώσσα «Τέομα» σημαίνει δίδυμος. Στο ιερό Ευαγγέλιο του δίδεται όντως η προσωνυμία «Δίδυμος» (Ιωάν. 11,16). Οι αγιογραφικές πληροφορίες για το Θωμά είναι σχετικά λίγες και γι’ αυτό έχουν εγερθεί κατά καιρούς αυθαίρετες ερμηνείες για το πρόσωπό του. Προσπάθησαν να εντοπίσουν τίνος δίδυμος αδελφός ή αδελφής υπήρξε. Κάποιοι τον ταυτίζουν με τον αναφερόμενο από τον Ματθαίο (13,55) αδελφόθεο Ιούδα. Μάλιστα οι πολέμιοι του Χριστού συγγραφείς, θέλοντας να πλήξουν την υπερφυσική ενανθρώπηση του Θεού Λόγου, υποστηρίζουν ότι αυτός υπήρξε δίδυμος αδελφός του Κυρίου, παρά τις αντίθετες μαρτυρίες των Ευαγγελίων. Αρχαία παράδοση, την οποία αποδέχεται η Εκκλησία μας ο Θωμάς ήταν δίδυμος αδελφός κάποιας Λυδίας ή Λυσίας. Κάποιοι άλλη παράδοση αναφέρει ότι ήταν δίδυμος αδελφός κάποιου Ελεάζαρου. Όμως όλες αυτές οι θεωρίες δεν μπορεί να επιβεβαιωθούν.
Ο Θωμάς ήδη από νεαρή ηλικία αγαπούσε την ανάγνωση και τη μελέτη της Γραφής. Η γνώση αυτή του λόγου του Θεού και η καλή προαίρεσή του, του επέτρεψαν να αναγνωρίσει δίχως δισταγμούς ότι ο Χριστός ήταν ο Μεσσίας που είχαν προαναγγείλει οι Προφήτες, αμέσως μόλις Εκείνος του παρουσιάστηκε και τον κάλεσε να Τον ακολουθήσει. Άφησε τη βάρκα και τα δίχτυα του και έγινε ένας από τους δώδεκα Μαθητές του Κυρίου.
Ο Θωμάς ως μαθητής του Κυρίου
Ήταν από τους ένθερμους και αφοσιωμένους μαθητές, πρόθυμος και υπηρέτης πιστός. Αγάπησε πολύ τον Κύριο, κι όταν οι Ιουδαίοι ήθελαν να τον θανατώσουν, ο Θωμάς έλεγε στους άλλους μαθητές «Ας πάμε κι εμείς να πεθάνουμε μαζί Του. Είναι καλύτερα να σταυρωθούμε με το Δεσπότη, παρά να ζούμε χωρίς Αυτόν».
Στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη (14, 4-5) παρατηρούμε στη ρήση του Κυρίου, πως οι μαθητές δε γνωρίζουν που πηγαίνει και ποια είναι η οδός που οδηγεί σε αυτό το δρόμο. Ο Θωμάς τότε θέτει ευθέως το ερώτημα «Κύριε, οὐκ οἴδαμεν ποῦ ὑπάγεις· καὶ πῶς δυνάμεθα τὴν ὁδὸν εἰδέναι;».
Όταν ο Ιησούς αναστήθηκε από τον τάφο, παρουσιάστηκε στους μαθητές Του που ήταν συγκεντρωμένοι στο υπερώο, με κλειστές τις πόρτες, για το φόβο των Ιουδαίων. Ο Θωμάς δεν...

Τι δεν μας αφήνει να σηκώσουμε κεφάλι...


Ὅ,τι ἀγαπᾶ κάποιος ἀπὸ τὰ πράγματα τοῦ κόσμου, αὐτὸ καταβαραίνει τὸν νοῦ του καὶ τὸν δεσμεύει καὶ δὲν τὸν ἀφήνει νὰ σηκώσει κεφάλι.
Σὲ αὐτὸν τὸ σταθμὸ καὶ τὴ ροπὴ καὶ τὸ ζύγι τῆς κακίας δοκιμάζεται ὅλο τὸ ἀνθρώπινο γένος, Χριστιανοὶ τῶν πόλεων καὶ τῶν βουνῶν, τῶν μονῶν, τῶν ἀγρῶν ἢ τῶν ἐρήμων, ὅτι δελεαζόμενος ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ τὸ δικό του προσωπικὸ θέλημα, ἀγαπᾶ κάποιο πράγμα ἤ πάθος, καὶ δένεται σὲ αὐτὸ ἡ ἀγάπη του, γι’ αὐτὸ καὶ δὲν προσφέρεται ὅλη στὸν Θεό.
Ἄλλος ἀγάπησε κτήματα,
ἄλλος χρυσὸ ἢ ἄργυρο,
ἄλλος τὴν κοιλιά του ἤ τὶς σαρκικὲς ἐπιθυμίες,
ἄλλος τὴν κοσμικὴ σοφία γιὰ τὴν δόξα τῶν ἀνθρώπων,
ἄλλος ἐξουσία, δόξα καὶ τιμές,
ἄλλος ὀργὴ καὶ μῆνιν,
ἄλλος ἄκαιρες συντυχίες,
ἄλλος ζῆλο,
ἄλλος νὰ μετεωρίζεται ἡδονικὰ ὅλη μέρα,
ἄλλος νὰ ἀπατᾶται ἀπὸ ἀργόσχολους λογισμούς,
ἄλλος νὰ παριστάνει τὸ νομοδιδάσκαλο γιὰ ἀνθρώπινη δόξα,
ἄλλος νὰ εὐχαριστιέται στὴ ...

Η Ζωοδόχος Πηγή και το αγίασμα του Μπαλουκλί


Η Ζωοδόχος Πηγή τιμάται κάθε χρόνο από την Εκκλησία, πέντε ημέρες μετά το Άγιο Πάσχα, την Παρασκευή της Διακαινησίμου.
Με το όνομα Ζωοδόχος Πηγή του Μπαλουκλί ή Παναγία η Μπαλουκλιώτισσα φέρεται ιερό χριστιανικό αγίασμα που βρίσκεται στη Κωνσταντινούπολη έξω από τη δυτική πύλη της Σηλυβρίας, όπου υπήρχαν τα λεγόμενα «παλάτια των πηγών» στα οποία οι Βυζαντινοί Αυτοκράτορες παραθέριζαν την Άνοιξη. Πήρε την ονομασία του από το τουρκικό όνομα Balık (= ψάρι) και περιλαμβάνει το μοναστήρι, την εκκλησία και το αγίασμα.
Για την αποκάλυψη του Αγιάσματος υπάρχουν δυο εκδοχές:
α) Η πρώτη, που εξιστορεί ο Νικηφόρος Κάλλιστος αναφέρει ότι: Ο μετέπειτα Αυτοκράτορας Λέων ο Θράξ ή Λέων ο Μέγας (457 – 474 μ.Χ.), όταν ερχόταν ως απλός στρατιώτης στην Κωνσταντινούπολη, συνάντησε στη Χρυσή Πύλη έναν τυφλό που του ζήτησε νερό. Ψάχνοντας γιά νερό, μιά φωνή του υπέδειξε την πηγή. Πίνοντας ο τυφλός και ερχόμενο το λασπώδες νερό στα μάτια του θεραπεύτηκε. Όταν αργότερα έγινε Αυτοκράτορας, του είπε η προφητική φωνή, πως θα έπρεπε να χτίσει δίπλα στην πηγή μια Εκκλησία. Πράγματι ο Λέων έκτισε μια μεγαλοπρεπή εκκλησία προς τιμή της Θεοτόκου στο χώρο εκείνο, τον οποίο και ονόμασε «Πηγή». Ο Κάλλιστος περιγράφει τη μεγάλη αυτή Εκκλησία με πολλές λεπτομέρειες, αν και...

Εξεγέρσεις σε Η.Π.Α. για τη ΦΥΛΑΚΗ, το ΕΜΒΟΛΙΟ & το ΣΦΡΑΓΙΣΜΑ λόγω κορωνοϊού - Ανοίξτε τη Χώρα τώρα.


Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης: Τα τέσσερα πράγματα που σκοτίζουν την ψυχή – Μίσος, εξουδένωση, ζήλεια, γογγυσμός.


Ο άνθρωπος για να έχει πνευματική ζωή, να έχει το φως στη ζωή του, πρέπει να έχει τελεία επικοινωνία με το περιβάλλον του.
Από τη στιγμή που δεν έχει αυτή την απλή, την φυσική, την άνετη εγκατάλειψη και παράδοση του εαυτού του στον άλλον, και επομένως την βίωση του άλλου ως οικείου μέλους, δεν μπορεί να έχει Θεόν. Γι’ αυτό σκοτίζεται η ψυχή, όταν κλονίζεται η σχέση της με τον Θεό.

Μίσος
Πως όμως κλονίζεται; Με το να μισεί τον πλησίον του. Το μισώ τον πλησίον έχει κατά κύριον λόγο ενεργητική έννοια και σημαίνει, κτυπώ, αρνούμαι, επιτίθεμαι εναντίον του άλλου. Εκφράζει την επιθετική διάθεση της ψυχής. Αντί να έχω φυσική σχέση με τον άλλον, να τον βάζω στην καρδιά μου, έχω το μίσος, που είναι μία έξοδος του άλλου από την καρδιά μου και από την ζωή μου.
Μίσος λοιπόν είναι να βλέπω ως έτερον τον άλλον, να τον πετάω έξω από την καρδιά μου, να μην το θεωρώ ως είναι μου. Αντί να δω ότι ο άλλος είμαι εγώ, βλέπω ότι είναι κάτι διαφορετικό. Αυτό μπορεί να είναι φυσικό για τους ανθρώπους του κόσμου, αλλά για μας, που είμαστε σώμα Χριστού, είναι αφύσικο. Το μίσος είναι εκ των μεγάλων αμαρτημάτων, διότι είναι απόρροια μεγάλης εμπαθείας και...

Τροπαιοφόρε, κάνε πάλι το θαύμα σου...

Τι έπαθαν οι ληστές όταν συνάντησαν τον Άγιο Γεώργιο;


σχόλιο Γ.Θ : Μακάρι να επαναληφθεί στις μέρες μας το θαύμα που θα διαβάσετε στους κλέφτες της εποχής μας, τους τούρκους και τους ευρωτοκογλύφους


Ο ληστής Σταμάτης είχε μεγάλη δράση στα περίχωρα της Χαλκιδικής και κατά καιρούς έκανε ληστείες και μέσα στο Άγιον Όρος.
Μια μέρα αποφάσισε με δύο παλληκάρια του να ληστέψει ένα απο τα Κελλιά, που βρίσκεται σε κάπως μακρινή απόσταση απο τις Καρυές και είναι μεμονωμένο από τα άλλα γύρω Κελλιά. Το Κελλί αυτό ανήκει σαν εξάρτημα στην Ιερά Μονή του Παντοκράτορος κι έχει εκκλησία επ’ ονόματι του Αγίου Γεωργίου του «Φανερωμένου», είναι πολύ παλιό και μου διηγήθηκαν ο σεβαστός Γέροντας μου Ιωακείμ Μοναχός και τελευταία με βεβαίωσαν και η συνοδεία των αδελφών Δανιηλαίων – που κι αυτοί είχαν ακούσει την υπόθεση αυτή από τους Γεροντάδες τους κι εκείνοι από τον παπού τους, Γέροντα Δανιήλ τον πρώτον – οτι πριν από 200 χρόνια πήγε ο ληστής αυτός να ληστέψει το Κελλί αυτό που είχε φήμη πως ήταν ένα απο τα πιο πλούσια Κελλιά των Καρυών.
Όπως είναι γνωστό στα χρόνια της Τουρκικής σκλαβιάς, όλα τα βουνά της Πατρίδος μας ήταν γεμάτα από ληστές και ληστοσυμμορίες.
Οι ληστές αυτοί κατασκόπευσαν και έμαθαν πως στο Κελλί αυτό μένουν δύο Γεροντάκια αδύνατα και έχουν χρήμα πολύ. Τούτο παρακίνησε τους ληστές να κάνουν την επιχείρηση της ληστείας τους.
Τα μεσάνυχτα πήγαν στο Κελλί αυτό, χτύπησαν την πόρτα. Μια φωνή ακούστηκε απο μέσα να ρωτά ποιός είναι που...

Πήγαινε να ψάλλεις στο Πανηγύρι μου! Και μην προσβάλλεις τη Γιορτή μου με τον εγωισμό σου!…».





Ο μακαριστός γιατρός του Αγίου Πορφυρίου, ο καρδιολόγος Γεώργιος Παπαζάχος (1935–2001), μας διασώζει ένα συγκινητικό περιστατικό που έζησε στο Άγιον Όρος και που έχει άμεση σχέση με το θέμα μας. Διηγείται ο ίδιος:
«Κατηφορίσαμε με τον π. Ιωσήφ για τον ασθενή μου. Η καλύβα του γερο-Χρυσόστομου είναι σε απότομο και κακοτράχαλο σημείο. Τον βρήκαμε να κάθεται στο πεζούλι της στενής αυλής τους με τον υποταχτικό του. Ήταν 92 χρόνων. Συμπαθής φυσιογνωμία. Μάλλον ψηλός, με έντονα οιδήματα σφυρών. Εύκολη η διάγνωση με την πρώτη ματιά. Του φίλησα το χέρι και συστήθηκα. Συστήθηκε και εκείνος. Ήρθε νέος στο όρος. Στον κόσμο ήταν πυροσβέστης, αλλά και καλός ψάλτης. Θέλησε να προσφέρει το “χάρισμα” της φωνής του στη συνεχή δοξολογία του Θεού μέσα στο Περιβόλι της Παναγίας.
»Μπήκαμε μέσα στο καλύβι του. Ο απέναντι τοίχος του κελιού ήταν γεμάτος από ημιτελείς εικόνες του αγίου Γεωργίου. Απόρησα γι’ αυτό, αλλά δεν ρώτησα. Εκείνος με ρώτησε το βαφτιστικό μου όνομα και, όταν είπα “Γεώργιος”, με αγκάλιασε, με φίλησε και με παρακάλεσε διακριτικά να καθίσω σε ένα πάγκο δίπλα στο παράθυρο για να μου διηγηθεί μια ιστορία… Κάθισα. Από το παράθυρο φαινόταν κάτω η θάλασσα, σαν από αεροπλάνο.

»–Σου είπα ότι είχα πάθος με την “ψαλτική”. Η φωνή μου με κολάκευε κι εγώ, όπου πήγαινα να ψάλω, ζητούσα την πρωτοκαθεδρία. Οι ταπεινοί αδελφοί πάντα με αναγνώριζαν πρωτοψάλτη. Έτσι, μια χρονιά του αγίου Γεωργίου, είχαν ολονυχτία στην Αγία Άννα κι εγώ έβαλα στον τορβά μου τα μουσικά βιβλία κι έφθασα στον ναό λίγο καθυστερημένος. Όμως, άλλοι είχαν ήδη ανέβει στο ψαλτήρι και δεν μού ’διναν τη θέση του “πρώτου”. Περίμενα λίγο. Τίποτα! Τους έδωσα να καταλάβουν …“ότι ήρθα”, αλλά αυτοί συνέχιζαν να ψάλλουν τα δικά τους. Άρχισα να θυμώνω και να ταράσσομαι.

“Γιατί ήρθα;”, σκέφτηκα, “για δεύτερος ή για τρίτος; Εγώ λαμπαδάριος ή δομέστιχος; Ή εγώ πρώτος ή θα φύγω!”. Και, δυστυχώς, ο εγωισμός με οδήγησε στο δεύτερο. Μάζεψα τα βιβλία μου και επιδεικτικά έφυγα. “Να μάθετε ποιος είμαι!…”, είπα μέσα μου. Σε καμιά ώρα έφθασα στο κελί μου, στενοχωρημένος “έως θανάτου”. Άφησα τον τορβά μου, κάθισα στον πάγκο που κάθεσαι τώρα, γιατρέ. Ήμουν ιδρωμένος και κατάκοπος. Ράκος ψυχικό. Με πήρε ο ύπνος.
Και τότε, μου συνέβη κάτι θαυμαστό. Δεν ξέρω αν ήταν όραμα ή όνειρο. »Βρέθηκα κάτω στον αρσανά των Κατουνακίων και ήταν βαθύ σκοτάδι. Μόνο τα κύματα ακούγονταν. Σε λίγο άκουσα κουβέντες και μια βάρκα που πλησίαζε. Μόλις που διακρινόταν. Κωπηλατούσαν 6-8 στρατιώτες και ένας Αξιωματικός στεκόταν όρθιος. Η στολή του δεν...

Η ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΠΙΣΤΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΓΧΏΡΕΣΗ ΛΕΜΕΣΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ


Άγιοι Ραφαήλ, Νικόλαος, Ειρήνη και οι συν αυτοίς


Ο βίος και το μαρτύριο των αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης των ...
Με βάση το Πάσχα εορτάζουν 2 ημέρες μετά το Άγιο Πάσχα
~ Οι Άγιοι Ραφαήλ, Νικόλαος και Ειρήνη συγκαταλέγονται στη χορεία των Νεοφανών Αγίων και μάλιστα εκείνων που μαρτύρησαν σχεδόν αμέσως μετά την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως.
Σχετικά με τον βίο τους γνωρίζουμε λίγα πράγματα. Οι πρώτες πληροφορίες για την ύπαρξη των Αγίων ιστορούνται με θαυματουργικό και αποκαλυπτικό τρόπο από το έτος 1959 μ.Χ. Από μία ανασκαφή που έγινε στη Θερμή της Λέσβου, ανακαλύφθηκε ο τάφος ενός αγνώστου προσώπου, που όπως αποκαλύφθηκε σε συνεχή οράματα, ανήκε στον Άγιο Ιερομάρτυρα Ραφαήλ, ο οποίος μαρτύρησε μαζί με τον Άγιο Οσιομάρτυρα Νικόλαο και την Αγία Ειρήνη. Ο τάφος και το λείψανο του Αγίου Νικολάου ανακαλύφθηκε στις 13 Ιουνίου 1960 μ.Χ.
Ο Άγιος Ραφαήλ καταγόταν από τους Μύλους της Ιθάκης και γεννήθηκε το έτος 1410 μ.Χ. Το κοσμικό του όνομα ήταν Γεώργιος Λάσκαρης ή Λασκαρίδης και ο πατέρας του ονομαζόταν Διονύσιος. Πριν γίνει κληρικός είχε σταδιοδρομήσει στο βυζαντινό στρατό και έφθασε μάλιστα σε μεγάλο βαθμό. Σε ηλικία τριάντα πέντε ετών γνώρισε ένα ασκητικό και σεβάσμιο γέροντα, τον Ιωάννη, ο οποίος τον προσείλκυσε στην εν Χριστώ ζωή. Κάποια Χριστούγεννα ο γέροντας κατέβηκε από τον τόπο της ασκήσεώς του, για να εξομολογήσει και να κοινωνήσει τους στρατιώτες και κήρυξε τον λόγο του Θεού. Τότε ο αξιωματικός Γεώργιος, όταν ο γέροντας κατέβηκε πάλι τα Θεοφάνεια, αποχαιρέτισε τους στρατιώτες και τον ακολούθησε.
Μετά την κουρά του σε μοναχό, χειροτονήθηκε πρεσβύτερος, αλλά ...

Γέροντας Παρθένιος: «Ανοίξτε τις εκκλησιές και βγάλτε τα άγια λείψανα»

«Ανοίξτε τις εκκλησιές και βγάλτε τα άγια λείψανα»
Ο Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγίου Παύλου Αγίου Όρους, Γέροντας Παρθένιος, μιλά για την πανδημία του κορωνοϊού μέσα από το κελί του στο Άγιο Όρος.
Ο Σεβάσμιος γέροντας αναφέρεται στα μέτρα της πολιτείας χωρίς να τα αναιρεί, αλλά τονίζει ότι το μεγάλο λάθος που έκανε η πολιτεία και η εκκλησία είναι ότι έκλεισε τις εκκλησιές όπως θα τον ακούσετε να λέει στο βίντεο που ακολουθεί.
«Ανοίξτε τις εκκλησιές και βγάλτε τα άγια λείψανα να...

Συγχώρεσε με Θεέ μου και συ λαέ μου


kisamo sigxorame
Γράφει ο Σεβ. Μητροπολίτης Κισάμου και Σελίνου κ. Αμφιλόχιος

Όχι δεν είναι μοντάζ, ούτε στημένη φωτογραφία, πολλώ δε μάλλον δεν είναι.. «fake», για να χρησιμοποιήσω ορολογία που μπήκε στην ζωή μας, μαζί με τον… κορωνοϊό.
Είναι ο Γιαννάκης, ένα χαριτωμένο και πανέξυπνο παιδί της Ε΄ Δημοτικού που μεγαλώνει μέσα σε μια ευλογημένη οικογένεια.
Ο Γιαννάκης λοιπόν ήρθε το απόγευμα της Κυριακής των Βαΐων, πριν την έναρξη της Ακολουθίας του Νυμφίου και πριν.. κλειδώσουμε τις θύρες του Μητροπολιτικού μας Ναού, ήρθε στο ιερό, όπου ετοιμαζόμεθα για την έναρξη της Ακολουθίας.
Χώρος γνώριμος, οικείος και αγαπημένος για εκείνον. «Γιαννάκη αυτές τις μέρες δεν θα μας βοηθήσεις στο ιερό, χρειάζεται να μείνεις σπίτι σου για να είσαι καλά με την οικογένεια σου», του είπα.
«Εμένα ο Χριστός με αγαπά και άμα είμαι εδώ θα είμαι καλά, εδώ θέλω να είμαι», μου απάντησε κοιτώντας με στα μάτια και περιμένοντας να συμφωνήσω μαζί του και «να μείνει εδώ».
«Σε αγαπά, του ανταπάντησα, γι΄ αυτό και θέλει να μείνεις στο σπίτι σου».
Ακολούθησε σιγή. Δάκρυσε και σε λίγο έφυγε, κοιτώντας με γεμάτος παράπονο και απορία.
Σιώπησα… Κλειδώσαμε τις θύρες και άρχισε η Ακολουθία. Ο Γιαννάκης το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης και ενώ καθόταν μπροστά από την τηλεόραση του σπιτιού του μαζί με τους γονείς του, μόλις άρχισαν να διαβάζονται τα 12 Ευαγγέλια, αυθόρμητα και χωρίς να πει τίποτα στους γονείς του, σηκώθηκε πήγε στην γωνία του σαλονιού τους όπου έχουν δημιουργήσει ένα προσευχητάριο, πήρε ένα κερί και σε κάθε Ευαγγέλιο το άναβε και έστεκε δίπλα από τον Ιερέα που διάβαζε το Ευαγγέλιο!
Μεγάλη Παρασκευή. Μετά την Ακολουθία της Αποκαθηλώσεως, και πάλι «των θυρών κεκλεισμένων», πήγα στο κοιμητήριο του χωριού μου για να «χαιρετίσω» αγαπημένα πρόσωπα.
Ευτυχώς που είναι περιφερειακό και δεν κλειδώθηκε όπως αυτά των αστικών κέντρων.
Τί πόνος, αλήθεια, να στερηθούν οι συγγενείς την ιερότερη μέρα του χρόνου να...

Ποιός μου βεβαιώνει εμένα ότι ο Χριστός Αναστήθηκε;


Η Ανάσταση του Χριστού. Ο Χριστός βγάζει τον Αδάμ από τον Άδη. Στα αριστερά ο άγιος Κύριλλος ο φωτιστής των Σλάβων. (Τοιχογραφία από την βασιλική San Clemente στην Ρώμη).

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ
Μου το βεβαιώνει η συνείδησή μου πριν απ’ όλα. Κατόπιν ο νους μου και η βούληση μου.
Πρώτον, η συνείδηση μου λέει: τόσα πάθη που υπέστη ο Χριστός για το καλό και τη σωτηρία των ανθρώπων δεν θα μπορούσαν να επιβραβευτούν με τίποτε άλλο παρά με την ανάσταση και την υπερκόσμια δόξα. Τα ανείπωτα πάθη του Δικαίου στεφανώθηκαν με την ανείπωτη δόξα. Αυτό μου δίνει ικανοποίηση και ηρεμία.

Δεύτερον, ο νους μού λέει:...

Μαρτυρία του Αγίου Παϊσίου για το ΜΕΓΑ ΘΑΥΜΑ – Ο Πανάγιος Τάφος έχει ΑΔΙΑΛΕΙΠΤΩΣ το ΑΓΙΟΝ ΦΩΣ

Αποτέλεσμα εικόνας για Μαρτυρία του Αγίου Παϊσίου για το ΜΕΓΑ ΘΑΥΜΑ - Ο Πανάγιος Τάφος έχει ΑΔΙΑΛΕΙΠΤΩΣ το ΑΓΙΟΝ ΦΩΣ

Άγιος Παΐσιος: «Όλα τα Πανάγια Προσκυνήματα και ιδιαιτέρως ο Πανάγιος Τάφος έχουν αδιαλείπτως το Άγιον Φως.»

Ο Μητροπολίτης Λεμεσού κ. Αθανάσιος σχολιάζει τη φερόμενη «αποκάλυψη» από τον σκευοφύλακα του Πανάγιου Τάφου πως ο ίδιος ανάβει με αναπτήρα το Άγιο Φως και ...

* Το αυγό του Τζέρεμι


Ο "καθυστερημένος" είχε καταλάβει πολύ περισσότερα πράγματα για τη ζωή και την Ανάσταση, απ’ όσα οι "κανονικοί" άνθρωποι…



Συνέβη στην Αμερική· και το 2000 έγινε ταινία με τίτλο «Jeremy’s egg» («Το αυγό του Τζέρεμι»). 
Tις χρονιές 2007, 2008 και 2009, ανέβηκε για ειδικό κοινό –κυρίως εκπαιδευτικών– από το Θέατρο Δίδελφυς, με βάση το κείμενο του αμερικανικού περιοδικού «Focus on the family»/Απρίλιος 1988.
Ίσως κι εμείς κάποτε να είχαμε στην τάξη κάποιον Τζέρεμι και να τον προσπεράσαμε ...

***
O Τζέρεμι Φόρεστερ, ήταν ένα παιδί από αυτά που αποκαλούνται «καθυστερημένα». Αν και ήταν 12 ετών πήγαινε ακόμα στη Β’ Δημοτικού. Αργούσε πολύ να γράψει, αργούσε πολύ να κατανοήσει. Έγραφε και κατανοούσε μ’έναν δικό του τρόπο. Η στάση του σώματος καθώς και ο τρόπος ομιλίας του επίσης παρέπεμπαν σε «καθυστερημένο» παιδί.

Αντί αυτό να προκαλέσει τη συμπάθεια και την αλληλεγγύη των συμμαθητών του, προκαλούσε αντίθετα τη χλεύη και την κοροϊδία. Το «σταύρωναν» το καημένο το παιδάκι· είτε πετώντας του τα πράγματα του· είτε μιμούμενοι ειρωνικά τις κινήσεις και τον τρόπο ομιλίας του.

Και σαν να μην έφθανε αυτό, η ίδια του η δασκάλα, η Ντόρις Μίλλερ, αγανακτούσε μαζί του χωρίς να δείχνει καμιά κατανόηση. Πίεζε μάλιστα τους γονείς του να το πάρουν από το σχολείο.

Οι δύστυχοι γονείς δεν ήξεραν τι να κάνουν. Το κοντινότερο ειδικό σχολείο ήταν σε άλλη πόλη, 50 μίλια μακριά. Τα οικονομικά τους δεν τους επέτρεπαν μια τέτοια μετακίνηση, αλλά το κυριότερο ήταν πως κάτι τέτοιο θα στενοχωρούσε πολύ τον Τζέρεμι, που αγαπούσε το σχολείο που πήγαινε.

Πλησίαζε Πάσχα…

Η δασκάλα κα Μίλλερ, μίλησε στα παιδιά για τη σημασία του. Αναφέρθηκε στα γεγονότα των παθών του Χριστού και την ανάσταση του, όπως καταγράφονται στη Βίβλο, και έφθασε να μιλήσει και για τονσυμβολισμό του πασχαλινού αυγού.
Ζήτησε μάλιστα από τα παιδιά, να φέρουν την άλλη μέρα από ένα πασχαλινό αυγό –από εκείνα τα ψεύτικα– μέσα στο οποίο να έχουν βάλει κάτι που να συμβολίζει τη ζωή και την Ανάσταση.

Την άλλη μέρα πράγματι, τα 19 παιδιά της τάξης, άφησαν πάνω στην έδρα τα 19 αυγά τους. Κι όταν τελείωσε το μάθημα και λίγο πριν σχολάσουν, η δασκάλα ξεκίνησε να ανοίγει ένα - ένα τα αυγά και να σχολιάζει το περιεχόμενο τους.

Στο πρώτο αυγό βρήκε ένα λουλουδάκι…
«Μπράβο, Σού-Έλεν! Το λουλουδάκι αυτό καθώς μας θυμίζει τον ερχομό της άνοιξης και την αναγέννηση της φύσης, συμβολίζει πράγματι τη ζωή και την Ανάσταση».

Στο δεύτερο αυγό βρήκε ένα άγουρο τσαμπί κάποιων ακαθόριστων καρπών… «Μπράβο Έμιλι! Το άγουρο αυτό τσαμπί, μας δείχνει πράγματι τη ζωή των νέων καρπών που πρόκειται ν’αναστηθούν».

Μέσ’από το τρίτο αυγό, ξεπετάχτηκε μιά μικρή λευκή πεταλούδα…
«Μπράβο Πάτρικ!». Η μικρή αυτή πεταλούδα, συμβολίζει τη ζωή και την Ανάσταση καθώς βλέποντας την σκεπτόμαστε πως από κάμπια έγινε πεταλούδα».

Μετά η δασκάλα άνοιξε το επόμενο αυγό, αλλά το βρήκε άδειο… Είδε ότι ήταν του Τζέρεμι. «Ο καθυστερημένος… δεν θα κατάλαβε τι τους είπα και έφερε το αυγό άδειο…» σκέφθηκε μέσα της. Παραμέρισε το αυγό χωρίς να δώσει συνέχεια, και πήρε στα χέρια της το επόμενο. Όμως ενώ ετοιμαζόταν να σχολιάσει το περιεχόμενο, ένα χεράκι είχε υψωθεί μέσα στην αίθουσα… ήταν του Τζέρεμι. Η δασκάλα το είδε, και…

ΑΓΙΟΝ ΦΩΣ 2020. ΝΑΟΣ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΆΣΕΩΣ.HOLY LIGHT 2020


Διερεύνηση του θαύματος του Αγίου Φωτός




Ο Αντρέι Βολκόβ

To Πάσχα του 2008, ο Ρώσος φυσικός Αντρέι Αλεξάντροβιτς Βολκόβ,1 του Εθνικού Κέντρου Ερευνών της Ρωσίας «Ινστιτούτο Κουρτσιάτοβ»,2 τέθηκε επικεφαλής μιας επιστημονικής αποστολής που είχε ως σκοπό να διερευνήσει το θαύμα του Αγίου Φωτός. Το εγχείρημα διοργανώθηκε από τον καθηγητή Αλεξάντερ Μοσκόφσκι,3 για τις ανάγκες ενός ντοκιμαντέρ που ήταν αφιερωμένο στον ρόλο των θαυμάτων στη θρησκεία.
Το Μεγάλο Σάββατο του 2008, περί τις 09.00 το πρωί, ο Αντρέι Βολκόβ εισήλθε στον Ναό της Αναστάσεως, μαζί με τον κατάλληλο εξοπλισμό. Το βασικό όργανο που χρησιμοποίησε για τις μετρήσεις του ήταν ένα ψηφιακό οσιλοσκόπιο4 (oscilloscope), συνδεδεμένο με ένα laptop που ήταν εφοδιασμένο με το κατάλληλο λειτουργικό πρόγραμμα. Βρισκόταν σε απόσταση δέκα περίπου μέτρων από τον Πανάγιο Τάφο και βασική προτεραιότητά του ήταν να καταγράψει το φάσμα της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας σε συγκεκριμένες συχνότητες.


Το οσιλοσκόπιο που χρησιμοποίησε ο Ρώσος φυσικός για τις μετρήσεις του.
Τα αποτελέσματα των μετρήσεών του και τα συμπεράσματα που εξήχθησαν από αυτές, τα περιγράφει ένα χρόνο αργότερα, στις 21 Απριλίου 2009, στην ακόλουθη συνέντευξή του στη ρωσική εφημερίδα Βέρα:

Ποιός μου βεβαιώνει εμένα ότι ο Χριστός αναστήθηκε; (Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

Αποτέλεσμα εικόνας για ανασταση

theologia
Μου το βεβαιώνει η συνείδησή μου πριν απ’ όλα. Κατόπιν ο νους μου και η βούληση μου.
Πρώτον, η συνείδηση μου λέει: τόσα πάθη που υπέστη ο Χριστός για το καλό και τη σωτηρία των ανθρώπων δεν θα μπορούσαν να επιβραβευτούν με τίποτε άλλο παρά με την ανάσταση και την υπερκόσμια δόξα. Τα ανείπωτα πάθη του Δικαίου στεφανώθηκαν με την ανείπωτη δόξα. Αυτό μου δίνει ικανοποίηση και ηρεμία.
Δεύτερον, ο νους μού λέει: χωρίς την λαμπρή αναστάσιμη νίκη όλο το έργο του Υιού του Θεού θα παρέμενε στον τάφο, ολόκληρη η αποστολή Του θα ήταν μάταιη.
Τρίτον, η βούληση μού λέει: η ανάσταση του Χριστού με έσωσε από τους ταλαντευόμενους δισταγμούς ανάμεσα στο καλό και ...