Ανοικτή επιστολή ΝΙΚΗΣ προς τους αρχιεπισκόπους Αθηνών και Κρήτης

 

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

Θεσσαλονίκη, 16 Νοεμβρίου 2022

Προς τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερώνυμο Β’ και τον Σεβασμιώτατο Αρχιεπίσκοπο Κρήτης κ.κ. Ευγένιο, σχετικώς προς τη μόνιμη απειλή της διαθεσιμότητας και της απόλυσης των κληρικών με οργανική θέση.

Κοινοποίηση προς: 

• Σεβασμιωτάτους  Μητροπολίτες της Εκκλησίας της Ελλάδος 
• Σεβασμιωτάτους Μητροπολίτες της Εκκλησίας της Κρήτης
• Σεβασμιωτάτους Μητροπολίτες της Δωδεκανήσου (Οικουμενικού Πατριαρχείου)
• Ιερόν Σύνδεσμον Κληρικών Ελλάδος (ΙΣΚΕ)
• Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης

Μακαριώτατε Αρχιεπίσκοπε Αθηνών, κ.κ. Ιερώνυμε,

Σεβασμιώτατε Αρχιεπίσκοπε Κρήτης, κ.κ. Ευγένιε,

Λαμβάνουμε το θάρρος να απευθυνθούμε σε Εσάς ως Προκαθημένους της αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ελλάδος και της ημιαυτονόμου Εκκλησίας της Κρήτης, για ένα πολύ σημαντικό θέμα, το οποίο δεν έχει λάβει τη δημοσιότητα που θα έπρεπε, ενώ αφορά άμεσα το σύνολο των κληρικών της Ελληνικής Επικράτειας. 

Σύμφωνα με το άρθρο 4 του Συντάγματος, όλοι οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του Νόμου. Από τον Ιούλιο του 2022, όμως, υπάρχει μία κατηγορία Ελλήνων η οποία δεν απολαμβάνει ίσων δικαιωμάτων με τους άλλους πολίτες και τίθεται νομικά σε δυσχερέστατη θέση. 

Πρόκειται για τους Ορθοδόξους κληρικούς της Εκκλησίας της Ελλάδος, της Κρήτης και της Δωδεκανήσου, οι οποίοι σύμφωνα με τον νόμο 4957/2022,  άρθρα 336 347 και 348 (βλ. σημειώσεις τέλους επιστολής), σε περίπτωση ποινικής δίωξης, ακόμα και ...

Κυριακή Θʼ Λουκά: Η παραβολή του άφρονα πλουσίου (Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

 (Λουκ. ιβ’ 16-21)

Ο Κύριος Ιησούς Χριστός ήρθε στη γη για να θεραπεύσει τους ανθρώπους από τα φθοροποιά πάθη και τις ροπές τους. Τα πάθη κι οι ροπές είναι σοβαρές ψυχικές παθήσεις. Κλέβει ποτέ ένας γιός από τον πατέρα του; Όχι. Ο δούλος όμως κλέβει από τ’ αφεντικό του. Τη στιγμή που ο Αδάμ εγκατέλειψε την ιδιότητα του υιού κι απόκτησε την ιδιότητα του δούλου, το χέρι του απλώθηκε για να πιάσει τον απαγορευμένο καρπό. Γιατί ο άνθρωπος κλέβει αυτό που ανήκει σ’ έναν άλλο; Είναι επειδή το χρειάζεται; Ο Αδάμ τα είχε όλα, δεν του έλειπε τίποτα. Παρ’ όλ’ αυτά όμως προχώρησε στην κλοπή. Γιατί ο άνθρωπος κλέβει άλλον άνθρωπο κι ο δούλος άλλο δούλο; Επειδή έμαθαν πρώτα να κλέβουν από τ’ αφεντικό τους. Οι άνθρωποι συνήθως κλέβουν πρώτα από το Θεό κι έπειτα ο ένας από τον άλλο. Ο προπάτορας του ανθρώπινου γένους άπλωσε το χέρι του να κλέψει πρώτα αυτό που ανήκε στο Θεό κι έπειτα, σαν αποτέλεσμα, οι απόγονοί του άρχισαν να κλέβουν ο ένας τον άλλο. Οι άνθρωποι κλέβουν από Θεό και ανθρώπους, από τη φύση κι από τον εαυτό τους. Ο άνθρωπος δεν κλέβει μόνο με τις σωματικές αισθήσεις του, αλλά και με την καρδιά, την ψυχή και το νου του. Δεν υπάρχει πράξη κλοπής που ο διάβολος να μην είναι συνεργός του ανθρώπου. Είναι ο υποβολέας και υποκινητής κάθε κλοπής. Είναι ο εισηγητής και καθοδηγητής κάθε σκέψης για κλοπή. Κανένας κλέφτης στον κόσμο δεν ήταν ποτέ μόνος του. Συνήθως υπάρχουν τουλάχιστο δύο που συμμετέχουν σε μια κλοπή κι ένας τρίτος που παρακολουθεί. Ο άνθρωπος κι ο διάβολος πάνε για να κλέψουν κι ο Θεός που τους βλέπει. Όπως η Εύα δεν έκλεψε μόνη της, αλλά παρέα με το διάβολο, έτσι κανένας άνθρωπος δεν έχει τελέσει μια πράξη κλοπής μόνος του, αλλά πάντα με την παρέα του διαβόλου. Ο διάβολος όμως δεν είναι μόνο καθοδηγητής και συνοδός στην κλοπή, αλλά κι εκείνος που τη διαδίδει. Δεν τον ενδιαφέρουν τα κλεμμένα, αλλά η απώλεια της ψυχής του ανθρώπου, η διχόνοια και το μίσος ανάμεσα στους ανθρώπους κι η απώλεια ολόκληρης της ανθρωπότητας. Δεν πηγαίνει να κλέψει για χάρη της κλοπής, αλλ’ «ως λέων ορυόμενος περιπατεί ζητών τίνα καταπίη» (Α’ Πέτρ. ε’ 8). Το ότι είναι ο διάβολος που παρακινεί την ψυχή σε κάθε πονηρό έργο και σπέρνει κάθε πονηριά στην ψυχή, το βεβαιώνει ο ίδιος ο Κύριος (βλ. Ματθ. ιγ’ 39). Με κάθε κλοπή που κάνει ο άνθρωπος, ο διάβολος κλέβει ένα μέρος από την ψυχή του. Η ψυχή του κλέφτη συρρικνώνεται όλο και περισσότερο, μαραίνεται και ...

Τί λες ρε καραμήτρο...

 

Η νίκη είναι δική μας

 Γέροντας Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα

Ζούμε έτσι πάνω σ’ αυτή τη γη, ώστε διαρκώς 

υποδουλωνόμαστε σε υλικά πράγματα, ενώ οι άγγελοι ποτέ. 

Αυτή η ζωή, μας δόθηκε ώστε να μπορούμε να μάθουμε για την αιώνια,

 να μπορούμε να μάθουμε πώς να...

Τι έκανα λάθος; Τι κάνω λάθος;

Στην αρχή της πνευματικής σου προσπάθειας ήρθε η Χάρις του Θεού και σε επισκίασε. Όλα γινόταν με χαρά και εύκολα. Είχες μέσα σου χαρά, αισθανόσουν τον Χριστό στην προσευχή σου, στην ανάσα σου, στην ζωή σου. Τώρα νιώθεις ότι Τον έχεις χάσει. Απογοητεύεσαι. Στις δυσκολίες, στους πειρασμούς και στις δοκιμασίες της ζωής σου νιώθεις μόνη σου. Ψάχνεις τον Θεό μα δεν Τον βρίσκεις. Αισθάνεσαι εγκαταλελειμμένη. 

Εκκλησιάζεσαι, μελετάς τον Λόγο του Θεού, εξομολογήσε τακτικά, όμως ο Θεός είναι απών. Πού είναι ο Χριστός; Πού πήγε η Χάρις του; Τι έκανα λάθος; Τι κάνω λάθος; Αυτά και άλλα πολλά μου έγραψες. Αυτό που βιώνεις το έχουν περιγράψει μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας μας από την δική τους πείρα. 

Το αίσθημα αυτό της εγκατάλειψης του Θεού είναι ένα γεγονός το οποίο στιγματίζει την πνευματική προσπάθειά μας λόγο του ναρκισσισμού μας. Σκέψου ότι μόνο που νιώθεις αδικημένη, εγκαταλελειμμένη είναι δείγμα του εγωισμού. Δεν μπορείς να αποδεχτείς ότι έκανες κάτι λάθος. Περιμένεις την αναταπόδωση ως ένα μισθωτός. Θέλεις τον Χριστό, λες· όμως ουσιαστικά προσδοκείς κάτι από τον Χριστό. Αντιδράς και απογοητεύεσαι διότι δεν μπορείς να δεχθείς ότι χρειάζεται τόσος κόπος και πόνος, τόση αυταπάρνηση και υπομονή σ’αυτήν την ζωή.

Σπάνια κάποιος μπορεί να κρατήσει την δωρεάν Χάρη του Θεού που εμφανίζεται στην αρχή της πνευματικής του προσπάθεια χωρίς να την απωλέσει. Μόνο ο πραγματικά ταπεινός. Αυτός που ζει ως έσχατος κατ’ επίγνωσιν και κατ’επιλογήν μένει χαριτωμένος.Όπως σημειώνει ο μακαριστός γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ: “Σχεδόν όλοι μας πέφτουμε στην παγίδα να πλησιάζουμε τον Θεό ατομικά-νοητικά, αφήνοντας την υπόλοιπη δημιουργία στο περιθώριο”. Εδώ έγκειται ο ναρκισσισμός μας. Βλέπουμε τον εαυτό μας και τον Χριστό και τίποτα πέρα από αυτό. Γι’αυτό και ενώ στην αρχή ο Χριστός μας γλυκαίνει με την Χάρη του, μετά αποτραβιέται για να ταπεινωθούμε, για να μην νομίζουμε ότι είμαστε κάποιοι σπουδαίοι από μόνοι μας. 

Στην αρχή όλα τα πνευματικά ήταν εύκολα, τώρα όμως χρειάζεται κόπος, προσπάθεια μεγάλη. Η ενθύμηση του πρώτου καιρού -της γλυκάδος της Χάριτος- υπάρχει μέσα στην καρδιά μας ώστε να μην απογοητευόμαστε αλλά να ελπίζουμε. Μέσα από την θεοεγκατάλειψη οι Άγιοι συνειδητοποίησαν την Πατρότητα του Θεού. Ο Θεός γνωρίζει ότι ο...

Θα υπάρχουν και αυτές οι μέρες…

 Θα υπάρχουν και αυτές οι μέρες…Μέρες που δε θα μπορείς να πάρεις τα πόδια σου από τη κούραση.Μέρες, που από το πρωί ένας κόμπος θα ανεβαίνει στο λαιμό σου.Μέρες που το πλάκωμα στο στήθος, θα σε ενοχλεί σε κάθε ανάσα σου.Μέρες που θα νιώθεις ανεπαρκής. Ανεπαρκής σε όλα σου. Ανεπαρκής σαν μάνα. Σαν πατέρας. Στο σπίτι. Στη δουλειά. Παντού.Μέρες, που...

Βίντεο ντοκουμέντο με τον Άγιο Γαβριήλ τον δια Χριστόν σαλό

 

   
 Ο άγιος Γαβριήλ (Ουργκεμπάζε) γεννήθηκε στις 26 Αυγούστου 1926 στην Τυφλίδα. Ο πατέρας του ήταν κομμουνιστής· η μητέρα του έγινε αργότερα μοναχή με το όνομα Άννα και τάφηκε δίπλα στον γιο της.
Οι γείτονές του τον θυμούνται από μικρό παιδί να νηστεύει. Αν και έλαβε κομμουνιστική παιδεία, ήξερε στην ηλικία των 12 ετών το Ευαγγέλιο απ' έξω. Στις 1 Μαΐου 1965, ημέρα επίσημη για το καθεστώς, στην κεντρική πλατεία της Τυφλίδας παρίσταντο οι αρχές και μεγάλο πλήθος. Πίσω από τους επισήμους ήταν ένα κτήριο, που το μεγαλύτερο μέρος της πρόσοψής του κάλυπταν δύο τεράστια πορτραίτα, του Στάλιν και του Λένιν. Ο μοναχός Γαβριήλ κατάφερε να φτάσει στον 1ο όροφο του κτηρίου και όταν... οι εκδηλώσεις κορυφώθηκαν, άνοιξε το παράθυρο στο πίσω μέρος των πορτραίτων, τους έριξε βενζίνη και έβαλε φωτιά. Όση ώρα καιγόταν τα ύψους 12 μ. πορτραίτα, πρώτα του Στάλιν και μετά του Λένιν, ο μοναχός Γαβριήλ φώναζε: «Ο Κύριος είπε να μη φτιάχνουμε είδωλα. Να μην έχετε άλλους θεούς εκτός από εμένα. Όσοι έζησαν σε αυτήν εδώ τη γη, ήταν χριστιανοί, εσείς γιατί προσκυνάτε τα είδωλα; Συνέλθετε, η δόξα ανήκει μόνο στον Θεό! Ο Χριστός αναστήθηκε, τα είδωλα όμως δεν θα αναστηθούν ποτέ. Ακόμη και όταν ζούσαν αυτοί οι δύο, νεκροί ήταν!»
 
Αμέσως ήρθε ένα πυροσβεστικό όχημα, που ύψωσε τη σκάλα και τον κατέβασαν. Το πλήθος τον χτύπησε με κλωτσιές, με τις κάννες των όπλων τους. Πολλοί ήθελαν να πατήσουν αυτόν τον "εχθρό του λαού" για να δείξουν τον ζήλο τους, φωνάζοντας «να αποτελειώσουμε την ψείρα». Οι πυροσβέστες τον έβγαλαν με δυσκολία από το πλήθος· ο μοναχός έδειχνε ακριβώς σαν ένα πτώμα, γι'αυτό δεν τον αποτέλειωσε το πλήθος. Το κεφάλι του είχε ανοίξει και είχαν σπάσει 17 κόκαλα στο σώμα του. Ήταν ένα μήνα στο νοσοκομείο αναίσθητος. Τον συνέλαβε η КГБ και ο ανακριτής τον ρώτησε γιατί το έκανε. Απάντησε ότι δεν είναι δυνατό να λατρεύουμε έναν κοινό άνθρωπο. Κρεμάστε μία εικόνα της Σταύρωσης του Χριστού. Γιατί γράφετε «Δόξα στον Λένιν»; πρέπει να γράψετε «Δόξα στον Κύριο Ιησού Χριστό». Έπειτα τον έβαλαν φυλακή και μετά από πολλά χρόνια, σε ψυχιατρική κλινική διέγνωσαν σχιζοφρένεια και του έδωσαν ένα «πιστοποιητικό τρέλας». Ζούσε με τη μητέρα του, κανείς όμως δεν τον δεχόταν σπίτι του, ούτε για δουλειά.
 
Όλοι τον ήξεραν· αυτός και η μητέρα του δεν μπορούσαν να βγουν έξω την ημέρα: οι γείτονες αμολούσαν τα σκυλιά τους επάνω σε αυτούς. Για πολύ καιρό ζούσε περιφρονημένος και διωκόμενος από τους ανθρώπους. Την εποχή εκείνη οι εκκλησίες ήταν κατεστραμμένες. Εκείνος είχε σκάψει σε έναν βράχο μία σπηλιά και ...

Ας αφήσουμε τις εκκλησίες έξω από την ενεργειακή φρενίτιδα – Δεν υπάρχει ο παραμικρός λόγος να σταματήσουν οι αγρυπνίες

 

Ας αφήσουμε τις εκκλησίες έξω από την ενεργειακή φρενίτιδα – Δεν υπάρχει ο παραμικρός λόγος να σταματήσουν οι αγρυπνίες

Ελευθέριος Ανδρώνης

Ποτέ ξανά κλειστές εκκλησίες - Οι αγρυπνίες είναι αναπόσπαστο κομμάτι της εκκλησιαστικής ζωής και δεν υπάρχει ούτε περιθώριο, ούτε λογική στο να σταματήσουν

Αγρυπνίες – Εκκλησίες: Δεν έχει περάσει μεγάλο χρονικό διάστημα από τότε που οι χριστιανοί έζησαν πρωτοφανείς καταστάσεις κατά την περίοδο της πανδημίας, και ένα νέο έρχεται να διαταράξει και πάλι τους ρυθμούς της εκκλησιαστικής ζωής. Ο λόγος για ένα άρθρο της εφημερίδας «Μακεδονία», που υποστήριξε πως στην Ιερά Μητρόπολη Θεσσαλονίκης ελήφθη η απόφαση να σταματήσουν οι αγρυπνίες στις ενορίες της πόλης, διότι – όπως είπε ο πρωτοσύγκελος της Μητρόπολης – «τις βραδινές ώρες καταναλώνεται περισσότερη ενέργεια και κοστίζει πάρα πολύ».

Ακόμα, σύμφωνα με το δημοσίευμα πάντα, πρόκειται να σταλεί άμεσα σχετική εγκύκλιος που...

Κυριακή Ζʼ Λουκά: Η δύναμη του Θεού και η πίστη του ανθρώπου (Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

 (Λουκ. η’ 41-56)

Όταν οι ακτίνες του ήλιου πέφτουν σ’ ένα βράχο, τον κάνουν να λάμπει. Όταν η φλόγα αγγίξει ένα άκαφτο κερί, το ανάβει. Όταν ο μαγνήτης αγγίξει ένα μεταλλικό αντικείμενο, το μαγνητίζει. Όταν το ηλεκτροφόρο καλώδιο αγγίξει ένα συνηθισμένο σύρμα, και τα δυο τους ηλεκτρίζονται.
Όλες αυτές οι φυσικές ενέργειες δεν είναι παρά εικόνες ή πνευματικά φαινόμενα. Όλα όσα συμβαίνουν στον εξωτερικό κόσμο, είναι απλά η εικόνα όσων γίνονται στον εσωτερικό. Ολόκληρη η εφήμερη φύση είναι σαν ένα όνειρο, σε σχέση με την εσωτερική πραγματικότητα, σαν ένα παραμύθι, όταν μιλάμε με όρους αιώνιας ζωής.
Η ψυχή είναι η πραγματικότητα του σώματος. Ο Θεός είναι η πραγματικότητα της ψυχής. Όταν ο Θεός αγγίζει την ψυχή, την ζωοποιεί, της μεταδίδει την δράση. Όταν η ψυχή αγγίζει το σώμα, κάνει το ίδιο. Το σώμα λαβαίνει φως, ζεσταίνεται, δέχεται μαγνητισμό και ηλεκτρισμό, δράση, ακοή και κίνηση από την ψυχή. Όταν η ψυχή αναχωρεί από το σώμα, όλ’ αυτά χάνονται, εξαφανίζονται. Η ψυχή δέχεται από το Θεό έναν ειδικό φωτισμό, θέρμη, μαγνητισμό και ηλεκτρισμό, δράση, ακοή και κίνηση. Κι όλ’ αυτά χάνονται όταν η ψυχή χωρίζεται από το Θεό.

Υπάρχει άνθρωπος σ’ ολόκληρο τον κόσμο που όταν αγγίζει μια νεκρή ψυχή την επαναφέρει στη ζωή, της μεταδίδει φως και θερμότητα, μαγνητισμό και ηλεκτρισμό από την πηγή της ζωής; Υπάρχει κάποιος σ’ ολόκληρο τον κόσμο, από...

" Η Ελλάδα ενωμένη σαν αετός ψηλά πετά" Σταμάτης Σπανουδάκης (video)

 

11 Δεκεμβρίου έχω τα γενέθλια μου.

Είναι παρεμπιπτόντως και η μέρα του παιδιού

Σας γράφω λοιπόν, για το εξής:

Αντί να σας κεράσω γλυκά, θα «ανεβάσω» μόνο για σας και πρίν από οπουδήποτε αλλού, τον «Αητό». Έγραψα τον «Αητό», για να...